Szept

Gdy tylko zobaczyłam okładkę książki "Szept" poczułam przyciąganie. Niby nie ma w niej nic wyjątkowego, a osobiście preferuję te, na których znajdują się ilustracje, a nie zdjęcia, jednak ta konkretna sprawiła, że zapragnęłam odkryć tajemnicę, która kryje się pomiędzy stronicami. Nigdy wcześniej nie słyszałam o twórczości autorki, więc byłam przekonana, że "Szept" jest jej debiutem literackim. Nieco później dowiedziałam się jednak, że byłam w błędzie, dlatego w najbliższej przyszłości na pewno nadrobię zaległości i sięgnę po jej poprzednią książkę.

Dzisiaj skupmy się jednak na "Szepcie". Książka, nie jest może mrocznym thrillerem, którego spodziewałam się po opisie i okładce, a bardziej powieść kryminalną, jednak nie zmienia to faktu, że dzieło Weroniki Mathii wciągnęło mnie, chociaż nie od pierwszej strony, bo potrzebowałam chwili, żeby poukładać sobie w głowie — kto jest kim. Niestety, ale na początku historii panuje lekki chaos, dlatego czytelnik musi naprawdę mocno się skupić, aby nie pogubić się w fabule.

Akcja książki rozgrywa się w Iławie oraz na znajdującej się nieopodal wyspie — Wielka Żuława. I tutaj autorce należy się ogromny plus, ponieważ wszystkie opisane w historii miejsca, były tak zobrazowane, że naprawdę czułam się tak, jakbym fizycznie była w samym centrum wydarzeń. Od razu da się zauważyć, że autorka zna opisywany teren albo zrobiła znakomity research.

W swojej książce Weronika Mathia skupiła się na opowiedzeniu dwóch historii, które wprawdzie dzieli kilka dekad, ale które zostały tak umiejętnie połączone, że właściwie na każdej kolejnej stronie szukałam elementów, łączących ich w całość. Dzięki temu zabiegowi poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, Kto zabił Kaję Dolną?, było bardziej emocjonujące. I przyznam szczerze, że takiego rozwiązania tej konkretnej zbrodni zupełnie się nie spodziewałam.

Inaczej sprawa miała się w przypadku Anny Janik, dziewczynki zaginionej przed laty. Tutaj, w pewnym momencie wszystko stało się jasne, więc nie przeżyłam szoku, kiedy wszystkie karty zostały odkryte, chociaż przyznaję, że na różnych etapach historii miałam wiele pomysłów na temat tego, co faktycznie wydarzyło się w 1973 roku.

Bardzo podobało mi się to, jak autorka umiejętnie wplotła w swoją historię zarówno motyw przemocy, jak i to, w jaki sposób wpływała ona na dalsze życie poszczególnych bohaterów. Myślę, że na uwagę zasługuje również wątek choroby umysłowej znakomicie powiązany z obcowaniem z przyrodą.

Jednak w mojej ocenie w książce brakuje nieco tempa. Osobiście wolałabym, aby było w niej mniej typowo obyczajowych scen, a zdecydowanie więcej tych, które skupiałyby się, chociażby na nieoficjalnym śledztwie prowadzonym przez Dominikę, lub zdradzały czytelnikom kulisy śledztwa w sprawie zaginięcia Anny Janik.

Niemniej jednak uważam, że "Szept" jest godny uwagi, dlatego, jeżeli nie mieliście jeszcze okazji zapoznać się z tą publikacji, serdecznie was do tego zachęcam!

Są takie książki, które zostają ze mną na zawsze. Nie rozumiem tak naprawdę ich fenomenu, moja pamięć działa tak, że często już po tygodniu od lektury zaciera mi się fabuła, ale niektóre z nich towarzyszą mi przez lata i pojawiają się w myślach w niespodziewanych sytuacjach. Noszę w sercu pojedyncze sceny, wyjątkowych bohaterów, urywki zdań... i czuję to już po pierwszych stronach. To nie są te powieści, które połykam na raz, tym daję dużo więcej czasu na rezonowanie we mnie, a gdy w końcu je zamykam, mam poczucie, że jestem bogatszym wewnętrznie człowiekiem.

"Szept" to historia, do której podeszłam ze spokojem. Weronika Mathia zaznaczyła się mocno na mojej literackiej drodze swoim debiutem, który pod względem emocjonalnym był majstersztykiem, jednak nieco przytłoczył mnie ilością wątków, stanowiących dla mnie materiał na kilka osobnych fabuł. Na szczęście autorka nie wyczerpała wtedy wszystkich swoich pomysłów i stworzyła coś doskonałego.

Doskonałego na tyle, że po dwóch miesiącach ciągle nie jestem w stanie przełożyć własnych myśli na słowa, którymi mogłabym swój zachwyt odpowiednio wyrazić. Tym bardziej, że pewnie nie każdy go podzieli. Do mnie Weronika Mathia przemówiła "Szeptem" tak szczególnym, że krzyczał wewnątrz mnie. To emocje przyćmiły mi w tej książce wszystko. I dobrze, bo gdy będę czytać tę powieść po raz drugi, odkryję ją na nowo. Skupię się na wyjątkowo mrocznej i łamiącej serce historii, którą trudno nawet nazwać intrygą kryminalną, to po prostu coś więcej. Zwrócę większą uwagę na cudownie odmalowane miejsce akcji, tak wyraziste, że śmiało można by określić je kolejnym istotnym bohaterem. A skoro już wspominam o bohaterach, to i ich portrety psychologiczne będę mogła jeszcze bardziej docenić.

Nakreśliłam sobie taki plan, choć nie mam w zwyczaju czytać ponownie książek, które znam. I to ostatnie słowo jest tutaj kluczowe - "Szept" można kartkować wielokrotnie, to powieść na tyle złożona, na tyle uniwersalna, że i tak za każdym razem odkryje się ją na nowo.

"Szept" to kryminał, którym Weronika Mathia na stałe zapisała się w moim czytelniczym sercu. Bez wahania postawię go na półce z książkami mojego życia i będę na niego patrzeć z czułością. Ta historia wciąż we mnie żyje, a emocje są niezwykle silne. Może nawet zbyt silne, by w logiczny sposób przekonać Was do lektury. Dodam więc na koniec nieco wyświechtane "polecam", choć nie oddaje to nawet w połowie mojego stosunku do tej iławskiej opowieści.

Moje 11/10.

Kaję znaleziono martwą na brzegu jeziora. Szybko głównym podejrzanym w sprawie zostaje Piotr. Małomównemu chłopakowi w lokalnej społeczności przypięto łatkę dziwaka, a ze względu na jego wycofanie łatwo jest go osadzić w roli podejrzanego. W winę Janika nie wierzy więzienny kapelan. Stara się zainteresować sprawą znajomą z dawnych lat, obejmującą obecnie stanowisko młodszej inspektor. Okazuje się, że policjantka również jest emocjonalnie związana z wydarzeniami. Zamordowana dziewczyna opiekowała się jej małą córką. Czy kobieta będzie umiała spojrzeć na sprawę z dystansu?

Z czasem wychodzi na jaw, że rodzina chłopaka posiada swoją dramatyczną historię. Przed laty doszło do zaginięcia ciotki Piotra, Anny. Oficjalnie jej losy wciąż nie są znane, jednak związani z wydarzeniami sprzed lat ludzie powoli zaczynają zdradzać niewygodne szczegóły dotyczące tamtego wydarzenia.

Autorka w ciekawy sposób zestawiła ze sobą dwie perspektywy czasowe, przez co opisywana historia zyskała kilka równie ciekawych wątków pobocznych. “Szept” to kryminał, który dawkuje informację, a przez to pozwala czytelnikowi zaangażować się emocjonalnie w sprawę. Dodatkowo Mathia porusza w książce istotny temat, czyli powrót kobiet do pracy, po urlopie związanym z porodem i wychowywaniem dziecka. To historia będąca bliżej czytelnika, niż mogłoby się to początkowo wydawać.

Książka zamiast kwiatka

Książkę skończyłam już w pierwszej połowie miesiąca, ale ilość uczuć i emocji, jakie we mnie buzowały, sprawiła, że musiałam dać sobie czas na ogarnięcie tego wewnętrznego chaosu. Absolutnie nie chodzi o chaos w przedstawionej historii - fabuła jest perfekcyjnie dopracowana, przemyślana i napięcie budowane w taki sposób, że od książki trudno się oderwać. Powieść jest jednak tak złożona, wielowarstwowa, że znalazłabym wiele wątków, o których mam ochotę dyskutować, nad którymi chciałabym się pochylić, które mnie zainteresowały, poruszyły, zapadły w pamięć. Aż trudno wybrać najważniejsze. Począwszy od kwestii traktowania kobiet, przez napiętnowanie chłopaka z niepełnosprawnością intelektualną, po doskonałą kreację postaci takich jak np. kapelan. Najbardziej urzekło mnie przeplatanie się smutnego tła obyczajowego z interesującą sprawą kryminalną. Akcja tocząca się w dwóch płaszczyznach czasowych ukazuje, jak niewiele zmienia się w pewnych kwestiach na przestrzeni lat.

Ponadto w książce znalazłam wiele fragmentów, które miałam ochotę sobie zapisać.

"Tro­chę czasu mi­nę­ło, zanim do­tar­ło do mnie, co ozna­cza nie­śmier­tel­ność. Wcale nie życie w luk­su­sie, laski i wiecz­ną mło­dość, tylko oswo­je­nie strachu przed śmiercią. Wcale nie życie tak, jakby jutra miało nie być, tylko świadomość, że zawsze jest jakieś jutro."

Czy można stać się fanką pisarki po poznaniu zaledwie dwóch książek? Jeśli tak, ja zdecydowanie wpisuję się w to grono. "Szept" podobał mi się jeszcze bardziej, niż cieszący się ogromnym uznaniem czytelników "Żar".

Po zapoznaniu się z naprawdę świetnym debiutem Autorki, czym prędzej postanowiłam sięgnąć po najnowszą jej pozycję.

Autorka i tym razem sprawiła mi wiele przyjemności swoją historią. Rozbudowana fabuła z dużą ilością postaci nie przeszkadzała mi w odbiorze całości, a wręcz powodowała, że wplatałam się w nią niczym w sieć pająka. Pochłonęła mnie maksymalnie.

Znów na początku miałam to lekkie odczucie, że nie umiem połapać się w wydarzeniach. Mieszanie się kilku historii o dwóch liniach czasowych na początku naprawdę wprowadza w lekkie zakłopotanie i mgłę mózgową powodującą, że ciężko łapie się, o co chodzi, jednakże w pewnym momencie ta mgła opada, a wszystkie poznane w niej wątki wchodzą na odpowiednie miejsce.

Przyznam, że jest to ciekawy efekt i trzeba go brać pod uwagę przed sięgnięciem po twórczość Autorki, aby nie zrazić się już na samym początku, bo to, co czeka nas dalej, jest tego warte.

Sam pomysł fabuły w tej historii był dla mnie oryginalny i jeszcze nigdy nie wpadła w moje ręce, tak ciekawie poprowadzona i skonstruowana linia fabularna książki w tym gatunku. Z pewnością wyróżnia to Autorkę na tle innych i wprowadza powiew świeżości, którym aż miło się zachłysnąć.

Jeśli macie ochotę na książkę, która wprowadzi Was w zaskoczenie i nie da przewidzieć zakończenia, mimo że jesteście wręcz pewni tego zakończenia już na początku historii, to obowiązkowo sięgnijcie po tę pozycję i dajcie znać, czy i Was zachwyciła jak mnie. Ja natomiast już wypatruje kolejnego tytułu spod pióra Autorki i liczę, że nie będzie mi dane długo na niego czekać.

Na brzegu jeziora odnaleziono ciało nastolatki. Podejrzany Piotr Janik natychmiast trafia do aresztu. Czy wykluczony ze społeczności przez swoją odmienność chłopak jest winny? Czy może jest tylko kozłem ofiarnym? Czy historia zaginięcia jego ciotki przed wielu laty, ma coś wspólnego z morderstwem dziewczyny?

Interesująca i pochłąniająca fabuła.

Złożone i barwne postaci, każda ze swoją własną historią są przedstawione z niezwykłą przenikliwością.

Szczególną sympatią obdarzyłam kapłana Wierzbickiego i młodszą inspektor Sajnę. Ich historia idealnie scala tę opowieść.

W tym kryminale znalazłam coś dość rzadkiego w tym gatunku, mianowicie niesamowitą wrażliwość i empatię. Tutaj jest bardzo wyraźna i wyczuwalna, co potęguje emocje przeżywane podczas lektury i skłania do przemyśleń, a nie tylko biernego śledzenia historii.

Historia toczy się bardzo płynnie i w idealnym tempie. Narracja oparta jest na dwóch osiach czasowych. Jest odpowiednio zbalansowana i wyważona. Za tą historią podąża się bezproblemowo nie tracąc wątku, co się czasami zdarza w tym rodzaju narracji.

Wielką zaletą tej książki jest też jej zakończenie, miałam ciarki, czułam współczucie i żal.

Rewelacyjnie skonstruowany i poprowadzony kryminał, który dostaje ode mnie najwyższe noty!

Z niecierpliwością będę czekać na kolejne pozycje spod pióra Pani Weroniki.

Jezioro, wyspa, różne przestrzenie czasowe i tajemnica, która niczym gęsta mgła od lat spowija okolicę i tłumi głosy w gardłach tych, którzy byli świadkami zła i tych, którzy się go dopuścili.

Młodsza inspektor Dominika Sajna wraca do pracy po urodzeniu dziecka. Niestety zostaje przeniesiona do innego działu. Mimo to, kobieta postanawia na własną rękę rozwikłać sprawę odnalezionego nad jeziorem ciała nastolatki. Przeszukując dowody i przesłuchując świadków odnajduje powiązania ze sprawą sprzed kilkudziesięciu lat.

Idealnie powiązane i przeplecione w czasie wydarzenia. Ciąg przyczynowo skutkowy wręcz zapiera dech ukazując spaczenia ludzkiej natury. Bohaterowie są mocno zróżnicowani, jednocześnie wyraziści i charakterystyczni w swych rolach, a na pierwszy plan wychodzą kobiety. Autorka szczególną uwagę zwróciła na problem piętnowania i wyobcowanie z racji psychicznych ułomności. Ukazała z jaką łatwością niektórzy ferują wyroki. Nie brakuje plot twistów, choć największym jest samo zakończenie.

Znakomita historia. Czytajcie koniecznie!

Myślicie czasem o śmierci ? Chcielibyście wiedzieć kiedy będzie ten Wasz ostatni dzień istnienia ?

Kaja Dolna nie wiedziała, że ten dzień skończy się w tak drastyczny sposób. Nie miałam pojęcia, że kolejnego poranka jej zwłoki zostaną odnalezione przy brzegu jeziora. Młodziutka dziewczyna, przed którą całe życie dopiero otwierało ramiona, ostatnie chwile swojego istnienia spędziła walcząc o oddech… Przegrała…

“Topienie kogoś należy do wyjątkowo drastycznych sposobów zadania śmierci.”

Słyszałam kiedyś, że podobno najboleśniejsza śmierć to ta przez spalenie żywcem. Ale czy to prawda ?Każda śmierć jest straszna na swój sposób, czy bolesna czy też nie, nagła czy niespodziewana…

Dominika Sajna wraca po urlopie wychowawczym do pracy w policji. Już na starcie rzucono jej kłody pod nogi. Liczyła na to, że zajmie się sprawą byłej już niani swojej córeczki, bo właśnie zamordowana Kaja zyskała jej zaufanie. Ale niestety podczas swojej nieobecności na komendzie, została zdegradowana. Nie powstrzymuje jej to jednak by rozpocząć śledztwo w tajemnicy, na własną rękę.

Sprawa nie należy do prostych, mimo że wina już została przypisana Piotrowi Janikowi. Ale czy ten chłopak potrafiłby naprawdę kogokolwiek skrzywdzić ? I czy morderstwo Kai ma jakiś związek z zaginięciem sprzed wielu laty, ciotki Piotra ?

Weronika Mathia już swoim debiutem pokazała, że ma talent, ma potencjał i warto mieć ją na oku. Bez wahania zgłosiłam się do kolejnej jej książki, nie mając wątpliwości, że ktoś kto tak imponująco startuje jako autor, nie będzie później rozczarowaniem. I tak jak “Żar” tak i “Szept” ma w sobie to “coś”.

Zawiła historia rozgrywająca się na dwóch płaszczyznach czasowych, opisywana z kilku perspektyw pozwala nam poznać powolutku wydarzenia z 1973 roku oraz obecne. Lawirujemy pomiędzy przeszłością - życiem Ani Janik , ostatnimi dniami życia Kai, a także obecnymi chwilami gdy Dominika z pomocą dawnego przyjaciela, obecnie księdza Roberta, stara się odkryć co naprawdę się wydarzyło.

Sama nie miałam pojęcia kogo podejrzewać. A autorka dała takiego mentalnego pstryczka w nos zarówno mnie jak i Dominice, bo obie byłyśmy w pewnym momencie pewne, że winny jest…człowiek, którego żadna z nas nie chciała podejrzewać.

To co oczywiste tylko takie się tu wydaje. W efekcie zakończenie tej historii jest zaskakujące, bolesne i nie takie jakiego się spodziewałam. Aczkolwiek wcale nie jestem nim rozczarowana, bo zawsze powtarzam, że czy thriller czy kryminał jest najlepszy gdy jest nieprzewidywalny. Nie ma frajdy z czytania czegoś, czego zakończenie zbyt szybko jest oczywiste. Tu - w przypadku książek Weroniki - widzę, że nam to nie grozi.

To kolejna książka w sumie, przy której miałam dreszcze jako matka. Autorka zwraca uwagę na to jak trudnym przeżyciem jest śmierć własnego dziecka. Zawsze takie wątki ruszają mnie najmocniej.

“ - Kiedy dziecku dzieje się krzywda, woła swojego rodzica. Nieważne, czy ma trzy lata, czy piętnaście. Woła mamę lub tatę, bo oczekuje, że mu pomogą. (...) A co, jeśli ona mnie wołała ?”

Mamy też Sandrę, która również chce poznać prawdę na temat śmierci siostry, również był to dla niej cios ale… chwilami jej zachowanie powodowało, że nie miałam pewności jaką rolę tu odgrywa. To też atut tej historii, bo niezaprzeczalnie Mathia mąci w głowie, nasuwa podejrzenia nie zawsze uzasadnione, nie zawsze trafne ale spełniają swoją rolę - trzymają w napięciu i niepewności.

Świetna książka - mroczna i obnażająca ludzką podłość. Często najmocniej potrafią skrzywdzić i rozczarować osoby, po których najmniej byśmy się tego spodziewali…

Polecam serdecznie, warto spędzić czas z tą książką.

Dziękuję za egzemplarz do recenzji.

"Szept" opowieść podzielona na dwie historie. Jedna wydarzyła się w latach 70 tych a druga obecnie.

Lata 70 te, zaginęła bez śladu młoda Ania. Nikt nic nie widział, nikt nic nie wie. Rozpłynęła się. Znajomi pamiętają ją jako miłą i wesołą dziewczynę. Śledztwo szybko olano przez brak jakichkolwiek śladów.

Na brzegu jeziora w Iławie zostaje odnalezione ciało młodej kobiety. Dominika Sajna policjantka z wydziału kryminalnego chce się przyjrzeć sprawie dosyć szczegółowo ponieważ znała ofiarę i czuje, że to jest jej obowiązkiem odnaleźć mordercę Kai. Także jest duże prawdopodobieństwo, że aresztowano nie tą osobę co trzeba. Zatrzymano Piotra Janika.

Czy obie sprawy łączą się ze sobą?

Czy młoda policjantka rozwiąże sprawę?

Autorka zbudowała napięcie od pierwszych stron. Co chwilę wychodzą nowe sekrety bohaterów. Do samego końca czujemy niepewność co do finału historii.

Szeptem niesie się przeszłości znaczenie,

okrutnej krzywdy głosem pobrzmiewa.

W maki sukienka, niewinności otulenie,

zranione serce płaczem owiewa.

Zimne jeziora wody dały schronienie,

na wieczność jej duszę ich szum olśniewa.

Śmierci okrutna! Niewinne zagarnęłaś istnienie.

Przeszłość w teraźniejszości rozbrzmiewa.

I tylko gdzieś sowy słychać hukanie,

jak głos matczyny, jak opoka.

I tylko przejmującego żalu łkanie,

bo utracony brat i tęsknota głęboka.

I ta inność skazana na duszy zbrukanie,

jak tęcza wyjątkowa, jak piękna powłoka.

I tylko tej mrocznej toni jeziora wołanie,

i szeptem mieni się ciemności pomroka.

Szeptem wrażliwości ją czuję,

szeptem łagodności ją słyszę.

Szeptem,

szeptem,

szeptem...

Autorka stworzyła historię eksplorującą w sposób niezwykle refleksyjny ludzką naturę. W otoczeniu przyrody owianej szumem jeziora, metaforą sowy jako opiekunki ukazała bohaterów zmagających się z własnymi demonami, ale wyrazistych i dostrzegalnych. Swoją perspektywę opowie Wam zdeterminowana policjantka Dominika, poraniony przeszłością zakonnik Robert, zamknięty na świat Piotr, odmiennością wyróżniająca się Ania, czy cierpiąca po utracie siostry Sandra. Każdy z nich wnosi do tej powieści ważne wartości.

„ Szept ” to z namacalną wrażliwością, z głębią emocjonalności i wzruszenia przenikliwie nakreślona opowieść o mroku ludzkiego zła, o krzywdzie niezmierzonej, dotkliwej i do śmierci prowadzącej. Przejmująca w swojej wymowie, przeszywająca duszę swoim przesłaniem, zagarniająca wszelkie zmysły opowieść. O utracie największej, ale też o nadziei na poznanie prawdy z przeszłości i o wierze w to, że spokój zostanie odzyskany. Przeszłością się mieniąca i teraźniejszością, intensywnie się nimi przeplatająca, by na koniec wybrzmieć głosem prawdy. Przerażającej i smutnej, acz niosącej zaskakujący finał. Dla mnie to książka idealna. Polecam bardzo mocno.

Szept może być cichy. Szept może być głośny. Szept może być wołaniem o pomoc. Szept może być....

Iława. Martwa nastolatka na brzegu jeziora. To ona, piękna, pełna życia Kaja Dolna. Jest też Piotr, wyobcowany chłopak żyjący na swój własny sposób. Jest łatwym celem, był tam. To wystarczy by nazwać go mordercą? Bardzo możliwe. Policjantka Dominika Stajna, chce poznać prawdę. To jest ten moment. To chwila, w której przeszłość puka do drzwi teraźniejszości.

„Szept” to kryminał, który chwyta za gardło. Tutaj zło wychodzi z każdej strony powieści, a czytelnikowi nie uda się przed nim uciec. Autorka zadbała o wszystko. Mamy tutaj niebanalną fabułę, przerażającą scenerię i bohaterów - zwykłych ludzi z niezwykłymi tajemnicami.

Przeszłość i teraźniejszość. Znaczenie ma każde słowo. Dwie linie czasowe, to często spotykany zabieg w książkach tego typu. Raz za razem zdarza się, że jedna jest napisana dużo lepiej od drugiej, co finalnie psuje efekt. Pani Weronika postanowiła stawić temu czoła i wyszło jej to genialnie. W tej książce nie ma słabszych momentów, tutaj wszystko jest tak, jak być powinno.

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki i jest jeszcze lepsze niż w przypadku debiutu. Ta książka uzależnia, wciąga i trzyma w swoich szponach do ostatniego słowa. Takie kryminały chcę czytać! Wielkie brawa. 👏

Miałam okazję spotkać Panią Weronikę i zamienić z nią kilka zdań. Cieszę się, że za tak sympatyczną osobą kryje się prawdziwy talent i pisarski dryg. Fajne to nasze autorskie podwórko. 🙂

Na brzegu jeziora w Iławie znaleziono martwą nastolatkę. Podejrzanym o morderstwo i aresztowanym zostaje Piotr Janik, młody mężczyzna, który jest nie do końca sprawny intelektualnie. W jego sytuację mocno angażuje się kapelan więzienny.

Dominika Sajna wraca do pracy w policji po urlopie wychowawczym. Chce bliżej przyjrzeć się sprawie zabójstwa dziewczyny, która znała osobiście. Niestety nie wraca na swoje stare miejsce w wydziale kryminalnym. Sajna jednak nie potrafi odpuścić i po godzinach prowadzi własne śledztwo. Trafia na trop zaginięcia Anny Janik, ciotki Piotra, która zniknęła w 1973 roku.

Czy to możliwe, aby obecna zbrodnia i zaginięcie sprzed laty miały ze sobą coś wspólnego?

"Szept" to wyśmienity kryminał, który przeczytałam jednym tchem. Wciągająca fabuła, gdzie teraźniejszość przeplata się z historią sprzed lat. Losy pięknej i wrażliwej Anny Janik wywołują sporo emocji. Podobnie jak historia Kai i Piotra. A wszystko to w pięknej scenerii jeziora Jeziorak i wyspie Wielka Żuława.

Lubię fabuły osadzone w niewielkich miastach. Większość mieszkańców się zna, chociażby tylko z widzenia. Mieszkańcy tych miasteczek mają wiele tajemnic i sekretów, które potrafią bardzo dobrze ukrywać. Weronika Mathia bardzo dobrze zobrazowała bohaterów, ich charaktery, emocje i motywacje. Ważnym elementem jest tu też tło społeczne i wątki obyczajowe. Autorka porusza trudne tematy związane z przemocą zarówno domową, jak i rówieśniczą, brak zrozumienia i akceptacji dla odmienności i inności, strata bliskiej osoby. Momentami jest to bardzo trudna, przejmująca lektura. Nie wiedziałam wcześniej, że kryminał potrafi też wzruszyć. A przy czytaniu "Szeptu" zaszkliły mi się oczy.

Jeżeli lubisz kryminały, które wzbudzą w Tobie emocje, wstrząsną i zaskoczą to "Szept" jest dla Ciebie.

Nigdy nie mieszkałem nad jeziorem. Zawsze było dla mnie obcym bytem, z którym nie nawiązałem porozumienia. Pamiętam, że choć się go bałem, to jednak ciągnęła mnie ku niemu jakaś siła. Potrafiłem wiele godzin wpatrywać się w jego ruch, ale nigdy nie odważyłem się wypłynąć mu na spotkanie. Kiedy otworzyłem “Szept”, to właśnie się stało. Zanurkowałem w sam środek jeziora własnych lęków, ocierając się o brudne wodorosty ludzkiej natury i czując przeszywający chłód ludzi pozbawionych empatii. Moją butlą z tlenem była naiwna wiara w człowieka, a liną łącząca mnie z brzegiem pragnienie zrozumienia historii ukrytej pośród fal Jezioraka. Wiele razy dochodziły mnie jego dźwięki, ale słuchać to nie to samo, co słyszeć.

"Szept" to powieść kryminalna, której narracyjny miks zręcznie przeplata historie rozgrywające się na przestrzeni kilku dziesięcioleci, pozwalając czytelnikowi zagłębić się w skomplikowane i mroczne sekrety kilku rodzin i społeczności Iławy. Fabuła jest niczym najbardziej realistyczna gra, w której choć drobiazgowo zbierasz poszlaki, do samego końca nie widzisz pełnego obrazu. Kiedy już go ujrzysz przekonasz się, jak sprytnie Autorka zagrała na Twoich emocjach i jak sprawnie kierowała Twoją uwagą i oceną wydarzeń. Wciąż nie mogę uwierzyć, jak bardzo Weronika Mathia poruszyła moje wewnętrzne wahadło, które w relacji do wybranych bohaterów przechodziło z jednej skrajności do drugiej. Dawno czegoś takiego nie doświadczyłem na kartach powieści.

Na tle malowniczej Iławy i Wyspy Wielka Żuława rozgrywa się dramat, który porusza tematykę przemocy, straty, winy i poszukiwania sprawiedliwości. Autorka z niezwykłą wrażliwością i głębią psychologiczną przedstawia losy bohaterów, których życia nierozerwalnie splatają się z tragicznymi wydarzeniami z przeszłości.

Centralnym motywem powieści jest wielowymiarowa przemoc i jej długotrwały wpływ na życie poszczególnych postaci oraz całą wspólnotę. Przez pryzmat doświadczeń Ani Janik i jej rodziny autorka ukazuje, jak przemoc generuje kolejne tragedie, wpływając na decyzje i działania bohaterów w przyszłości. Skomplikowana sieć relacji między postaciami ujawnia, jak trudno jest stawić czoła przeszłości i jak bolesne może być poszukiwanie prawdy.

Powieść charakteryzuje się głębokim przesłaniem o stracie najbliższej osoby, potrzebie przebaczenia i możliwości oczyszczenia, nawet w obliczu największych tragedii. Autorka stawia pytania o granice ludzkiej wytrzymałości, o to, jak daleko można posunąć się w obronie własnej rodziny i o cenę, jaką przychodzi zapłacić za milczenie.

"Szept" to także opowieść o ludzkiej odmienności, braku akceptacji dla niej, życiu w więziennych murach, istocie kapłańskiej posługi,a także relacjach między rodzeństwem. Postaci kobiece w powieści są wyraźnie zarysowane, każda z nich wnosi do narracji coś wyjątkowego, ukazując różne aspekty radzenia sobie z traumą i bólem.

Równie ważnym elementem jest atmosfera tajemniczości i niepokoju, którą autorka buduje zarówno przez scenerię Wielkiej Żuławy, jak i przez sposób, w jaki prowadzi narrację. Zmiana perspektyw czasowych pozwala czytelnikowi na stopniowe odkrywanie prawdy, co sprawia, że lektura staje się jeszcze bardziej wciągająca.

"Szept" to nie tylko kryminał. To głęboko poruszająca, wielowarstwowa opowieść o ludzkich emocjach, rodzinnych sekretach i nieustannym poszukiwaniu sprawiedliwości. Autorka z niezwykłą wrażliwością ukazuje, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość, a decyzje podjęte w jednej chwili mogą mieć nieodwracalne skutki na lata. To książka, która nie pozostawia obojętnym, zmuszając do refleksji nad ludzką naturą i konsekwencjami naszych działań.

Tytułowy “Szept” doskonale pasuje do historii opowiadanej przez Weronikę Mathię. Obcowanie z tą powieścią przypomina odgłos, który podąża za Tobą nawet wtedy, gdy jej nie czytasz. Licz się z tym, że gdy rozpoczniesz tę opowieść, ona Cię otuli niczym koc i nie pozwoli byś go strącił póki nie poznasz prawdy.

Siłą tej powieści są jej nieoczywistość, nieprzewidywalność i wielowymiarowość. Jestem pewien, że zaprowadzą ją na sam szczyt czytelniczych rankingów.