Szara wilczyca

Klasyka wciąż jest na topie, co niezmiernie mnie cieszy, ponieważ nie od dziś wiadomo, że warto po nią sięgać. Z klasyką mamy do czynienia już od najmłodszych lat! I właśnie dzisiaj będzie propozycja dla tych młodszych czytelników.

James Oliver Curwood żył na przełomie XIX i XX wieku. Kiedy był nastolatkiem, zainteresował się wymagającymi podróżami i dzięki temu pokochał surową, dziką przyrodę. Próbował w swoim życiu wielu rzeczy, ale to właśnie natura fascynowała go najbardziej. Owocem jego doświadczeń jest m.in. Szara Wilczyca, która niedawno weszła na rynek wydawniczy i od razu podbiła moje serce.

Szara Wilczyca to powieść opowiadająca o życiu ludzi i zwierząt na Dalekiej Północy. Tytułowa wilczyca oraz jej partner Kazan stają przed wielkim dylematem: zostać w dziczy czy dołączyć do ludzi. Wybór wcale nie jest oczywisty i spędza sen z powiek, w szczególności Kazanowi, którego ciągnie do ludzi, jednak stracił już do nich zaufanie...

Książka Curwooda to przepięknie napisana historia, która uczy i wzrusza. Z pewnością zapamiętam ją na długo, ponieważ mocno zagrała mi na emocjach. Uwielbiam książki przygodowe, a w szczególności te, które opowiadają o życiu zwierząt. One zawsze są pełne miłości i szacunku do natury, o którą przecież dbać trzeba, a zwłaszcza teraz, kiedy nasza planeta jest coraz bardziej zaśmiecona i coraz więcej zwierzątek ginie wskutek np. spożycia sztucznych materiałów. Szacunek do przyrody trzeba wpajać dzieciom od samego początku... Dobrze więc, aby zachęcać je do czytania takich książek, które odpowiednio wpłyną na ich wyobraźnię i udowodnią, jak ważne jest życie w zgodzie ze zwierzętami. Szara Wilczyca jest jednak powieścią, która w dość okrutny i bezpardonowy sposób ukazuje zasady panujące w świecie zwierząt. Jeżeli dziecko nie jest jeszcze gotowe na przeżycie szoku, jakim jest odkrycie dość mrocznej i krwawej zwierzęcej dzikości, warto jeszcze poczekać z tą lekturą.

Uważam, że Szara Wilczyca to powieść jak najbardziej ponadczasowa i uniwersalna. Żałuję tylko, że tak mało osób ją zna... Ale być może coś się zmieni? Nowe wydanie Szarej Wilczycy zachwyca swoim wyglądem: twarda oprawa, ilustracje, duża czcionka i wstążka do zaznaczenia strony. Całość wygląda naprawdę pięknie i dumnie prezentuje się na półce. Mam nadzieję, że dużo osób dostrzeże tę książkę, bo naprawdę warto. :)

Książek Jamesa Olivera Curwood nie trzeba nikomu przedstawiać, „Szara Wilczyca” jest niezwykła. Opowiada historię Kazana niezwykłego mieszańca huskiego i wilka oraz jego partnerki tytułowej Szarej Wilczycy. To dramatyczna historia miłości mieszańca i wilczycy, którym przyszło żyć w bardzo trudnych warunkach północnoamerykańskiej puszczy. To historia pokazująca oddanie i poświęcenie, wzrusza i skłania do refleksji. Pochłania czytelnika i uwrażliwia na każdą istotę żywą, bowiem zasługuje ona na szacunek, o czym niejednokrotnie człowiek zapomina.

„Wiatr przywiał mu teraz woń znacznie ostrzejszą. Kazał natężył mięśnie, zebrał się w sobie i ruszył sanie z miejsca.”

Akcja książki dzieje się na dalekiej Alasce, imię naszego bohatera dosłownie można przetłumaczyć, jako „dziki pies”, chociaż na początku historii imię to wcale do niego nie pasuje. Wydaje nam się miłym i łagodnym pupilem, który łasy jest na wszelkie pieszczoty. W dalszej części okazuje się, że uratował pewną kobietę od niebezpieczeństwa. Szczęście nie trwa zbyt długo, bowiem Kazan zostaje przekazany niejakiemu Mac Cready’emu, który jest jednym z członków Królewskiej Policji Konnej. Jest to człowiek bezwzględny, rozbudza w zwierzęciu instynkt łowiecki, ponieważ ma podejrzenia, że zwierze jest mu dobrze znane. Rozpoznaje w nim swojego dawnego psa, którego nazywał Pedro. Spokojny zazwyczaj Kazan zaczyna mieć ciągoty do smaku krwi, coraz częściej pragnie wędrować po lesie.

„Pochylił się bez cienia lęku, odpiął rzemień uprzęży i powiódł psa do chaty. Kazan, stojąc w progu, zawahał się na mgnienie. Nieco odwrócił czujny łeb; wydało mu się, że wśród wycia wichru złowił głos Szarej Wilczycy”.

Podczas jednej z wypraw poznaje tytułową Szarą Wilczycę, zwierzęta czują do siebie sympatię, która rodzi trwałą przyjaźń, która doprowadza do tego, że zwierzęta uciekają od brutalnego właściciela Kazana znajdując w lesie schronienie, mimo, że nie jest to zbyt dobrym położeniem dla udomowionego psa. W książce dzieje się bardzo wiele, a postać psa jest niezwykle heroiczna i waleczna. Najważniejsze, że są razem, mogą się wspierać i wspólnie stawać naprzeciwko różnych problemów.

„Nazajutrz rano, zaledwie mężczyzna otworzył drzwi, Kazan wypadł z chaty i pomknął w stronę lasu. W odległości pół mili napotkał świeży ślad Szarej Wilczycy i zawołał za nią. Odpowiedziała mu znad łożyska rzeki, więc skoczył w tym kierunku”.

Na świat przychodzi kilka szczeniąt, które są dumną rodziców, niestety małe stado nie cieszy się zbyt długo spokojem. W ich życiu dochodzi do tragedii, w której wilczyca traci wzrok, a prawie wszystkie maluszki zostają zabite, ocalał jedynie jeden wilczek Bari. Młody wilczek wynagradza rodzicom wszystkie trudy. Oba stworzenia są do siebie bardzo przywiązane i mogą stanowić przykład miłości idealnej.

„Szara Wilczyca”, jest książką niezwykłą opisującą przyrodę w sposób tak żywy, że ma się wrażenie, że jest się w środku puszczy, między surowym klimatem Alaski. Można poczuć chłodny wiatr na policzkach, tą dzikość, wolność i przestrzeń. Autor zwraca uwagę na trudy życia mieszkańców dalekiej Północy wprowadza łączenie losów ludzkich i zwierzęcych. Zwierzęta nie zyskały swojego głosu, nie zostały uczłowieczone, co jest plusem. Powinna się spodobać każdemu miłośnikowi przyrody, który rozumie, że tam działa prawo silniejszego. Kto jest silniejszy wygrywa w tym kręgu życia, słabszy pada ofiarą silniejszego.