Szepty pienińskich ścieżek

Agnieszka ma pod górę ze wszystkim: nudna praca, porzucona pasja, chłopak za granicą, mieszkanie z rodzicami, którzy są wiecznie w konflikcie. A może by tak wszystko rzucić i wyjechać w… Pieniny?

Joanna Tekieli zabrała mnie w niesamowitą górską podróż. Autorka potrafi w ciepłe i nastrajające optymistycznie powieści jak mało kto. Ta książka to takie przypomnienie, że nigdy nie jest za późno, że zawsze można coś zmienić, że wyjście awaryjne jest, tylko czasem trzeba się dobrze za nim rozejrzeć. Agnieszkowe zaczynanie od nowa bardzo mnie ujęło i teraz mam ochotę pojechać do niej, pogadać, pogłaskać Lulika i wypić kawę z Krystyną.

Jest jedna rzecz, która mocno wyróżnia Tekieli na tle innych autorek powieści obyczajowych i są to opisy. Nie znoszę, nie cierpię pasjami wręcz opisów przyrody (dziękuję Panie Sienkiewicz 😤), a to jest już druga książka autorki, gdzie te opisy kocham. Niby nigdy nie byłam w Pieninach (jeszcze), ale jednak byłam, kiedy czytałam o nich. Widziałam je dokładnie, czułam powiew wiatru we włosach, czułam kropelki wilgoci z mgieł osadzające się na moich rzęsach, czułam zapach traw i słyszałam śpiew ptaków. Dla mnie Tekieli jest niekwestionowaną królową opisów. Dziękuję Joasiu za tę podróż. Potrzebowałam jej.

Agnieszka, bohaterka najnowszej powieści Joanny Tekieli „Szepty pienińskich ścieżek”, zawsze miała pod górkę. Nie zdawała na ASP bo usłyszała, że jej obrazy nie są dość dobre. Po ukończeniu filozofii jedyna praca na jaką mogła liczyć to etat w markecie, którą zresztą po pewnym czasie z przyjemnością i bez żalu rzuciła. Jej kilkuletni związek rozpadł się, bo chłopak postanowił wyjechać na stałe z Polski. I w ten sposób w wieku trzydziestu lat Agnieszka zmuszona została zacząć wszystko od początku. Najgorsze w tym całym galimatiasie było to, że ten początek oznaczał ponowne wprowadzenie się do mieszkania rodziców, na co cała trójka nie do końca była gotowa. Na całe szczęście Aga miała swojego dobrego duszka, przyjaciółkę Weronikę, która nie pozwoliła jej użalać się nad sobą i porwała ją w Pieniny, na trzytygodniowy kurs przewodników górskich. Wyjazd do Szczawnicy okazał się przełomowy w jej dotychczasowym życiu. Dlaczego? O tym już musicie przeczytać sami.

***

„Szepty pienińskich ścieżek”, jak wszystkie książki Asi, to pełna optymizmu i niezwykle ciepła opowieść o życiu i marzeniach, na realizację których, jak udowadnia autorka, nigdy nie jest za późno . Wystarczy odrobina dobrej woli i pomoc bliskich osób, aby to, co wydaje się być nieosiągalne stało się możliwe.

To również książka, która opisuje piękno pienińskich szlaków. Każdy kto był w Pieninach może wraz z autorką ponownie wyruszyć na górskie ścieżki, a ci z was którzy jeszcze nie odwiedzili tego magicznego zakątka, po przeczytaniu „Szeptów pienińskich ścieżek”, z pewnością zapragną tam jak najszybciej pojechać. Razem z bohaterami powieści możemy nie tylko wędrować najpiękniejszymi trasami tego regionu, ale również poznać cudownych ludzi, prostolinijnych, szczerych i otwartych na drugiego człowieka.

Jeśli lubicie książki opowiadające o przyjaźni, opisujące piękno przyrody i do tego napisane lekkim i zabawnym językiem to ta książka jest zdecydowanie dla Was. Czytajcie!

☀️"To był powrót do tego, kim zawsze chciała być- i miała świadomość, że tę przemianę zawdzięcza właśnie temu miejscu i tej pięknej przyrodzie, która je otacza"

☀️"Wróciła do siebie, zatrzymała się w progu i spojrzała na dom. Uświadomiła sobie, że to miejsce i ją do siebie przywiązało, że pokochała je z całych sił, że czuje się tu u siebie"

☀️ "Przeprowadzając się tutaj, wiedziała, że dokonuje wielkie życiowej rewolucji, ale nie spodziewała się, że zmieni się aż tyle"

Czy lubicie czytać książki, które pobudzają wyobraźnię do tego stopnia, że podczas czytania przenosicie się do miejsca, w którym toczy się akcja?

Zapewniam Was, że "Szepty pienińskich ścieżek" zabierają w podróż do malowniczych Pienin.

Agnieszka to wrażliwa, spokojna kobieta, która czuje, że ma dość swojej dotychczasowej egzystencji. Nienawidzi swojej pracy, a w zasadzie szefa. Jej chłopak wyjechał za granicę, powodując rozpad związku. Kobieta wraca do rodzinnego domu, ale czuję, że to nie jest jej miejsce... Jej przyjaciółka zapisuje je na kurs przewodników po Pieninach. Ta wyprawa odmieni życie kobiety. Jakie zmiany szykuje los? Czy Agnieszka odnajdzie swój kawałek ziemi?

Ojej... Nie mogę przestać zachwycać się tą powieścią. Cóż mogę powiedzieć. Była piękna! Muszę przyznać, że nie chodzi tu o bohaterów, ale malownicze opisy gór i Dunajca. Cudowne, inspirujące i przenoszące w ten zielony świat przyrody. Czytając ją, miałam wrażenie, że uczestniczę w wyprawie po Pieninach. Do tego ta klimatyczna księgarnia, która zachwyciłaby nie jednego mola książkowego. Historia Agnieszki pochłonęła mnie do reszty. Kobieta przeszła metamorfozę, której potrzebowała, aby zaznać szczęścia. Po przeczytaniu wiem, że każdy ma zapisane swoje miejsce na ziemi, a Pieniny były przypisane Agnieszce. Nigdy nie byłam w Pieninach, ale po tej lekturze, moje wewnętrzne "ja", aż krzyczy, aby udać się szlakiem, który przemierzała Agnieszka.

Jeśli lubicie książki, które zachwycą Was pięknej przyrody, klimatem to ta książka jest dla was! Polecam! 💜

35/52

Najpiękniejsze obrazy tworzy natura...

"Szepty pienińskich ścieżek" to najnowsza książka mojej ulubionej polskiej autorki Joanny Tekieli. Na tle górskich krajobrazów, gdzie każdy moment, każda chwila tworzą inny obraz, autorka osadza historię Agnieszki, kobiety, która przez jedną negatywną ocenę zaprzestała tworzyć i wtopiła się w szararą codzienność. Byle przetrwać, byle żyć, byle... A gdzie pasja, gdzie marzenia, gdzie porywy serca i gdzie prawdziwa miłość?

Nieoczekiwanie los na drodze Agnieszki stawia jej przyjaciółkę z szalonym pomyslem szkolenia na przewodnika górskiego. Dziewczyna daje się namówić i nagle jej życie zmienia się o trzysta sześćdziesiąt stopni. Pieniny, gdzie owy kurs się odbywał oczarowały Agę bez reszty. Wbijające się w chmury wierzchołki gór, zieleń traw ścieląca dywany pod nogami i szum strumyków... Dziewczyna na nowo odkrywa pasję malowania a góry stają się jej światem, jej życiem, jej codziennością ..

Tutaj znajduje pracę, dom, przyjaciół... Tutaj znajduje miłość...

Jakże cudna jest ta książka.

Przepiękne krajobrazy jakie możemy zobaczyć oczyma wyobraźni czytając tę książkę zapierają dech w piersi. Górskie ścieżki jakimi możemy wędrować, szum wody i piękno natury Joanna Tekieli przedstawia tak jak byśmy sami tam byli. No i bohaterowie... Ja bardzo polubilam Agnieszkę. Podczas czytania zżyłam się z tą bohaterką do tego stopnia, że uświadomiłam sobie, że czytam o niej jak o mojej najlepszej kolezance.

Cieszę się bardzo, że sięgnęłam po tę pozycję. Znając twórczość Joanny Tekieli wiedziałam, że będzie to dobra książka i absolutnie się nie zawiodłam. Zabierzcie "Szepty pienińskich ścieżek" ze sobą na wakacyjny wyjazd a jeśli nigdzie nie jedziecie to sięgnijcie po nią leżąc na kanapie w salonie. Czytając, poczujecie się tak, jak byście wędrowali górskimi szlakami.

Autorka uwielbia wędrówki po górach i zabiera nas ze sobą.

Tym razem jedziemy w Pieniny, do Szczawnicy, do Krościenka.

Poznajemy Agnieszkę, która nie jest zadowolona ze swojej pracy, ma wrednego szefa, jej życie jest nijakie a do tego jej chłopak wyjechał. Jakby tego było mało musi wrócić na garnuszek do rodziców, którzy postanawiaja odmienić swoje życie i się rozstać.

Cud, miód, orzeszki.

Agnieszka za namową przyjaciółki zapisuje się na kurs przewodników po Pieninach.

Czy to będzie coś co odmieni jej życie?

Czy dawno ukryte pasje ujrzą światło dzienne? Czy Agnieszka odzyska chęci do życia, a góry staną się dla niej czymś ważnym?

Na te pytania znajdziecie odpowiedzi w książce. Nie chcę zdradzać Wam za dużo, by nie psuć przygody.

🌺

Autorka przepięknie opisuje przyrodę. Bawi się słowem pisanym, wciąga nas do swojego świata, idziemy razem na przygodę w traperach i kurtce przeciwdeszczowej.

Autorka ma lekkość pióra w dłoni, a to w jaki sposób potrafi przenieść emocje na papier jest cudowne. Styl i język autorki jest lekki, bardzo przyjemny w odbiorze, wszystko jest spójne i bardzo wciągające.

Może się powtarzam, ale jest to jedyna autorka na której książki czekam z utęsknieniem.

🌺🌺

Ta przygoda dla mnie się zakończyła, ale dla Was może być początkiem i pokochaniem książek Joasi.

Bardzo ciekawy romans. Kupiłem zachęcony ładną okładką oraz ciekawym opisem fabuły i nie żałuję. Powieść wciąga już od pierwszych stron, to bez wątpienia jeden z lepszych romansów, jakie czytałem. Na duży plus jest główny wątek fabularny, a także Pieniny jako miejsce akcji. To wyjątkowo piękne góry, ale przy tym wciąż pomijane w polskiej literaturze. Jedyne, co mnie denerwowało podczas lektury to przeciętny styl autorki. Widać, że czasami na ona problemy z językiem, a niektóre zdania były koślawe. To dość niefortunne, że książka nie przeszła wystarczającej redakcji, ale poza tym jest doskonale!

Czasami trzeba sięgnąć dna, żeby móc potem wejść na sam szczyt.

Agnieszce, głównej bohaterce książki „Szepty pienińskich ścieżek” wiatr wije w oczy, straciła pracę, potem mieszkanie, wraca na garnuszek rodziców, którzy po latach wspólnego życia postanawiają się rozwieźć i sprzedać swoje mieszkanie. Dziewczyna, która lata młodości ma już za sobą, odczuwa rozczarowanie i nie widzi nadziei na poprawę swojej sytuacji.

Jak z nieba spada jej przyjaciółka z pomysłem wyjazdu w Pieniny i to właśnie Pieniny staną się dla Agnieszki nowym domem i miejscem, w którym odbuduje nie tylko poczucie własnej wartości, ale przede wszystkim obudzi w sobie uśpione talenty i pasje, które w otoczeniu pięknych pienińskich krajobrazów staną się źródłem radości nie tylko samej Agnieszki, ale tez bliskich jej osób.

Tak pięknie o krajobrazach, naturze, przyrodzie potrafi pisać tylko Joanna Tekieli, a w te piękne opisy włoży jeszcze opowieść o kobiecie, która szuka swojego miejsca na ziemi, a być może i miłości.

Ta książka każe zatracić się na pienińskich szlakach, wśród niepowtarzalnych krajobrazów tego regionu, czytając niezwykle dopracowane opisy szlaków górskich masz wrażenie jakbyś tam był i to nie jeden raz. A ten kto w Pieninach jeszcze nie był, to po tej lekturze pojedzie na pewno, choćby po to żeby sprawdzić, czy tam rzeczywiście jest tak pięknie.

Książki Joanny Tekieli mają w sobie coś terapeutycznego, powodują wyciszenie, wyrównanie oddechu i relaks przez cały czas trwania lektury. Cieszy to, że są autorki, które potrafią pisać z takim polotem.

Pięknie dziękuję za taką dawkę pozytywnej energii. A no i brawo za okładkę, przepiękna.

Agnieszka po studiach filozoficznych nie może znaleźć satysfakcjonującej ją pracy. Kiedy pod presją kierownika zwalnia się z jednej z nich przyjaciółka Weronika namawia ją na trzytygodniowy wyjazd w Pieniny w ramach kursu na przewodnika. Pobyt tam się jednak trochę wydłuży.

.

Jest to opowieść o poszukiwaniu własnej drogi. Zawiera wiele ważnych prawd życiowych. Między innymi, by nie oceniać ludzi po okładce gdyż za powierzchowną maską może kryć się całkiem inne, wrażliwe wnętrze. Kolejno, aby nie rezygnować ze swoich marzeń oraz wierzyć w siebie. Mówi także o tym, jak ważne jest wsparcie najbliższych. Poruszony jest także problem z odżywianiem i niską samooceną u nastolatek.

Dodatkowy smaczkiem jest przepiękna i jednocześnie wzruszająca historia opowiedziana przez Krystynę, staruszkę z którą zamieszkała Agnieszka. Kobieta jako dziecko została wysiedlona wraz z rodziną i dosłownie musiała walczyć o przeżycie.

.

Pisałam już, przy okazji poprzednich recenzji, że autorka pięknie maluje słowem. Tym razem również tego nie zabrakło, ale jest jeszcze dodatkowy aspekt. Główna bohaterka ma wrażliwą duszę i talent malarski dzięki czemu opowieść zyskała bardzo artystyczny charakter.

Joanna Tekieli nie kryje się ze swoją miłością do gór i przyrody, a po przeczytaniu wszystkich Jej książek śmiem stwierdzić, że właśnie w tej pozycji tę miłość widać najbardziej. Pierwsze ok 100 stron to przepiękna wędrówka po pienińskich szlakach. Nie ruszając się z domu można poczuć się jakby się tam było.

Tak sobie myślę, że chyba żadnych książek nie czyta mi się tak lekko i szybko jak tych Asi Tekieli. To jest fenomen, bo czytając nie czuję, że czytam tylko autentycznie obcuję i przeżywam wszystko wraz z bohaterami. Za każdym razem przenoszę się na karty powieści, a później ciężko mi opuścić te przepiękne miejsca i wrócić do rzeczywistości.

To jest lektura w sam raz na lato. Biorąc pod uwagę, że zdecydowana większość opisanych w niej miejsc oraz wszystkie szlaki górskie są autentyczne, idealnie wpisuje się w klimat wakacyjnych wyjazdów. Można zabrać ją ze sobą w Pieniny i skonfrontować własne wyobrażenie z rzeczywistością. Po cichu liczę, że i mnie uda się je kiedyś odwiedzić.

Ze swojej strony zdecydowanie polecam.

Miłośnikom pięknych i porywających historii mogę polecić najnowszą książkę Joanny Tekieli. „Szepty pienińskich ścieżek” to powieść o pasji, która zapomniana, na nowo budzi się pod wpływem piękna gór.

Historia stworzona przez autorkę zachwyca przekazem, uświadamiającym nam, że pasja dla każdego z nas ma ogromne znaczenie. Jest ważnym punktem w naszym życiu. Często nadaje mu sens. Sprawia, że chce się żyć, tak samo jak okładka książki sprawia, że chce się po nią sięgnąć. Muszę przyznać, że ujęła mnie ona górskim klimatem. I ta chatka w samym centrum gór spowitych mgłą – coś wspaniałego.

Lecz nie tylko okładka jest mocnym walorem tej książki. To przede wszystkim fabuła sprawiła, że historia Agnieszki poruszyła moje emocje. Kobieta nie jest w pełni zadowolona z dotychczasowego życia. Problemy zawodowe oraz wyjazd chłopaka za granicę pogłębiają w Agnieszce poczucie, że najwyższy czas zmienić coś w swoim życiu. Myślę, że każdy z nas choć raz był w podobnej sytuacji. Stając na roztaju dróg, musimy podjąć decyzję, w którym kierunku pokierować swoje życie?

Pewnego dnia Agnieszka, za namową przyjaciółki, skierowała swoją uwagę na kurs przewodników po Pieninach. I tutaj, właśnie w górach, pod wpływem ich magnetycznego piękna w Agnieszce odradza się dawno zapomniana pasja, która otwiera ją na nowe uczucie. Kobieta odnajdując pasję do malarstwa, odnalazła siebie, swoje marzenia i pragnienia.

„Szepty pienińskich ścieżek” to poruszająca powieść o miłości, to historia o sile natury, która dla człowieka niczym matka jest balsamem na zranioną dusze. Dlatego warto o nią dbać.

Joanna Tekieli porywa nas również pięknymi opisami krajobrazów, zachęcając do podróży w polskie góry. Czytając tę książkę, czułem jakbym przechadzał się tym pięknymi górskimi ścieżkami. I jako bezgraniczny miłośnik gór, pragnę podziękować pisarce za tę wyjątkową podróż. W ostatnich słowach książki autorka wyraża nadzieję, „że spodobały Wam się Pieniny i że udało mi się oddać w tej książce choć ułamek ich piękna”. Pani Joanno oddała Pani nie ułamek, lecz potęgę piękna pienińskich ścieżek.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Filia [Adres usunięty]

[Adres usunięty]