Szkoła latania

Bardzo często ludzie są na tyle wredni, że wyśmiewają swoich nieco grubszych rówieśników. Nie potrafią postawić się w sytuacji swoich dręczonych ofiar. Osiemnastoletnia Katarzyna Laska właśnie tak codziennie w szkole jest dręczona przez trzy bardzo niemiłe i mało inteligentne dziewczyny. Bardzo cierpi, ponieważ chce, a nie może schudnąć. Wszystko to jest sprawką jej rządzącej się ciotki. To właśnie przez nią podczas rodzinnego przyjęcia Kasia mdleje. Szybko przybyły lekarz stwierdza, że omdlenie dziewczyny spowodowało przejedzenie i lekko sugeruje aby przejść na dietę. Przytłoczona wszystkim Kasia biegnie prosto do pokoju i wypłakując wszystkie łzy obiecuje sobie, że pójdzie do dietetyka i schudnie. Niestety zanim dziewczyna trafia do tego „właściwego” lekarza napotyka na albo niegrzecznych albo wykorzystujących ją do badań ludzi. Z chodzenia od lekarza do lekarza Katarzyna niespodziewanie ląduje na zajęciach grupowych dla anonimowych grubasów. Na pierwszym swoim spotkaniu napotyka wzrok, który od wejścia dziewczyny cały czas na niej spoczywa. Właścicielem namolnego a jednocześnie interesującego wzroku jest bardzo przystojny chłopak o ciemnych włosach. Kasia jeszcze nie wie ale zakochuje się w nieznajomym. Wyobrażenia o wspólnej przyszłości trafiają na samo dno serca, ponieważ widzi go z inną chudą i piękną dziewczyną.

Jak skończy się nieszczęśliwa miłość Katarzyny i nieznajomego?

Czy dziewczyna podoła zadaniu i straci kilka kilogramów, a może po prostu zrezygnuje?

Czytając tę książkę targały mną dwa uczucia, mianowicie ciekawość i ekscytacja. Byłam bardzo zainteresowana czy nieznajomy poznany w pokoju nazwanym Szkoła Latania w końcu odezwie się do Katarzyny. Zanim spostrzegłam byłam już na ostatniej stronie i szczerze, zakończenie było bardzo łzawe i smutne. Na początku można odnieść wrażenie, że wszystkie te informacje o bohaterce są bardzo dołujące, ale zapewniam im dalej zagłębicie się w fabułę książki, to spodoba Wam się do tego stopnia, że na drugi tom „Blisko Chmur” będziecie czekać z niecierpliwością.

Ocena: 9/10

Każdy z nas walczy z jakimiś słabościami i trudnościami. Zwykle nie jest to prosta i wyrównana walka. Często, z powodu braku wiary w siebie i motywacji, rezygnujemy z zamierzonego nam celu. Co zrobić by odnaleźć w sobie siłę do walki? By stawić czoło swoim niedoskonałościom? Grunt to się nie poddawać i nigdy nie schodzić z wyznaczonej sobie ścieżki. Poznajcie bohaterkę książki Sylwii Trojanowskiej „Szkoła latania” i poznajcie jej metodę na szczęście.

Katarzyna Laska ma osiemnaście lat i nie ma w sobie praktycznie nic z „laski”. Nienawidzi siebie i swojego ciała, a trzycyfrowa liczba na wadze, jeszcze bardziej ją dobija. Ma dość wytykania palcami i prześladowania przez rówieśników. Nie chce być jak swoja otyła ciotka, która co chwilę, wmawia jej że wygląda dobrze i przy każdej nadarzającej się okazji, stara się utłuc ją jeszcze bardziej. Kaśka wie, że wcale nie wygląda dobrze. Gdy nadmierna ilość kilogramów zaczyna jej ciążyć coraz bardziej, decyduje się odmienić swoje życie. Musi schudnąć. Wspierana przez matkę, chodzi od specjalisty do specjalisty, jednak żaden nie wydaje się być godny zaufania. Zrezygnowane, w końcu trafiają pod skrzydła ekscentrycznej specjalistki od odchudzania, Penelopy. Kaśka nie ma pojęcia, że w jej życiu szykuje się wiele zmian. Zaczyna dostrzegać swoje zalety, a nie tylko wady. Stawia czoło swoim prześladowczyniom, otwiera się na nowe znajomości, a przede wszystkim, po raz pierwszy w swoim życiu, odkrywa smak miłości.

„Szkoła latania” to kolejny genialny debiut literacki. I to jaki debiut! Jestem zachwycona tą książką, a sam fakt, że została napisana przez debiutantkę, dodatkowo wzbudza mój podziw. Sylwia Trojanowska napisała fantastyczną opowieść o młodej dziewczynie, która zmaga się z otyłością. Decyduje się schudnąć i choć wie, że nie będzie to łatwe, postanawia spróbować. Na szczęście jest obok niej matka, która od samego początku wspiera ją w swoim postanowieniu. Czy Kaśka wytrwa? Czy pozbędzie się znienawidzonych kilogramów?

Sylwia Trojanowska w swojej książce, w świetny sposób ukazała proces odchudzania. Razem z Kaśką przechodzimy ten trudny etap i przyglądamy się jej zmaganiom. Nie jest to niestety proste na początku. Zwłaszcza że wokoło czai się tyle pokus, a w lodówce czeka, pyszne i kaloryczne jedzenie. Katarzyna musi jednak trzymać się swojego programu i pod żadnym pozorem nie może go łamać. W życiu dziewczyny zachodzą diametralne zmiany. Przechodzi na dietę, a dodatkowo zaczyna regularnie ćwiczyć na siłowni. Choć wielokrotnie musi walczyć ze sobą, by nie złamać złożonych obietnic, to jednak robi wszystko by trzymać się swoich postanowień i wytycznych dietetyczki. Dzięki diecie i pomocy Penelopy, Kaśka zaczyna odnajdować w sobie siłę do walki z otyłością. Czuje, że w końcu nadszedł moment, by wziąć sprawy w swoje ręce i osiągnąć zamierzony cel. Zaczyna dostrzegać swoją wartość, a dzięki temu coraz bardziej wierzy w swoje możliwości. Pokonuje wstyd i ograniczenia, które sama na siebie narzuciła i zaczyna nawiązywać nowe znajomości. Pomóc ma jej w tym terapia, na którą zapisuje ją Penelopa. Choć na początku podchodzi do tego sceptycznie, z czasem coraz bardziej zaczyna się otwierać. Poznaje bardzo ciekawych ludzi, zdobywa nowe przyjaźnie, a przede wszystkim poznaje chłopaka, który całkowicie zawraca jej w głowie. Kaśka zaczyna rozkwitać, a w jej sercu powoli rodzi się uczucie, o jakim nawet nie śniła.

„Szkoła latania” to niesamowicie dojrzała powieść. Na niecałych 300 stronach autorka poruszyła cały szereg ważnych tematów. Może się zdawać, że jest to przeciętna historyjka o dziewczynie, zmagającej się ze swoją wagą. Nic bardziej mylnego! Sylwia Trojanowska poprzez postać Kaśki, ukazuje nam jak ważna jest wiara w siebie, siła i odwaga, by móc poradzić sobie ze swoimi słabościami. Ile trzeba włożyć pracy, trudu i wysiłku, by osiągnąć zamierzony cel i jak ważne jest wsparcie bliskich osób.

Autorka w swojej książce, pisze o pierwszej miłości, o dojrzewaniu i o przyjaźni, bo przecież nie można zapomnieć o Zoście, niezastąpionej przyjaciółce Kaśki, na którą zawsze może liczyć. Obie stanowią dla siebie podporę i wspierają się w trudnych chwilach. Sylwia Trojanowska porusza również bolesne i przykre tematy, takie jak przemoc w rodzinie, psychiczne i fizyczne znęcanie się, upokarzanie i poniżanie ze strony bliskich osób. Każda postać zmaga się z jakimiś trudnościami i zmartwieniami, a autorka w świetny sposób ukazuje nam portrety psychologiczne swoich bohaterów.

„Szkoła latania” to debiut godny polecenia. Skłania do refleksji i motywuje. To książka, która choć lekko napisana, porusza tematy, obok których nie powinniśmy przechodzić obojętnie. Piękny język, fenomenalnie wykreowani bohaterowie i wciągająca fabuła, sprawiają że czytanie staje się prawdziwą przyjemnością. Zachęcam was do zapoznania się z tą wyjątkową publikacją, bo naprawdę warto.

Osiemnastoletnia Kaśka Laska ma problem sporych rozmiarów. Właściwie zawsze go miała ale dopiero teraz patrzy prawdzie w oczy. A raczej patrzy prosto na wagę i trzycyfrowy wynik, który bezlitośnie sygnalizuje jej, że czas coś z TYM zrobić. Po kilku nieudanych wizytach u specjalistów od odchudzania Kaśka trafia na Penelope Hoppe, nietypową panią doktor, która pomaga dziewczynie we wprowadzaniu początku końca grubej Kaśki.

Główna bohaterka wydaje się niesamowicie sympatyczną osobą. Niestety, przez grupę wychudzonych koleżanek, bezustannie wyśmiewających się z niej traci pewność siebie. Boi się poznawać nowych ludzi. Kurczowo trzyma się swojej jedynej przyjaciółki Zośki (którą, tak na marginesie, bardzo polubiłam). Dzięki Penelopie Hoppe dziewczyna zaczyna się zmieniać. Już nie straszne jej zaczepki plastikowych małp, staje się bardziej asertywna i odważnie stawia na swoim, zwłaszcza przed ciotką Matyldą, która próbuje wybić Kaśce z głowy dietę i całe to odchudzanie. Oh, muszę zatrzymać się na chwilkę przy Matyldzie. Jest to jedna z TEGO RODZAJU CIOTEK, wszystko wie i robi najlepiej, zawsze ma coś do powiedzenia, jest najdoskonalsza a zdanie innych się zwyczajnie nie liczy. To mój ulubiony typ ciotki, mam taką jedną i kiedy w książkach pojawia się taka postać, bardzo szybko zyskuje dobrze znaną mi twarz! :D Wracając do Kasi, terapia u doktor Hoppe przynosi zadowalające rezultaty, dziewczyna chudnie, staje się bardziej otwarta, zawiera nowe znajomości, zaczyna inne życie. Sama Penelopa bardzo spodobała mi się jako lekarz. Niczego nie narzuca, jedynie nakierowuje co sprawia, że Kaśka dochodzi do wniosków sama. Razem z główną bohaterką przeżywamy jej pierwsze zauroczenie. Takie niewinne, słodkie i może odrobinę naiwne. Dziewczyna jeszcze nigdy nie była w tak bliskich kontaktach z chłopakiem, więc jest to dla niej całkiem nowa sytuacja, a sam wybranek wydaje się być trochę nie z tego świata. ;)

Lektura Szkoły latania była dla mnie swego rodzaju powrotem do przeszłości. Przypomniałam sobie, kiedy to ja będąc mniej więcej w wieku Kaśki przeżywałam pierwsze prawdziwe zakochanie. Siedziałam nocami przed komputerem aby jak najdłużej z Nim rozmawiać. Każdą chwile spędzałam z nosem wetkniętym w telefon aby nie ominąć żadnej wiadomości. Buzia sama uśmiecha się do tych wspomnień. Można powiedzieć, że odnalazłam dawną siebie w głównej bohaterce, a nie zdarza mi się to często!

Jestem pewna, że Szkoła latania wiele osób może zmotywować do tuszenia tyłka z kanapy. Książka daje nadzieje, jeśli czegoś bardzo chcemy jesteśmy w stanie to osiągnąć. Nie ma rzeczy niemożliwych. Możemy zmienić swoje życie na lepsze, wystarczy trochę się postarać. Jest to bardzo przyjemna i napisana w ciepły, optymistyczny, momentami zabawny ale i wzruszający sposób, książka. Bardzo dobrze się ją czyta i nie sposób się od niej oderwać! Porusza wiele ważnych tematów, trochę żałuję, że niektóre z nich nie rozwinęły się bardziej. Jeśli jeszcze zastanawiacie się czy sięgnąć po tę pozycję - szczerze polecam, watro! :)

[Adres usunięty]

Autorka bardzo sprytnie zmieszała ze sobą dwa składniki dobrej lektury: temat trudni i ciekawy z dozą dystansu i lekkości. Przyznaję - jestem naprawdę zauroczona tym debiutem. Kaśka nie zostaje sama ze swoją sytuacją, towarzyszy jej mama, która wspiera ją od samego początku i ta matczyna miłość jest naprawdę rozczulająca. Dziewczynie nie jest łatwo, zmaga się z problemem otyłości, otrzymała ścisły harmonogram postępowania i stara się jak może, ale na każdym kroku czai się tak wiele pokus. Dzięki Penelopie (której swoją drogą nie sposób nie polubić) nie tylko krok po kroku pokonuje własne ograniczenia, ale i otwiera się przed świtem, poznaje nowe znajomości i nawet smak miłości.

"Ciągle przeżuwałam, przegryzałam i popijałam... Byłam po prostu uzależniona od jedzenia!"

Lekkie pióro autorki nie powinno Was zmylić. Temat jest trudny i ważny. Kaśka to przesympatyczna bohaterka, która poprzez swoją dojrzałą postawę udowadnia, że wszystkie bariery są do pokonania a szczęście jest na wyciągnięcie ręki. Walka z własnymi słabościami? Po tej lekturze nie będzie już taka straszna. Poznacie jak cenne jest wsparcie bliskich, jak przykre jest stawianie czoła okrutnym atakom psychicznym i jak wielka jest satysfakcja po przegnaniu własnych demonów.

"Szkoła latania" to debiut warty uwagi. Odrobinę motywuje, trochę skłania do refleksji a za to bardzo cieszy. To przede wszystkim optymistyczna opowieść o własnych słabościach. Mimo swojej lekkości porusza istotne tematy o których powinno się pamiętać. Razem z Kaśką przełamcie bariery, ruszcie do działania i udowodnijcie, że nie ma rzeczy niemożliwych. Jesteście gotowi?

Naprawdę nie wiedziałam jak podejść do tej pozycji, czy potraktować ją osobiście, czy wręcz przeciwnie i spojrzeć na nią przychylnym okiem, bo w końcu to powieść obyczajowa? Zapewne zastanawiacie się, dlaczego miałam i mam zamiar nadal ją potraktować osobiście, to wszystko dlatego, że sama jestem pulpetem, więc wiem z czym wiąże się takie życie.

Katarzyna Laska to dziewczyna, która gdy tylko patrzy na swoje nazwisko, to wie, że cały świat chce się jej zaśmiać w twarz. Jak to możliwe, że osoba z takim nazwiskiem, jest po prostu rasowym pulpetem? Czy uda jej się zrzucić swój balast i dodatkowo podreperować swoje życie?

Z takimi książkami jest tak, że gdy dotykają problemów konkretnego czytelnika, to nie ma możliwości, by życia głównej bohaterki nie przyrównać do własnego i się z nim nie skonfrontować. Moja konfrontacja polega na tym, że nie należę do elity chudych lasek, nie ubieram się w modne ubrania, wszystko ze względu na „zbędne” kilogramy, których mam po prostu w nadmiarze. Właśnie to sprawiło, że zachowania Kasi były dla mnie nielogiczne, czasem dość chaotyczne, a przede wszystkim niezgodne z prawdą życiową z jaką obcuje pulpet.

Wiem, że każdy z nas jest inny i inaczej podchodzi do wszystkiego. Kaśka jest bohaterką tragikomiczną, ponieważ z jednej strony zdaję sobie sprawę ze swojej nadwagi, ale ciężko jej przejść przez etap odchudzania. Fakt, zgadzam się z tym, że nie jest to proste, bo gdyby tak było, to już byłabym szczupła jak szprycha w rowerze. Ale nikt mi nie powie, że za pomocą dotknięcia czarodziejskiej różdżki, osoba otyła jest w stanie diametralnie zmienić swoje życie. Zawsze zdarzają się potknięcia, ani nie jest możliwe, by nagle przestawić sobie proces myślowy w głowie ot tak. A właśnie takie zagranie zaserwowała nam Autorka.

Sposób odchudzania jest ukazany genialnie, może jest to sprawka Autorki, która jest personalnym trenerem, więc czuć w powieści ten dar przekonywania do zdrowego jedzenia, czy aktywności fizycznej. Można by uznać, że odrobinę Pani Sylwia zaszalała, ukazując tak szybki proces chudnięcia głównej bohaterki, ale nie wiem, nie znam się, to się nie wypowiem w tym temacie. Książkę można by podzielić na dwie części, pierwsza jest utożsamianiem się z problemem otyłości i próbą walki z wrogiem, a kolejna to wątek miłosny. W tej drugiej zabrakło mi przeplatania uczuć, z ową walką redukującą kilogramy, ale to może być wyłącznie mój zarzut.

Niemniej jednak podchodząc do tej historii z innej strony, można dostrzec w tym debiucie potencjał, jakim jest wplatanie różnych wątków i ukazywanie ich w niezwykły sposób. Znajdziecie tutaj musztrowaną miłość między małżeństwem, damskich bokserów, czy szykanowanie grubasów w szkolnych ławkach. Tak, grubasów, bo trzeba to nazwać po imieniu i dopiero gdy człowiek sam sobie powie, że jest grubasem, wtedy i tylko wtedy, jest w stanie rozpocząć drogę ku odchudzaniu. Jednak te wątki nie są wykreowane genialnie, ponieważ Autorka podeszła do nich odrobinę po macoszemu, ale kto wie, może rozwinie je w kolejnym tomie.

Pomimo wszystko, historię czyta się za jednym tchem i może nie jest ona genialna i nie przedstawi wam uniwersalnego sposobu na odchudzanie, to jednak ma w sobie potencjał. Ten potencjał wiąże się z próbą ukazania człowieka otyłego, który w pewnym momencie chce zerwać swoją skórę, a jak wiadomo, przy dodatku miłości człowiek jest w stanie schudnąć jeszcze bardziej. Jeżeli poszukujecie więc książki, która jednocześnie wpasowuje się w ramy obyczajówki, okraszonej pewnym rodzajem rodzącej się miłości, to zdecydowanie jest to pozycja dla was. I zwracają uwagę na moje zarzuty, których jest pełno w tej recenzji, to musicie zadać sobie pytanie: jeżeli w waszej rodzinie, mielibyście styczność z alkoholizmem i przemocą w rodzinie, to czy książki opisującej takie wydarzenia nie traktowalibyście dosłownie i jednocześnie nie przyrównywalibyście jej do waszej rzeczywistości? No właśnie…