Szukając szczęścia

Dziecko to największy skarb i dar. Gdy na świecie pojawia się nowy, mały członek rodziny, świat zostaje wywrócony do góry nogami. Każda przyszła mama, pragnie aby jej dziecko urodziło się zdrowe. Czasem jednak sprawy przybierają zupełnie inny obrót, niż byśmy chcieli...

Malwina i Artur są szczęśliwym i kochającym się małżeństwem. Mają pracę, dom i dziecko w drodze. Powoli przygotowują się do przyjścia na świat nowego członka rodziny. Wszystko się jednak zmienia z dniem, w którym mała Dagmara przychodzi na świat. Po zdiagnozowaniu u niej zespołu Pierre’a Robina, cały szczęśliwy świat Malwiny i jej męża runął. Artur z każdym dniem coraz bardziej odsuwa się od żony i dziecka, aż w końcu postanawia odejść. Malwina jest załamana, próbuje jakoś związać koniec z końcem i iść przez życie z podniesioną głową. Samotnie wychowuje niepełnosprawną córeczkę, ciesząc się z umiejętności jakie zdobywa Dagmara każdego dnia. W głębi serca jednak wierzy, że los się w końcu do niej uśmiechnie, a szczęście zapuka do jej drzwi.

„Szukając szczęścia” to druga powieść w dorobku Anety Krasińskiej. Jest to zarazem moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i już mogę powiedzieć, że na pewno nie ostatnie. Najnowsza powieść Anety Krasińskiej to piękna i emocjonalna historia, ukazująca meandry życia ludzkiego. Poruszająca do głębi i rozrywająca serce na milion kawałków. Historia Malwiny, Artura i niepełnosprawnej Dagmary, tchnie realizmem, zmusza do refleksji i wywołuje niewyobrażalną ilość emocji. Autorka pisze pięknie, nie ubarwia, przedstawia życie takim jakie jest – radosne, szczęśliwe, ale też brutalne, niesprawiedliwe i niezwykle bolesne.

Aneta Krasińska pisze z niezwykłym wyczuciem, w sposób delikatny opowiada o niepełnosprawności małej Dagmary, o zmaganiach Malwiny z wychowywaniem dziecka chorego, jak również samotności w małżeństwie. Ukazuje ludzkie dylematy i tragedię, z którą muszą się zmierzyć. Niestety Artur, nie potrafi pokochać niepełnosprawnej córki, co skutkuje tym, że coraz bardziej odsuwa się od rodziny. Widzimy jego cierpienie, wahanie i ból. Choć bardzo się stara, nie potrafi dłużej oszukiwać siebie, a tym samym swojej żony. Decyzja o odejściu wydaje się jedynym rozwiązaniem z sytuacji. Mężczyzna ucieka od odpowiedzialności, tym samym zrzucając całą odpowiedzialność za wychowanie niepełnosprawnego dziecka na Malwinę. Kobieta choć bardzo cierpi, stara się czerpać z życia jak najwięcej. W wychowaniu córki pomaga jej ojciec, który z niezwykłą miłością i troską zajmuje się swoją wnuczką. Jest jedyną osobą, na której Malwina może polegać. I choć porzucona przez męża, idzie do przodu, licząc na to, że któregoś dnia los się do niej uśmiechnie.

Niepełnosprawność dziecka, to ogromne wyzwanie dla rodzica. To codzienna walka i ogromna odpowiedzialność, z którą trzeba się zmierzyć. Ciężko pogodzić się z tym, że dziecko jest chore, że być może nigdy nie będzie do końca sprawne. W końcu każdy rodzic pragnie aby jego dziecko urodziło się zdrowe, aby miało rączki nóżki i wszystkie paluszki. Jednak czasem, życie układa się inaczej. Choć okropnie boli, trzeba jakoś żyć i iść do przodu. Codzienność bywa przeraźliwie trudna i przykra, jednak każda najprostsza czynność i nowa zdobyta umiejętność dziecka ogromnie cieszy i daje nadzieje. Wychowanie dziecka niepełnosprawnego to ciężki kawałek chleba, jednak miłość matki potrafi pokonać wszelkie bariery.

Aneta Krasińska w swojej książce opisuje zmagania Malwiny z codziennością, jej radzenie sobie z niepełnosprawnością córki, akceptowanie sytuacji w której się znalazła i stawianie czoła przeciwnościom losu. Autorka w niezwykły sposób ukazuje emocje, jej bohaterowie się prawdziwi, a problemy z którymi się zmagają, mogą spotkać każdego z nas, dzięki czemu nabierają realności i autentyczności. Wie jak zaciekawić czytelnika i głęboko poruszyć. Książka została podzielona na rozdziały, których akcja każdego rozgrywa się w dzień urodzin małej Dagmary. Każdy rozdział to tak naprawdę kolejny rok życia Malwiny i jej córki, to dziesięć lat radzenia sobie z przeciwnościami losu i walki z codziennością. Nie zabraknie tutaj również wątków pobocznych, opowiadających o rodzącej się przyjaźni i miłości. W świetny sposób jednak komponują się ze sobą, tworząc spójną i przemyślaną całość.

„Szukając szczęścia” to piękna, ale jednocześnie bardzo smutna książka. To niewiarygodnie prawdziwa opowieść o miłości, macierzyństwie, przyjaźni i wędrówce przez życie. O poszukiwaniu szczęścia i nowej życiowej drogi. Porusza, rozczula i daje nadzieje. Skłania do głębszych refleksji i przemyśleń. Jestem oczarowana lekkością i delikatnością z jaką Aneta Krasińska pisze. Jestem pewna, że „Szukając szczęścia” na długo pozostanie w mojej pamięci. Gorąco polecam!

Jedna z pierwszych książek w dorobku autorki, która rozwinęła swe twórcze skrzydła w inspirujący sposób. „Szukając szczęścia” przypadkiem trafiło w moje ręce, dlatego skorzystałam z okazji i przeczytałam. Życie chorego, niepełnosprawnego dziecka to codzienna batalia ze słabościami i nieustannymi przeszkodami. Jednak sprawa chorego dziecka to jedno, a jego rodziców, to drugie. Autorka swojej bohaterce niczego w życiu nie ułatwia, wystawia ją na nieustanne próby – charakteru, siły woli, siły psychiki. Świat Malwiny dotychczas poukładany burzy i podporządkowuje choroba i niepełnosprawność Dagmary, upragnionej córeczki. Dla związków, to przede wszystkim niesamowicie ważny egzamin, próba charakterów i emocjonalnego odnalezienia się, ale przede wszystkim zaakceptowania stanu sytuacji. Nie wszystkim się to udaje. Czasami prościej jest odejść, odwrócić się do problemu tyłem.

Kiedy Dagmara przychodzi na świat, Malwina z Arturem zmuszeni są swoją rzeczywistość dostosować do wymagań córki. Próba sił, czasu, nieustannej walki o zdrowie i możliwie szczęśliwe dzieciństwo, to dla Artura zbyt duża odpowiedzialność. Z czasem Malwina dowiaduje się o kłopotach męża. Dochodzi do nieprzyjemnych sytuacji, coraz częstszych awantur. Autorka daje swojej bohaterce czas i nową szansę. Jednak z jego upływem wydarzenia przybiorą na sile i wszystko potoczy się w zupełnie innym kierunku.

„Szukając szczęścia” to przede wszystkim opowieść o złożoności ludzkiego charakteru, o sile miłości matki do dziecka, prawdziwej więzi emocjonalnej z osobą, na którą najbardziej możemy w trudnych sytuacjach liczyć. To książka, w której kłębią się intensywne uczucia. Ale to także opowieść o nadziei i szczęściu, które odsuwa się na chwilę na bok, by zapukać do naszego serca w odpowiednim momencie. Autorka kreśli niezwykle autentyczne sylwetki swoich bohaterów, w których wiele czytelników odnajdzie odzwierciedlenie siebie i swojego życia. Codzienne zmagania się z przeszkodami, realiami prawdziwego życia, które gdzieś umyka nam przez palce, bo priorytety w takim momencie ulegają przewartościowaniu.

Warto sięgnąć po książkę, w której opisany jest dosyć nietypowy przypadek niepełnosprawności Dagmary. Znam osobiście takie dziecko. Aneta Krasińska poradziła sobie z ukazaniem rzeczywistości niepełnosprawnej i ich bliskich znakomicie. Szczerze polecam!

[Adres usunięty]

Szukając szczęścia to przejmująca opowieść o codziennych trudach życie. Książka pokazuje nam, że nawet w trudnych chwilach, musimy cieszyć się z drobnych rzeczy. Pokazuje nam, jak ważne są szczere rozmowy, ponieważ niedomówienia mogą zakłócić wszelki spokój.

więcej na--->

[Adres usunięty]

Narodziny dziecka to niezwykły moment w życiu rodziców. Ale czasami może stać się zaczątkiem poważnych problemów.....

Malwina i Artur Zarzyccy od trzech lat są zgodnym, kochającym się małżeństwem. Mają własne mieszkanie, dobrą pracę i dziecko w drodze. Po prostu pełnia szczęścia. W końcu nadchodzi ten długo wyczekiwany dzień – poród. Niestety sprawy przybierają nieoczekiwany obrót. Okazuje się, że ich córeczka: Dagmara, urodziła się z Zespołem Pierre'a Robina. To ogromny szok dla młodych rodziców. Czy dadzą radę zająć się chorym dzieckiem? A może wybiorą inne rozwiązanie?

Aneta Krasińska to absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Łódzkim. Na swoim koncie posiada kilkanaście artykułów naukowych oraz debiut prozatorski zatytułowany ''Finezja uczuć'', który miałam niewątpliwą przyjemność poznać i oceniam nadzwyczaj pozytywnie. Dlatego, gdy tylko nadarzyła się okazja przeczytania kolejnej powieści autorki, nie wahałam się ani chwili. Czy warto było? Po stokroć tak! Pani Aneta już wcześniej udowodniła, że nie boi się poruszać trudnych, życiowych tematów. Tym razem także poznałam poważną historię, ale opisaną w bardzo ciepły sposób. Widzimy świeżo upieczonych rodziców, których życie ulega całkowitej zmianie. Niepełnosprawność córeczki odziera ich z marzeń o idealnej rodzinie. Rokowania nie są najlepsze. Oprócz rozszczepu podniebienia i warg istnieje wiele wad współtowarzyszących, między innymi: wada serca, słuchu i wzroku, a także obniżona odporność całego organizmu, co grozi częstymi infekcjami. Jak poradzić sobie w takich okolicznościach?

Bardzo mnie poruszyły perypetie Malwiny i Artura. Spotkał ich smutny los. Z jednej strony widać radość z narodzin potomka, z drugiej najgłębsze, największe cierpienie. Każde z małżonków inaczej przeżywa ten dramat. Ona dzielnie walczy o zdrowie swojej kruszynki, całe dnie spędza w szpitalu, bierze udział w zajęciach rehabilitacyjnych, przyjmuje wsparcie psychologiczne. On pogrążony w odrętwieniu, szuka ucieczki i zapomnienia w pracy. Ma problem z nawiązaniem kontaktu z własną córką; ani razu nie wziął jej na ręce, nie przytulił i nie odezwał się do niej nawet słowem. Autorka boleśnie uświadamia, że trudno jest pogodzić się z niepełnosprawnością dziecka. Pojawia się poczucie zawodu i niespełnionych nadziei, szukanie winnych za zaistniałą sytuację, wstyd lub dążenie do normalności za wszelką cenę. Jak zatem znaleźć optymalną równowagę? Czy małżonkowie dojdą do porozumienia i wspólnymi siłami zadbają o córeczkę? Tego musicie dowiedzieć się sami.

Książka wywołała we mnie szereg emocji i skłoniła do wielu refleksji. Nic tu nie jest przerysowane, przekoloryzowane, przedramatyzowane czy odrealnione. To samo życie. W najczystszej postaci. Oprócz wątku głównego mamy jeszcze subtelnie zarysowany wątek rodzącej się i kiełkującej przyjaźni i miłości. Nie zabraknie też walki o wolność mając na względzie czyjeś dobro. Nic więcej nie zdradzę, żeby nikomu nie zepsuć przyjemności czytania.

Autorka posiada wyjątkowo plastyczne i lekkie pióro. Widać tu dużo włożonej pracy, no i oczywiście serca. Wszystko jest na swoim miejscu, a każdy detal starannie dopracowany. Warto zwrócić uwagę zwłaszcza na bohaterów. To postacie z krwi i kości. Bywają dobrzy i podli, popełniają błędy, mają swoje chwile słabości etc. Jednak dzięki temu są nam znacznie bliżsi, niż zwykliśmy sądzić. Jedynie liczyłam na ciut dokładniejszą analizę psychologiczną Artura. Na szczęście pod koniec powieści mężczyzna odsłania swoją duszę i głęboko skrywane emocje. Dlatego w ostatecznym rozrachunku jestem zadowolona i usatysfakcjonowana. Dostałam piękną, przejmującą historię, acz bez grania na uczuciach czytelnika, co uważam za dodatkowy atut.

Co tu dużo pisać czy przesadnie zachwalać - wystarczy samemu sięgnąć po książkę Anety Krasińskiej, aby się przekonać, że jest warta swojego czasu i uwagi. Z mojej strony mogę tylko gorąco polecić!