Szkic

Sam wątek paranormalny jest ciekawy i chociaż już został niejeden raz wykorzystywany w książkach, to jednak zawsze będzie mnie ciekawił i w pewien sposób uwodził. Okładka niezbyt zachęca do sięgnięcia w treść, ale jeżeli chcecie się odstresować i otrzymać dość dobrą książkę, taką na jeden wieczór, myślę że warto.

Nie jestem w pełni zawiedziona, ale też nie jestem zachwycona. Czegoś jej brakowało, ale w końcu ma być to książka dla młodzieży i chyba w tym zakresie mogę stwierdzić, że ją polecam. Nie zawładnie wami w pełni, ale nie poczujecie się również ogromnie nią rozczarowani.

Bardzo zainteresowała mnie okładka książki oraz fakt że dziewczyna ma zdolności paranormalne ... Lubię taką tematykę gdzie dzieje się coś nieprzewidywalnego, gdy ktoś ma zdolności inne od wszystkich.... Książkę fajnie się czyta - to taka typowa młodzieżówka z bardzo dużym poczuciem humoru ... - nie raz śmiałam się z różnych sytuacji pokazanych w książce ... ale jak dla mnie trochę infantylna ... akcja wciąga,... ale rozwiązanie JEST zbyt szybkie i banalne... Brakowało mi tego CZEGOŚ ... takiej kropki nad I ... która stwarza że książka staje się bescelerem.... !!!! Autorka daje zielone światło, bo od razu widać że główna bohaterka będzie współpracować z policją, gdyż Bela zaprzyjaźnia się z jednym z policjantów zresztą świadczy o tym Seria - Kroniki Śledcze Bel i po mimo mieszanych odczuć sięgnę po 2 tom..... " Kapuś " z ciekawości czy autorka się rozkręciła

Bea Washington to z pozoru zwyczajna siedemnastolatka. Ale tylko z pozoru. Bea, mimo młodego wieku ma za sobą życie z niemałym bagażem doświadczeń. Dziewczyna miała problem z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Obecnie jest po odwyku i co dzień musi prowadzić z sobą walkę. Nastolatka w trakcie odstawiania zauważyła u siebie niezwykły dar. Potrafi czytać w myślach i to co widzi przelewać na papier w formie rysunków.

Szkic to pierwszy tom cyklu Kroniki śledcze Bei, a zarazem debiut literacki amerykańskiej pisarki Olivii Samms. Przyznaję, że powieść mnie porwała i pochłonęłam ją w tempie ekspresowym. Szkic jest kryminałem, który za sprawą talentu głównej bohaterki wymyka się ramom typowym dla tego gatunku. Zresztą zastosowanie zjawiska paranormalnego, jakim jest czytanie w myślach wyszło tej powieści na dobre.

"- Nazywam się Bea, jestem narkomanka i alkoholiczką.Nienawidzę tego, co powiedziałam, i mówię to tylko dlatego, że mi kazali. Takie są wytyczne tego ich żałosnego „klubu”, do którego siłą wepchnęli mnie rodzice."

Olivia Samms oddaje głos Bei i to ona prowadzi nas po kartach książki. To słuszny zabieg, gdyż naprawdę dobrze jest wiedzieć, co się dzieje w głowie Bei. Nie ma tematów tabu, dziewczyna jest pogodzona z życiem, jakie by ono nie było. Realistycznie przedstawione trudy po odstawieniu narkotyków; wewnętrzna walka o każdy „czysty” dzień. Samms wykonała naprawdę kawał dobrej roboty. Do tego zagadka kryminalna, która zostaje rozwikłana dzięki talentowi Bei. Niestety wytrawny czytelnik kryminałów nie będzie miał problemów z jej rozszyfrowaniem.

Kreacja bohaterów na czwórkę z plusem. Przyznaję, że główną bohaterkę można polubić od pierwszych stron i kibicować jej tak w kontynuowaniu odwyku, jak i w rozwiązywaniu szarady, kto jest gwałcicielem i zabójcą. Nie sposób również nie darzyć sympatią przyjaciela Bei, Chrisa. On jako jeden z nielicznych nie wstydzi się znajomości z dziewczyną. Staje się jej towarzyszem i nie krytykuje, ani nie powątpiewa w talent Bei.

"Po raz pierwszy doświadczyłam tego na odwyku, kiedy wszystko zlewało mi się w koszmarny, okropny zmaz. Oblewał mnie pot, cierpiałam na bezsenność, miałam drgawki. Próbowałam się czymś zająć, oderwać się od świata rysowaniem, rysowaniem i rysowaniem. Kiedy brałam ołówek i skupiałam się na szkicowniku, ręce przestawały mi się trząść, odzyskiwałam choc odrobinę kontroli. Swój kajet nosiłam ze sobą wszędzie, mówiłam, że to moja biblia, i w pewnym sensie faktycznie tak było."

Szkic to naprawdę dobry początek serii i daje nadzieję na interesującą kontynuację. Ja z całą pewnością będę trzymała rękę na pulsie, by zapoznać się koniecznie z drugim tomem. Mam nadzieję, że kolejna książka będzie równie ciekawa, a może nawet bardziej zajmująca i oryginalna. A tymczasem, w oczekiwaniu na dalszy ciąg, Szkic polecam miłośnikom kryminałów i zjawisk paranormalnych. I choć powieść kierowana jest głównie do młodszej grupy czytelników, starszym też może przypaść do gustu.

"Siedzimy, trzymamy się za ręce, młodzi, starzy, grubi i chudzi, ładni i brzydcy, faceci i babki, zupełnie różni i tacy sami. Karin rozpoczyna spotkanie. – Punkt numer jeden na naszej liście… Bea, cztery miesiące na trzeźwo, gratulacje! (…) – Łał… cztery miesiące. Nieźle. Ale, cholera, ostatni miesiąc nie był łatwy, to na pewno. Prawie każdego dnia myślałam żeby sobie coś strzelić, i parę razy niemal uległam pokusie."

Poniższa recenzja ukazała się również na moim blogu Świat według Lilii: [Adres usunięty]

Beatrice Washington wpadła w większość pułapek, jakie współczesny świat zastawia na młodych ludzi. Nic więc dziwnego, że przedstawicielka społecznego marginesu napotyka trudności w nowej szkole, której uczniowie oraz nauczyciele są bardziej niż sceptycznie nastawieni do byłej narkomanki i alkoholiczki.

Jednakże prócz niechlubnej przeszłości Bea wyróżnia się również nieprzeciętną umiejętnością, darem, którego nie rozumie, który ją przytłacza, przeraża, ale też zaskakuje.

Uzdolniona plastycznie bohaterka powieści Olivii Samms, wpatrując się w swego rozmówcę, potrafi narysować jego myśli. W szczególności te, które chciałby ukryć przed światem.

Kiedy więc trafia na trop mordercy i gwałciciela, stara się maksymalnie wykorzystać swoją moc. Nie zdaje sobie jednak do końca sprawy z tego, jak wielkie niebezpieczeństwo czai się za jej plecami.

Czy przyczyni się do skazania oprawcy? A może dołączy do grona jego ofiar?

Nie szukajcie w Szkicu eufemizmów, subtelnych aluzji czy poetyckich opisów, ujawniających kulisy zbrodni. Samms, by uczynić swoją wypowiedź wiarygodną, sięgnęła po drastyczne środki, idealnie korespondujące z tematyką powieści. Główna bohaterka przemawia zatem językiem, w którym niecenzuralne słowa odzwierciedlają emocje. Bea jest nastolatką z krwi i kości, dawniej niestroniącą od uzależniających substancji, doceniającą każdą chwilę, jaką udało jej się przeżyć bez butelki uśmierzającego wyrzuty sumienia alkoholu, bez pachnącego skręta czy działki białego proszku, otwierającego zmysły na nieziemskie doznania.

Dar, o którym wspomniałam, mimo niezwykłości, odnajduje swoje miejsce w przytoczonej historii, wypełnia fabularną lukę, podnosi tekst o charakterze sensacyjno-kryminalnym do rangi intrygującej powieści.

Akcja rozgrywa się w zawrotnym tempie. Zaangażowany czytelnik nawet nie zdaje sobie sprawy, że drogę wiodącą do ostatniej strony, pokona w mgnieniu oka. Samms nie atakuje odbiorcy książki opisami, których elementy pojawią się w nocnych koszmarach. Zachowuje równowagę pomiędzy brutalnością przytoczonych zbrodni, a niezbędnymi informacjami.

Przypadek Beatrice prowokuje do zabrania głosu w dyskusji, podczas której poruszone zostaną kwestie, związane z odpowiedzialnością młodego człowieka za własne czyny, z konsekwencjami, wynikającymi z niedostatecznego zaangażowania się w sprawy własnego dziecka, sprowadzanego do roli partnera. Z pewnością zachęca także do zabrania głosu w sprawie gwałtu, nie tylko na nieletnich. Autorka nie przypina ofiarom haniebnego czynu łatki prowokatorek, które celowo i zasłużenie wpakowały się w kłopoty. Za pośrednictwem Szkicu Samms uświadamia pokrzywdzonym i tym, którzy oceniają zgwałcone dziewczyny, jak ważne jest ujęcie sprawcy, wyjawienie mrocznej tajemnicy, nawet kosztem utraty dobrej reputacji, współpraca z organami ścigania oraz zwrócenie się o pomoc do specjalistów.

Mimo niewielkiej objętości, początek Kronik śledczych Bei odważnie, bezceremonialnie przepycha się przez coraz większą liczbę tekstów, związanych z przemocą fizyczną, wychodzeniem na prostą po burzliwej, niechlubnej przeszłości. W obecnych czasach, każda z nas, przedstawicielek płci pięknej, może być narażona na atak ze strony kogoś, kto kieruje się niecnymi zamiarami. Ważne, by unikać potencjalnie niebezpiecznych sytuacji i wiedzieć, jak zachować się w obliczu zagrożenia.

Choć nie jest to powieść, zasługująca na miano wybitnej, warto zapoznać się z realizacją koncepcji amerykańskiej pisarki i kontynuować przygodę z aspirującą nastoletnią panną detektyw.

Bea Washington potrafi przelać na papier cudze myśli. Będąc na odwyku odkryła u siebie tę zdolność, jest ona przerażająca, ale również pożyteczna. Kiedy w okolicy zaczyna dochodzić do serii zabójstw na tle seksualnym, dziewczyna postanawia pomóc, nie zważając na czyhające na nią niebezpieczeństwo.

Bea jest siedemnastolatką, która pomimo młodego wieku, zdążyła już przeżyć odwyk. Boryka się z uzależnieniem, które wystawia ją na próbę każdego dnia. Jest indywidualistką. W szkole wytykają ją palcami, jednak Bea jest silna i skupia się na znalezieniu mordercy. Oczywiście dziewczyna popełnia również błędy. Jej nieokrzesany sposób bycia często wpędza ją w kłopoty, lecz zazwyczaj kieruję się dobrymi motywami. Podoba mi się jej postać. Jest ostra, oryginalna i dzięki wadą, bardzo realna.

Pozostali bohaterowie również zasługują na uwagę. Rodzice dziewczyny i ich ogniste relację wzbudziły moje ogromne zainteresowania. Przyjaciel dziewczyny i to jak jest traktowany w szkole, ukazuje brak tolerancji wśród młodzieży, no i oczywiście pozostaje jeszcze sierżant Daniels, który jest czarujący i przystojny.

Zdolność głównej bohaterki jest paranormalna, ten wątek został na tyle subtelny ujęty, że poznając przygody Bei miałam wrażenie, iż czytam kryminał i to taki, który piekielnie wciąga i zaskakuję. Kto jest mordercą? Przez większą część książki nie miałam pojęcia.

Język jest stricte młodzieżowy, lecz ilość przekleństw mnie zdziwiła. Bohaterowie rzucają bluzgami z lekkością i wprawą. Lektura jest krótka, bo niecałe 240 stron można pochłonąć w jeden wieczór. „Szkic” czyta się szybko i z zainteresowaniem. Autorka poruszyła trudne tematy, narkotyki, uzależnienie od alkoholu oraz śmierć. Książka pomimo malej objętości, zadziwia intensywnością i szybką akcją.

„Szkic” jest książką o młodzież, ale nie tylko dla nich. Starszy czytelnik również znajdzie przyjemność z poznania historii Bei, szczególnie, kiedy wczuję się rolę bohaterki i zacznie odczuwać chorobliwą chęć odnalezienia zabójcy. Nie spodziewałam się, że tak wkręcę się w tę książkę. Podejrzewałam wszystkich, ale nie zabójcę i to jest ogromny atut tej powieści. Bardzo dobry początek serii, do której z pewnością wrócę. Polecam!

4+/6