Ilekroć jadę na Kurdwanów ulicą Starowiślną, czuję, jak za gmachem Poczty Głównej głowa automatycznie odchyla mi się w lewo: do okna. I gdy na następnym przystanku tramwaj staje, od razu widzę: to ONA. Moja kamienica. Odkąd ze szpitala Narutowicza mama przywiozła moją trzykilogramową istność, mieszkałem tu niemal siedem lat. To była wtedy wieczność.
Opowiadałem o tym domu już parę razy, toteż sądziłem, że wiem o nim wszystko. Tymczasem jesienią 2020 roku napisał do mnie z Zurychu Ami Toren. Nienaganną angielszczyzną donosił, że w wychodzącym w Tel Awiwie hebrajskim piśmie o polskim tytule Nowiny Krakowskie przeczytał mój apel o informacje na temat kamienicy w Krakowie, przy ul. Dietla 99. Pytał, czemu mnie to interesuje.
Czy książka "Szkice rodzinne" to tradycyjna powieść o historii Krakowa?
Książka nie jest powieścią, lecz zbiorem osobistych esejów i wspomnień dokumentujących losy mieszkańców krakowskiej kamienicy. Autor łączy fakty historyczne z bardzo intymną relacją dotyczącą miejsca swojego dzieciństwa. Tekst ma charakter refleksyjny i skupia się na rekonstrukcji przeszłości poprzez detale życia codziennego. To literatura faktu o wysokiej wartości dokumentalnej dla osób ceniących autentyzm.
O czym dokładnie opowiada historia kamienicy przy ulicy Dietla 99?
Historia kamienicy przy Dietla 99 koncentruje się na odkrywaniu tożsamości jej dawnych, często zapomnianych mieszkańców. Autor opisuje proces docierania do prawdy o ludziach, którzy tworzyli społeczność tego domu przed laty. Dzięki korespondencji z potomkami dawnych sąsiadów, opowieść zyskuje wymiar międzynarodowy i wielokulturowy. Jest to poruszający zapis pamięci o miejscu, które kształtowało losy wielu rodzin.
Dla jakiego typu czytelnika ta publikacja będzie najbardziej interesująca?
Publikacja zainteresuje przede wszystkim miłośników mikrohistorii, genealogii oraz osoby emocjonalnie związane z Krakowem. Czytelnicy ceniący literaturę wspomnieniową znajdą tu bogaty obraz powojennej rzeczywistości i żydowskiego dziedzictwa miasta. Książka trafia do odbiorców poszukujących w literaturze głębi, erudycji i autentycznych emocji. Stanowi ona cenne źródło wiedzy o tym, jak wielka historia wpływa na losy pojedynczych mieszkańców.
Jakie unikalne źródła informacji wykorzystał Andrzej Romanowski w swojej pracy?
Andrzej Romanowski oparł swoją pracę na własnych przeżyciach oraz na niespodziewanej korespondencji z Zurychu. Kluczowym elementem były listy od Amiego Torena, który skontaktował się z autorem po przeczytaniu jego apelu w prasie. Autor analizuje również archiwalne numery hebrajskiego pisma "Nowiny Krakowskie", aby uzupełnić luki w historii kamienicy. Te autentyczne świadectwa nadają książce charakter niemal detektywistycznego śledztwa historycznego.
Dla kogo książka "Szkice rodzinne" może okazać się zbyt trudna w odbiorze?
Książka "Szkice rodzinne" może być nieodpowiednia dla osób szukających lekkiej, dynamicznej lektury lub fikcji literackiej. Ze względu na swój eseistyczny charakter i dużą liczbę szczegółów historycznych, wymaga ona od czytelnika dużego skupienia. Odbiorcy nieprzepadający za literaturą faktu lub historią regionalną mogą uznać tę pozycję za zbyt specjalistyczną. Brak tradycyjnej fabuły sprawia, że jest to propozycja wyłącznie dla cierpliwych miłośników dokumentu.
