Tabu

Dobry kryminał, którego akcja toczy się na Mazurach, w okolicach które dobrze znam, co dodatkowo wzbudziło moją ciekawość.

Czytam dużo kryminałów. Kiedyś, żeby bawić się z Autorem w rozwiązywanie zagadek, dziś chyba większą uwagę zwracam na styl i klimat. W Tabu oczywiście zagadka jest, ale najbardziej przypadła mi do gustu świetnie oddana atmosfera miasteczka na moich ukochanych Mazurach. I właśnie za to największe brawa.

Rewelacyjna, czyta się z zapartym tchem, wciąga i trzyma w napięciu do samego końca.

Po sukcesie debiutanckim kryminałem „Terapeutka” Bernadeta Prandzioch powraca również w wielkim stylu. „Tabu” to powieść kryminalna, która zachwyca już od pierwszych stron. Elektryzująca fabuła i niepowtarzalny klimat jaki stworzyła Autorka powodują, iż nie oderwiemy się od tej książki ani na chwilę. I jedno jest pewne „Tabu” utrzymuje wysoki poziom napięcia, tak jak było to w przypadku pierwszej książki. Tym razem Pani Bernadeta przenosi nas z Górnego Śląska do Węgorzewa, tajemniczego i mrocznego miasteczka na Mazurach. To tutaj, Zygmunt Milewski, po odsiedzeniu wyroku dwudziestu pięciu lat został umieszczony w zakładzie psychiatrycznym. Pewnego dnia mężczyzna podejmuje próbę samobójczą. Wówczas Wiktor Janosz dąży do poznania prawdy na temat pacjenta. Wraz z pomocą znajomego policjanta oraz młodej dziennikarki Judyty Sochy otwierają tajemnicze karty z przeszłości, które dla niejednego mieszkańca tej małej wioski są tematem tabu. Mimo społecznego oporu mężczyzna nie poddaje się. Odnajduje pewien sekretny ślad, który wiedzie go do czasów przeszłości Węgorzewa-Angerburga. Mężczyzna trafia na ważne fakty z życia miasta w czasach przed i powojennych. Jakie tajemnice skrywa to małe miasteczko? Co takiego dla jego mieszkańców jest tematem tabu? Jaki wpływ owe wydarzenia miały na los Zygmunta Milewskiego? Czy aby mężczyzna jest winny zbrodni sprzed lat? Jeśli nie, to kogo krył i gdzie znajdują się akta zbrodni? Komu zależało na ukryciu prawdy? Czy Wiktor Janosz zdoła ją odkryć i uczynić zadość sprawiedliwości? Czy zdoła ON zburzyć mur milczenia? Jedno jest pewne „Tabu” to książka, której nie można przemilczeć. Bernadeta Prandzioch stworzyła ciekawą historię, a forma przekazu powoduje, że chętnie wnikamy w tę fabułę. I nie tylko kwestia wątków kryminalnych przyciąga naszą uwagę. Pani Bernadeta w książce umieściła również interesujące fakty historyczne, które warto poznać, mimo iż, nie zapisały się w naszej historii dumnymi zgłoskami. To, co przyciąga mnie do twórczości Bernadety Prandzioch to bez wątpienia klimat tajemniczości, który wyzwala emocjonujące dreszcze. Wówczas mam wrażenie wyjątkowej aury, która otacza mnie od pierwszej do ostatniej strony. „Tabu” to książka przemyślana, idealnie skonstruowana w każdym detalu. Dzięki temu lektura tej powieści to sama przyjemność nawet dla najbardziej wymagających miłośników gatunku. Zdecydowanie polecam. I jeśli jeszcze nie sięgnęliście do książek Pani Bernadety Prandzioch, to najwyższy czas to zmienić. Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Dom Wydawniczy Rebis [Adres usunięty]

Tabu to słowo które, mam wrażenie, zawsze budzi zaciekawienie, wręcz niezdrową fascynację. Jeśli coś jest tematem „tabu” dla innych wydaje się bardziej intrygujące, bardziej tajemnicze, gdyż ludzie, wbrew pozorom, lubią wiedzieć o innych wszystko, lubią rozkoszować się ploteczkami i doszukiwać się sensacji. Ot, taka ludzka natura. Cóż może być bardziej pociągającego niż wszechobecna zmowa milczenia?

Właśnie w takie sidła wpadł główny bohater książki „Tabu”. Skrywający kilka powodów odejścia z pracy, z zagadkową przeszłością, zjawia się w niewielkiej miejscowości na Mazurach, by jako lekarz psychiatra pracować w miejskim szpitalu psychiatrycznym. Wyobcowany i obgadywany budzi ciekawość mieszkańców, którzy traktują go z lekkim dystansem, co skutkuje zawiązaniem nikłych przyjaźni z miejscowymi. Samotny w codziennym życiu, napędzany wyrzutami sumienia, całkowicie poświęca się pracy i zaczyna się interesować przypadkiem jednego z pacjentów, dochodząc do wniosków, że ów może być przetrzymywany w szpitalu wbrew swojej woli. Jaka jest prawda?

Wiktor Janosz rozpoczyna prywatne śledztwo wraz z pomocą garstki przyjaciół. Im bardziej zagłębia się w przeszłość, tym na większą ścianę milczenia trafia. Z czasem odkrywa coraz więcej dziwnych powiązań prowadzących do układów politycznych i powojennej przeszłości Węgorzewa. Czy uda mu się wyjaśnić tajemniczą zagadkę? Czego się dowie?

Książka już jakiś czas temu wpadła mi w oko i zaciekawiła swoim tytułem. Nie mniej wciąż na każdym kroku spotykam się z niepewnością co do niej, wielu z Was sceptycznie podchodzi do tej pozycji i zastanawia się czy po nią sięgnąć. Szczerze Was rozumiem, gdyż sama miałam takie wątpliwości, autorka była mi kompletnie nieznana, a opinii o samej książce było wtedy jeszcze niewiele. Tymczasem chcę Wam powiedzieć, że w najśmielszych oczekiwaniach, sięgając po nią nie spodziewałam się takiej dobrej historii! Świetnie napisana, ją się dosłownie pochłania! Wątki psychologiczne przeplatają się z kryminalno-sensacyjnymi, do tego dochodzą aspekty polityczne i rysy historyczne. Wszystko to sprawia, że jest bardziej ciekawie, tajemniczo, a przed nami piętrzą się coraz to nowe zagadki, które chcemy rozwiązać. Coraz więcej pytań, coraz więcej niepewności. Czego chcieć więcej od książki, która ma zaskakiwać, budzić napięcie i intrygować? To jest jedna z lepszych książek tego typu, jakie ostatnio czytałam. Szczerze ją Wam polecam!

[Adres usunięty]