Syd Barrett i Pink Floyd. Mroczny świat

Nie czytałem. Książkę zakupiłem na prezent dla fana zespołu Pink Floyd

Szczęście wznosi artystów na piedestał, chociaż często bardzo boleśnie z niego spadają. Jednak istnieją muzycy, których światełko nadal się tli, mimo upływu lat…

Wiem, że nie każdy lubi biografie. Ale sądzę, iż wśród Was są osoby, które interesują się muzyką i na pewno kojarzą zespół Pink Floyd. Może nie z nazwy, ale słyszenia — na pewno. Grupa cieszy się popularnością wśród słuchaczy od kilkudziesięciu lat, choć od jej rozwiązania minęło sporo czasu. Włączcie sobie „Another Brick in the Wall (Part 2)”, teraz już skojarzycie. Roger Waters, David Gilmour, Rick Wright i Nick Mason — te nazwiska są najbardziej znane, a często pomija się Rogera Barretta, zwanego Sydem. Wspaniałego artystę, niejednokrotnie spłycanego do stanowiska „tego, który ćpał i zwariował”. Słowa pozbawione sprawiedliwości! Na szczęście biografia autorstwa Juliana Palaciosa zaprzeczy takim plotkom. Bardzo się cieszę, że w końcu miałam okazję przeczytać tę książkę.

Roger Keith Barrett zasłynął przede wszystkim jako jeden z założycieli Pink Floyd. Dorasta w Cambridge, wśród sielskiej zieleni, co miało wpływ na jego twórczość. Śmierć jego ojca kładzie się cieniem na dotychczas beztroskim życiu. Chłopak dużo maluje, uczy się gry na instrumentach, zaprzyjaźnia z osobami, które podzielają jego pasje. Pojawia się pseudonim, „Syd”. Syd przeprowadza się do Londynu, gdzie zaczyna studia malarskie. Wstępuje do zespołu, który ostatecznie przyjmuje nazwę Pink Floyd. Po miesiącach grania w klubach rozpoczyna się poważna kariera, a Syd coraz gorzej radzi sobie z nawałem emocji, zainteresowaniem publiczności, a jego psychika zaczyna pękać…

Na początku muszę napisać kilka słów o wydaniu. Jest naprawdę dobre, okładkę utrzymano w psychodelicznych barwach, co świetnie nawiązuje do całej historii. Syd spogląda ze zdjęcia prosto w nas — ile można wyczytać z tego spojrzenia? W środku znajdziemy też sporo zdjęć, w znakomitej jakości i z odpowiednimi podpisami. Tym razem wydanie idealnie pokrywa się z interesującą treścią. Julian Palacios stworzył książkę grubą, z dbałością o detale. Spodobało mi się to, że Palacios nie skupił się wyłącznie na postaci Syda, ale też na czasach, w których żył. To pomaga zrozumieć losy naszego bohatera, przybliża jego otoczenie i wpływ na dalsze życie. Każdy rozdział oddziela się specjalną stroną, opatrzoną trafnymi cytatami z bajek, które tak lubił Syd. Fantastyczny zabieg, bardzo przypadł mi do gustu.

Pisanie tej biografii musiało być naprawdę pracochłonne. Autor dotarł do wielu ludzi powiązanych z Barrettem: jego byłych dziewczyn, znajomych ze szkoły, rodziny i sąsiadów. Każda z tych osób przedstawiła różne anegdoty, często zabawne sytuacje. Początek książki sprawiał, że czułam radość. Styl pisania Palaciosa jest bardzo barwny, wręcz powieściowy. Z każdym kolejnym rozdziałem mój dobry nastrój spadał, bo już wiedziałam, że nie znajdę szczęśliwego zakończenia… Nadal nie mogę pogodzić się z tym, że taki talent zniknął z życia publicznego, że musiał walczyć z tyloma demonami…

Książkę czyta się naprawdę szybko. Jestem fanką Syda, wiem bardzo dużo na jego temat, ale autor potrafił mnie zaskoczyć ciekawostkami, których wcześniej w ogóle nie kojarzyłam. To świetne kompendium wiedzy nie tylko o Sydzie i Pink Floyd, ale też całej epoce. Epoce pełnej kwasu, zwariowanych imprez w nielegalnych klubach i młodzieży, która szukała ukojenia w tym szaleństwie. Szkoda, że ta chęć wyrwania się z nudnych schematów pochłonęła sporo ofiar… Można uznać, że jedną z nich był Barrett. Diament, który pojawił się, zalśnił i swoim blaskiem sprawił, że historia muzyki zmieniła się.

Julian Palacios zasługuje na pełne uznanie za pracę, jaką włożył w przygotowanie tej świetnie skrojonej biografii. Zakończenie, ostatnie strony wprawiły mnie w konkretne wzruszenie, za co jestem wdzięczna. Książkę polecam głównie fanom Pink Floyd, ale myślę, że zainteresuje każdą osobę, która chciałaby poszerzyć wiedzę na temat muzyki i ludzkiej psychiki. I bliżej poznać tak interesującego i wielowymiarowego artystę, jakim był Syd Barrett — warto.