Szósta klepka. Jeżycjada. Tom 1

Dla wszystkich, którzy tęsknią za latami wczesnej młodości, rodzinnym domem, za czymś dziś nieuchwytnym - po prostu za najlepszymi latami w swoim życiu. Dla mnie to powrót do przeszłości i wspaniałych chwil w gornie przyjaciółek ze szkolnej ławy zaczytanych w Jeżycjadzie... Dziś jestesmy dziewczynami po 40-tce a jestem pewna, że cała moja stara paczka czytałaby z takim samym zapałem jak kiedyś... Wróciłam niedawno do serii, odkrywając, że tyle części powstało kiedy ja już wyrosłam z tych młodzieńczych książek. Zatem niektóre sobie przypominam a inne sa dla mnie zupełną nowością...

Z głębi serca polecam - Pani Małgosiu czekamy na więcej ;)

Pierwsza z książek Jeżycjady! Polecam ! Zabawna i wzruszająca

Cudowny powrót do dziecięcych lat. Czyta się z przyjemnością.

"Jeżycjada" przypomina mi o dzieciństwie i wchodzeniu w dorosłość. Książkami Musierowicz zaczytywałam się po kilka razy i utożsamiałam z bohaterkami, mimo że żyły one w innych niż ja czasach – PRL-u. Autorka jednak jak nikt inny potrafiła ukazać, że niezależnie od tła politycznego, problemy nastolatków zawsze będą tożsame, wszyscy przeżywają pierwsze miłości, rozterki i niepewność. Do cyklu postanowiłam wrócić po latach, by przekonać się czy dalej będzie mnie fascynował tak jak kiedyś.

W pierwszym tomie zapoznajemy się z Cesią Żak i jej niezwykle pozytywną, zwariowaną rodziną. Główna bohaterka stanowi jej podporę, oprócz nauki w liceum, gotuje, sprząta i właściwie zajmuje się domowymi sprawunkami. Dziewczyna ma tyle spraw na głowie, że właściwie ówcześnie żyjący człowiek popukałby się czoło twierdząc, że dziecko pochodzi z uciśnionej, patologicznej rodziny. Życie młodzieży w latach 70-tych bardzo różniło się od tego dzisiejszego. Większość czasu zajmowały im obowiązki, głównie domowe, a nie przyjemności. Mimo wszystkich nałożonych na siebie, często z poczucia obowiązku, zajęć, Cesia pozostaje niezwykle miłą, pomocną i uśmiechniętą nastolatką. Niestety dziewczyna potrafi dostrzegać w sobie jedynie kompleksy – zbyt grube łydki, piegowatą pucołowatą buzię, czy dziecinny wygląd. Nie wie, że codziennie w drodze do szkoły podąża za nią kolega z klasy Jerzy Hajduk, któremu jej łydki niezwykle przypadły do gustu, a pucołowata buzia wydaje się najmilsza na świecie.

Musierowicz jest mistrzynią w tworzeniu obrazu postaci. Pokazuje ludzi o różnorodnych upodobaniach, zachowaniu. Z wielką łatwością nakreśla nie tylko przeżycia nastolatków, ale również obraz wielopokoleniowej rodziny zamieszkującej kamienicę przy Słowackiego. "Szósta klepka" tętni życiem z każdej zapisanej strony, z każdego wręcz zdania. Rozśmieszają teatralne kłótnie rodziny Żaków, czy niezwykłe, acz piekielnie inteligentne psoty najmłodszego członka rodziny - Bobcia.

Bałam się powracania do dzieciństwa. Myślałam, że swoim dorosłym spojrzeniem zniszczę historie, które tak przecież ukochałam w dzieciństwie. Zupełnie niepotrzebnie, bo muszę przyznać, że powtórnie zakochałam się w Szóstej klepce i znowu wiem, jak to jest czuć książkowego kaca. Najbardziej w całej historii spodobała mi się nieprzeciętna inteligencja z jaką została napisana. Nawiązania do literatury, fizyki, czy też innych dziedzin wtrącone są lekko, ale w taki sposób, że aż się chce sięgnąć po "Wykłady z fizyki" Feynmana, czy zapoznać z klasyczną literaturą francuską.

Podsumowując muszę stwierdzić, że niezwykle cieszę się ze swojego powrotu do dzieciństwa. Musierowicz jest i pozostanie dla mnie królową literatury młodzieżowej, tej z najlepszego gatunku, inteligentnej, pokazującej, że nastolatki to osoby niezwykle wartościowe.

[Adres usunięty]

Kompleksy – coś, z czym obecnie zmaga się większość nastolatek. Czasami mogą doprowadzić one do nieprzyjemnych sytuacji. Wiem, bo sama byłam jedną z tych dziewcząt, nienawidziłam siebie i czułam się identycznie jak główna bohaterka książki.

Cesia, bo tak właśnie ma ona na imię, uważa się - mówiąc wprost - za osobę brzydką, nie lubi siebie, swojego wyglądu. Dobija ją też fakt, że jej siostra Julia jest bardzo atrakcyjna, ma dużo znajomych. Cesia jest inna, z powodu wyglądu stała się dość zamknięta w sobie. Dodatkowo denerwują ją kolega z klasy i kuzyn, a jeszcze bardziej MATEMATYKA – zmora wielu uczniów.

Jednak obecność jej rodziny sprawia, że czuje się kochana, dzięki czemu powroty do domu wywołują tzw. banana na twarzy bohaterki. Cieszy się ona z tego co ma, [Adres usunięty]. z codziennych posiłków przygotowanych przez mamę.

Czy nasza bohaterka uwierzy w końcu w siebie i przezwycięży swoje kompleksy? Abyście mogli tego się dowiedzieć, zachęcam was do sięgnięcia po tę książkę! Zwłaszcza osoby zmagające się z podobnymi problemami.

Każdy jest piękny na swój sposób - czego uczy ta książka!

Usiądź wieczorem, zrób sobie herbatkę i czytaj! Może ciebie, tak jak i mnie, ta opowieść nauczy wielu cennych wartości!

S.P.

Szkolny Klub Recenzenta