Tak właśnie przegrywasz Wojnę Czasu

Jeśli ostatnio macie zastój czytelniczy, 😣 męczą Was długie książki i nie możecie wkręcić się w żadną serię, 🤷‍♀️ to przychodzę do Was z rozwiązaniem - krótką, ale jakże treściwą opowieścią, 📚 w której nie trzeba wgryzać się w świat przedstawiony, uważać na poboczne elementy fabuły czy starać się za wszelką cenę zrozumieć bohaterów. "Tak właśnie przegrywasz Wojnę Czasu" Amal El-Mohtar i Maxa Gladstone'a to historia, której po prostu należy się poddać 😌 i przeżywać ją bez zbędnego analizowania.

Red i Blue to agentki podróżujące w czasie. ⏰️ Ich zadaniem jest zmienianie historii wszechświatów w imieniu toczących między sobą walk imperiów. Kobiety są wrogami i zostawiają sobie wiadomości. 📜 Te, z początku szydercze i złośliwe, z czasem przeistaczają się we flirt, aż w końcu w miłość. ❤️ Gdy jeden z dowódców dowiaduje się o uczuciu łączącym dziewczyny, nakazuje Red zabić Blue. Po śmierci ukochanej Red chce zrobić wszystko, aby ocalić miłość swojego życia. Aby tego dokonać podróżuje w czasie. Czy uda jej się uratować Blue❓️

Fabuła tej krótkiej opowieści utrzymana jest w klimacie sci-fi, ale jej głównym wątkiem nie są roboty, futurystyczna wizja przyszłości czy kosmiczne stworzenia. 🙅‍♀️ Pierwsze skrzypce odgrywa tutaj piękny, delikatny i wzruszający wątek miłosny. 💕 Jest to miłość zakazana i bez przyszłości, ale miłość prawdziwa, o którą warto walczyć i przeżyć ją, choćby miała trwać jedynie krótką chwilę. 🥺

Sięgając po tę książkę musicie przygotować się jednak na to, że z początku możecie być zdezorientowani. 😵‍💫 Autorzy nie bawią się tu bowiem w wyjaśnianie co, kto, z kim i dlaczego. Wrzucają nas w sam środek wydarzeń i musimy sami poradzić sobie z tym, co tam zostajemy. 🤷‍♀️ Tak jak pisałam na wstępie - nie trzeba jednak zbytnio zgłębiać się w szczegóły, bo nie one są tu najważniejsze. Sednem jest uczucie 💕 i to ono dostarcza największych emocji i przeżyć.

"Tak właśnie przegrywasz Wojnę Czasu" to urzekająca, piękna i skłaniająca do przemyśleń książka. 👍📚 To historia oryginalna, nieco inna, ale jakże w tym wszystkim dobra! Gorąco polecam❗️😊

Red jest przedstawicielką Agencji, pochodzi z technokratycznego „społeczeństwa, natomiast Blue pochodzi z Ogrodu, „społeczeństwa” wpisanego w przyrodę. Dwie zwalczające się „społeczności”, podróżujące przez kolejne wiązki czasu, niszcząc światy, zmieniając przeszłość, aby przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. Każda z walczących stron subtelnie wpływa na wydarzenia, zmiana niewielkiego fragmentu historii w jednej jej punkcie, może spowodować olbrzymie zmiany wieki później. Pewnego dnia, w jednym z rozpadających się światów Red znajduje kopertę z adnotacją „Przed przeczytaniem spalić”, ciekawość jednak zwycięża. Notatka okazuje się pochodzić od Blue, Red mimo podejrzewania pułapki, postanawia na nią odpisać. Początkowo wiadomości zostawiane sobie w kolejnych pasmach czasu są podszyte wrogością, z czasem stają się wskazówkami dotyczącymi trudnej sztuki pisania listów. Dwie wrogie sobie przedstawicielki swoich „społeczeństw” zaczynają traktować się z szacunkiem i sympatią. Każdy kolejny list do przeciwniczki może przynieść im oskarżenie o zdradę, a Red i Blue coraz bardziej ryzykują, w imię przyjaźni, w imię zauroczenia i w końcu w imię miłości. Czy na wiązkach czasu możliwe jest szczęśliwe zakończenie?

„Tak właśnie przegrywasz Wojnę Czasu” nie jest zwyczajną powieścią. Jest to opowieść pisana z perspektywy Blue i Red za pomocą listów. Wraz z rozwojem opowieści, możemy obserwować ewolucję listów, od krótkich pełnych podejrzliwości co do intencji drugiej strony wiadomości, przez coraz cieplejsze dłuższe formy, po wręcz poetyckie wyznania miłości.

Także bohaterki przechodzą przemianę, polecają sobie swoje ulubione potrawy, sugerują lektury. Z bezwzględnych niszczycielek stają się wrażliwymi osobnikami, planującymi swoją przyszłość poza znanymi pasmami wiązek czasu.

Czytając tę powieść cały czas wyobrażałam sobie wiązkę czasu jako papier logarytmiczny ( na którym zaznaczony jest układ współrzędnych w ten sposób, że rzędne są proporcjonalne do logarytmów liczb), w taki sposób, aby „dół” wiązki był „bardziej zagęszczony” niż „góra”. Historia Blue i Red, prowadzi nas przez historię ludzkości, przez znane i mniej znane wydarzenia, przez dzieła literackie. Uważny czytelnik doszuka się w listach bohaterek wielu smaczków, czasami podanych wprost, czasami zawoalowanych.

Po tę powieść warto sięgnąć, chociażby ze względu na piękny język, jakim opowiedziana jest historia przedstawicielek Agencji i Ogrodu, epistolarną formę i przepiękne wydanie. Powieść została wydana w twardej oprawie, listy Blue opatrzone są niebieską linią wzdłuż marginesu, a Red czerwoną. W częściach narracyjnych pojawią się czerwono-niebieskie grafiki. Graficznie wydanie zostało bardzo spójnie pomyślane.

„Tak właśnie przegrywasz Wojnę Czasu” to powieść fantasy, moim zdaniem bardziej dla wielbicieli, niż początkujących czytelników tego gatunku. Powieść mnie zachwyciła nietypową formą, technologicznymi i historycznymi odnośnikami, a i sama relacja pomiędzy Blue i Red bardzo mnie intrygowała, byłam ciekawa, jak skończy się ich historia.

Serdecznie polecam.

"Tak właśnie przegrywasz Wojnę Czasu" autorstwa Maxa Gladstone'a to wciągająca i niezwykle pomysłowa powieść science fiction. Gladstone przedstawia czytelnikowi niezwykły świat, w którym ludzie mają zdolność podróżowania w czasie i wpływania na bieg wydarzeń historycznych. Jednym z najmocniejszych aspektów tej powieści jest pomysłowość autora w zakresie podróży w czasie. Gladstone tworzy skomplikowany system, w którym każda zmiana w przeszłości ma wpływ na teraźniejszość i przyszłość. To pozwala czytelnikowi na dogłębne zastanowienie się nad konsekwencjami własnych działań i rozważenie moralnych dylematów związanych z manipulacją czasem.

Lubicie pisać, wysyłać i oczywiście dostawać oraz czytać listy? Może już od dawna tego nie robiliście, gdyż wolicie maile? 🤔

W tej przedziwnej i jednocześnie fascynującej książce relacja pomiędzy Red i Blue zachodzi i rozwija się przede wszystkim poprzez listy. Zaszyfrowane, nieoczywiste, wymagające wielu niezwykłych umiejętności listy, które niekiedy czekają na swą odbiorczynię latami...

Ale czym jest czas dla istot swobodnie poruszających się w nim? 😏

Już spieszę wyjaśnić - Red i Blue to wysłanniczki całkowicie odmiennych, zwalczających się frakcji, które od lat (haha... taki żarcik), a właściwie od początków, toczą ze sobą wojnę o to by, przyszłość została zaprojektowana według konkretnych wytycznych, sprzyjających Agencji (która stworzyła Red) lub Ogrodowi (z którego wyrosła Blue).

Ta powieść, ta niesamowita i niezwykła historia całkowicie mnie zauroczyła. Jest dosyć krótka, więc najlepiej przeczytać ją w całość, bez przerw.

Najbardziej spodobały mi się te pierwsze, nieufne jeszcze, listy. Przekomarzanie się, pochwały i drwiny... Ale też opisane akcje, dzięki którym koleje czasu ulegały zmianie. Przenoszenie się wstecz lub w przód linii czasu, a nawet w bok, zwiedzanie "najlepszego z Londynów" 🤩 - oczarowało mnie to po prostu ❤️

Ta powieść była zaskakująca, intrygująca, magiczna! Miałam oczywiście moment zwątpienia, gdy kilka listów było trochę zbyt uczuciowych, jednak ta chwila szybko minęła i znów rozsmakowywałam się w kolejnych fragmentach powieści.

To jest książka, do której na pewno jeszcze kiedyś wrócę. Może do tego czasu uda mi się przeczytać książkę, o której bohaterki wymieniają uwagi. Może za kilka lat odkryję w tej historii coś, na co tym razem nie zwróciłam uwagi...

"Nieboskłon jest różą, prawda?".

Historia w książce rozwija się za pomocą listów. Na samym początku bardzo trudno nam rozróżnić jest bohaterki. Nie wiemy która jest od Agencji a która z Ogrodu, dlatego czasem łatwo się pogubić. Sama historia nie jest trudna, ale to co w niej jest już tak. Nie ma tu żadnych zasad, nakreślenia świata, kreacji i tego o co tak dokładnie chodzi. Trochę błądzimy we mgle i to przeszkadza na czym mamy się skupić. Przez co historia wydaje się nam nijaka.

Polecam się jednak nie poddawać, ale czytać tę książkę na raty. Ona nie jest stworzona by przeczytać ją w jedno popołudnie ale żeby ją kontemplować. Historia głównych bohaterek w pewnym momencie splata się tak mocno, że łapiemy się na tym, że coś nam umknęło albo źle zrozumieliśmy teorie czasu.

"Słowa są czymś abstrakcyjnym, odrywają nas od zieleni - słowa i wzory - jak płoty i rowy. Słowa żądają ból. Potrafię schować się w słowach, o ile rozsieje je po swoim ciele; czytanie Twoich listów jest wtedy jak zbieranie kwiatów wyrastających we mnie, tu pąk, tutaj paproć, układam je i przekładam żeby pasowały do skąpanego słońcem pokoju".

Na uwagę zasługuje w powieści cała tematyka związana z korespondencją. Nie tylko między głównymi bohaterkami bo to jak przekazywały sobie listy jest pięknem samym w sobie. Te ich sposoby na odbieranie listów, zarazem trudne ale i bardzo pomysłowe. Momentami nawet zabójcze. Za każdym razem w swoich listach przytaczały czego dowiedziały się nowego o samej sztuce pisania, o tuszach, , o tajemnicach. Te dodatkowe smaczki działają na plus dla powieści, ale też zachęcają czytelnika do dalszego czytania.

Plot twist nie jest odkrywczy ale opisanie go jest niesamowicie poetyckie. Tak jak wiele w tej powieści. Autorzy sprytnie bawią się metaforami i nieco wodzą nas za nos czy zrozumiemy więcej. Czy będziemy mieć odwagę zagłębić się w historię jeszcze bardziej.

Książka ta nie jest dla wszystkich, niektórzy nie dotrwają nawet do połowy bo większość z tego będzie niezrozumiała. Tak jak napisałam wcześniej, lepiej czytać na raty i mieć własne przemyślenia po przeczytaniu, łączyć kropkami to co wydaje się zagmatwane. Wtedy cała ta historia stanie się zupełnie inna.

"Najdroższy, najgłębszy błękicie - na koniec, jak na początku, i przez całe po, pomiędzy".