Szkoła falenicka

Cudowny świat z dziecięcych i młodych lat

Wspomnienia... Są niczym skarby. Każdy z nas gdy dorośnie, osiągnie życiową stabilizację, rozgości się w dojrzałym życiu zawsze wraca do czasów dzieciństwa i młodości. Przeszłość wspomina się z łezką w oku, sentymentem i rozczuleniem.

Czasem owe wspomnienia zostają spisane i dzięki temu powstają rewelacyjne książki, które pokoleniu Autorki czy Autora pozwalają na sentymentalną podróż w przeszłość, a młodszym czytelnikom dają możliwość poznać inną rzeczywistość niż im współczesna.

W dzisiejszej notce chciałabym polecić Wam lekturę takiej właśnie książki, którą napisał związany od najmłodszych lat ze sportem uznany komentator i dziennikarz sportowy Stefan Szczepłek rocznik 1949. Jego młodość i dzieciństwo przypadło na czasy powojenne i okres PRL-u, kiedy żyło się zdecydowanie inaczej niż dzisiaj. Nie było cudów techniki, nie istniał internet, nie było telefonii komórkowej, ani po ulicach nie jeździło tyle samochodów. Żyło się jednak barwnie i ciekawie, kontakty międzyludzkie były zdecydowanie bardziej bezpośrednie, a do szczęścia trzeba było o wiele mniej. Bo wtedy kolekcjonowało się chwile, a nie rzeczy.

Autor książki wraz z rodzicami i rodzeństwem mieszkał przez wiele lat w Falenicy, którą wchłonęła stolica. W niewielkim domku bez wygód przeżył wiele cudownych chwil, które na zawsze zagościły w jego pamięci. W domu żyło się bez luksusów i zbytków, skromnie aczkolwiek pogodnie. Rodzice starali się jak mogli by dzieci zdobyły odpowiednie wykształcenie. W rodzinie królowała miłość i szacunek. Autor bardzo ciepło wspomina mamę, która nauczyła go jak być dobrym człowiekiem, patriotą i iść przez życie fair play.

Książka dzieli się na piętnaście bardzo ciekawych rozdziałów, które dotyczą takich kwestii jak rodzina, szkoła, świat kina oraz muzyki. Pokazują one drogę ku dorosłości poprzez uprawianie sportu, pierwsze randki, studia i wojsko. W tym okresie nie zabrakło ciekawych lektur, świetnych filmów i kontaktu z rówieśnikami.

Opisując swoje młode lata Stefan Szczepłek pokazuje nam współczesną mu rzeczywistość, która odeszła już do przeszłości. Dziś młodzi ludzie patrzą na świat zdecydowanie inaczej. Szybciej konkurują ze sobą, ale ta rywalizacja nie zawsze ma uczciwe fundamenty.

Tamten świat jest sentymentalny i prostszy. Chwilami idylliczny i pozbawiony obłudy czy fałszu.

Ten tytuł czyta się lekko i przyjemnie. Jego treść chwyta za serce i zaprasza do świata, który stanowczo kontrastuje z tym, co nas otacza tu i teraz. Inne priorytety, inne obyczaje, inne marzenia, inne cele. Radość z prostych spraw, szacunek dla wieku, zachwyt tym, co zachodnie. Sportowe marzenia, pasja, która odcisnęła piętno na całym życiu - to wszystko składa się na treść autobiografii Stefana Szczepłka. Humor, emocje, autentyczne przeżycia drzemią na kartach książki. Treści nie brakuje dowcipu, a prozie elegancji, dbałości o styl i galanterii. To właśnie dlatego ta książka otula czytelnika miękko jak cieplutki kocyk. I jest miła w odbiorze. Warto poznać ten niezwykły zakątek jakim była dawna Falenica, która otworzyła Autorowi przepustkę do świata sportu, sławnych osobistości i zawodowej kariery.

Publikacja bardzo miło zaskoczyła mnie na plus. Spodziewałam się dobrej książki, a odkryłam prawdziwą perełkę, którą gorąco polecam.

„Szkoła falenicka” to autobiografia wybitnego dziennikarza sportowego. Stefan Szczepłek ciepło i dowcipnie opowiada o swojej rodzinie, drodze zawodowej, kolegach ze szkoły i podwórka, a także o wielkich autorytetach i – oczywiście! - ludziach związanych ze sportem.

Książka zaczyna się jak fascynująca powieść, której akcja rozgrywa się podczas drugiej wojny światowej. W 1942 roku Niemcy likwidują falenickie getto. Do skazanych na śmierć Żydów podchodzi drobna, młoda brunetka. Chce tylko podać chleb jakiemuś dziecku, lecz zostaje brutalnie wepchnięta do kolumny, która za chwilę trafi do bydlęcego wagonu.

To matka autora. Jej mężowi udaje się przekonać niemieckich strażników, że to pomyłka. Gdyby stało się inaczej, Stefan Szczepłek nigdy nie przyszedłby na świat...

Urodzony cztery lata po wojnie chłopak miał dwójkę starszego rodzeństwa i młodszą siostrę. O ich wpływie na swoje życie opowiada z wielkim sentymentem i poczuciem humoru. Szczególnie podkreśla rolę starszego brata, Janka, który zawsze był dla niego autorytetem i nauczycielem życia.

Najcieplej i najpiękniej autor mówi jednak o mamie, która wpoiła mu uczciwość, szacunek dla ludzi i patriotyzm. W tym ostatnim udział miał także ojciec, który nie znosił bolszewików i prowadził z nimi własną, bardzo osobistą wojnę. To właśnie tata zaraził małego Stefana miłością do piłki nożnej.

Dużo miejsca dziennikarz poświęca także swoim rówieśnikom i nauczycielom, racząc czytelnika mnóstwem zabawnych anegdot. Jest w nich jednak i miejsce na powagę oraz refleksje.

Przy tej okazji dowiadujemy się, jak doszło do tego, że wielki fan sportu nie został wybitnym piłkarzem, lecz poświęcił się dziennikarstwu i komentowaniu ulubionych dyscyplin. Sporo przy tym śmiechu, gdyż autor potrafi żartować z siebie i z innych, przy czym zawsze robi to z wielką klasą i wyczuciem.

Stefan Szczepłek przywołuje liczne znane postacie, które miał okazję poznać w rodzinnej Falenicy – niezapomniane wrażenie pozostawili po sobie m.in.: Franciszek Pieczka, Pola Raksa, Agnieszka Osiecka, Daniel Passent, Ernest Bryll, Aleksander Ford...

W swojej karierze dziennikarskiej autor miał też okazję zetknąć się ze światowej sławy sportowcami, artystami, kolegami po fachu. Opowiada o tych spotkaniach i znajomościach z sentymentem, niezmiennym poczuciem humoru, opatrując anegdoty interesującymi komentarzami.

Osobne miejsce we wspomnieniach zajmują politycy, do których pan Stefan ma duży dystans. Jak się okazuje, z niektórymi nawet był w wojsku i nie zostawia na nich suchej nitki – nazwisk nie zdradzę, gdyż stanowią one puentę jednej z opowieści, więc nie chcę psuć potencjalnym czytelnikom naprawdę świetnej zabawy.

Duże wrażenie robią fragmenty poświęcone mistrzom, zwłaszcza redaktorom Kazimierzowi Górskiemu i Bohdanowi Tomaszewskiemu.

Autor mówi o nich z wielkim szacunkiem, opisując jednocześnie, jak wielki wpływ wywarli nie tylko na jego dziennikarski warsztat, ale i na poglądy oraz stosunek do świata. I niezmiennie snuje opowieści, przy lekturze których nie sposób się nie uśmiechnąć.

To właśnie połączenie inteligentnego poczucia humoru z powagą jest wielką zaletą tej jakże interesującej książki. Stefan Szczepłek pisze lekko, ale gawędziarsko, barwnie i z wielką dbałością o słowo. Słowami zresztą często się bawi, wykorzystując ich wieloznaczność, co nie jest łatwą umiejętnością.

„Szkoła falenicka” adresowana jest nie tylko do miłośników sportu. Przeczytać ją może każdy, kto lubi niebanalne, błyskotliwe wspomnienia, kto ceni ludzi wszechstronnych, z pasją, potrafiących ciekawie opowiadać, w dodatku bez wymądrzania się i popadania w samouwielbienie.

W przypadku wielu dziennikarzy to ostatnie należy obecnie do rzadkości.

BEATA IGIELSKA