Świnia na sądzie ostatecznym. Jak postrzegano zwierzęta w średniowieczu

Przyznam się bez bicia, ja epokę średniowiecza uważałam za ciemnogród. Za czasy smrodu, głupoty, brudu, ubóstwa i nic więcej. Jednak Maja Iwaszkiewicz, otworzyła mi na nowo oczy i ukazała średniowiecze z zupełnie innej strony. I to było coś bardzo interesującego!

.

Głównym tematem książki, są zwierzęta, zatem autorka zabiera nas w niezwykłą podróż po średniowieczu, by pokazać nam, jak społeczeństwo obchodziło się wówczas ze zwierzętami. Maja w swojej książce, objaśnia również symbolikę fauny jak i przedstawia bardzo ciekawe anegdoty, chociażby o stawianiu zwierząt przed prawdziwym sądem! Całość okraszona jest przepięknymi i kolorowymi ilustracjami, które idealnie wypełniają treść.

.

"Świnia na sądzie ostatecznym", to taki rodzaj literatury, który zapamiętam zdecydowanie na bardzo długo. Swoją oryginalną jak i nietypową tematyką, książka wzbudziła we mnie duże zainteresowanie oraz skłoniła do przemyśleń - na chociażby takie tematy jak wpływ pracy średniowiecznego zoologa na rozwój tej nauki. Ponadto, Maja w bardzo humorystyczny jak i zdystansowany sposób przedstawiła ogrom ważnych i istotnych dla nas na spraw - co jest sporym wyzwaniem. Najlepsze jest jednak to, że co rusz opowiadam swoim bliskim przeróżne ciekawostki, które były zawarte w książce i wiecie co? Tak ich to ciekawi, że chcą coraz więcej i więcej! Finalnie, książkę pożyczyłam i teraz nie wiem kiedy ją odzyskam, bo jest do niej już spora kolejka! ❤ Czy nie jest to niesamowite?

.

Kończąc już, mam nadzieję, że ten tytuł zyska większą popularność, bo naprawdę jest to kawał świetnej i rzetelnej roboty. Bawiłam się na tej książce znakomicie a dzięki autorce epoka średniowiecza zyskała w moich oczach i to bardzo!

Wiedziałam, że to będzie bardzo ciekawa książka choć bałam się jej z jednego powodu. Otóż w głowie sobie ułożyłam, że będzie pełna okrucieństwa wobec zwierząt. Szczęśliwie nie była a jak się zagłębić w temat, może miały one nawet lepiej niż w dzisiejszych czasach. Podlegały np. systemowi prawnemu jak ludzie, miały więc prawo do obrońcy, a kary ponosiły na równi z ludźmi.

Tematyka książki jest bardzo złożona. Bo przeczytamy i o wierzeniach, i o jednorożcach, i o polowaniach i wielu innych. Średniowieczne postrzeganie jedzenia i seksu w kontekście porównań ludzie - zwierzęta to fascynujący temat! Założę się, że nie mieliście pojęcia, że zabronione było spożywanie zajęcy, bo ich "nawyki seksualne nie cieszyły się dobrą opinią". Wiedziałam, że byście na to nie wpadli!!

Książka pozbawiona jest naukowego patosu, nie opiera się na milionie odnośników, cytatów itp. Przy tym jest napisana tak jak na ciekawym wykładzie być powinno. Treściwie ale prosto, lekko, miejscami zabawnie. Naprawdę czytałam tę książkę z uśmiechem na ustach. Serio, no musisz się uśmiechać jak tak sobie myślisz do czego ludzka wyobraźnia jest zdolna. Swoją drogą, ciekawe co o nas i naszej np. technologii, jedzeniu będą myśleli za 500 lat.

Autorka opowiada o swojej pasji, o tym czego przez lata swoich poszukiwań się dowiedziała, co ją najbardziej ciekawiło. Dzieli się wieloma mądrymi spostrzeżeniami, wnikliwymi i przemyślanymi interpretacjami. Jest tyle treści, aby zainteresować a nie zanudzić.

Jest i trochę koloru, bo i ilustracji kilkanaście załączono. A jak już doczytacie książkę do końca, zobaczycie, że ma ona piękne przesłanie.

"Z kolei w 1474 roku w Kahlenbergu na stosie jako heretyk spłonął kogut, który został posądzony o zniesienie jajka, a więc zaprzeczenie swojej płci i jej naturze."

"Świnia na sądzie ostatecznym" to jedna z tych książek, które w tym roku, bardzo pozytywnie mnie zaskoczyły. Za sprawą autorki przenosimy się do średniowiecza, aby spojrzeć na świat zwierząt z zupełnie innej, niezwykle interesującej strony. Maja Iwaszkiewicz próbuje nam między innymi wytłumaczyć dlaczego artyści wyobrażali sobie różne stworzenia w taki a nie inny sposób, a także przybliża nam temat wierzeń z nimi związanych. Mamy tu do doczynienia nie tyklo ze zwierzętami, które doskonale znamy z otoczenia, ale także ze zwierzętami magicznymi, takimi jak gryfy, smoki czy jednorożce. Całość napisana jest bardzo przystępnie i z humorem, a do tego zawiera wiele ciekawostek historycznych. Poza tym piękna okładka, ciekawe ilustracje w środku, plus quiz i leksykon zwierzęcych symboli średniowiecznych na końcu, sprawiają, że lektura tej książki to czysta przyjemność.

Maja Iwaszkiewicz Świnia na sądzie ostatecznym Jak postrzegano zwierzęta w średniowieczu, zastanawiam się, na ile jestem przypadkiem odosobnionym, ale dla mnie średniowiecze nie miało nigdy pejoratywnego wydźwięku. Nie zaraz, żebym je jakoś kochała, raczej nie wybrałabym go również, gdyby ktoś zaproponował mi przeniesienie się w czasie, ale jest jedna rzecz, którą w średniowieczu uwielbiam. To architektura sakralna. Kiedy myślę, co mogło wpłynąć na brak tego typu negatywnych skojarzeń, przychodzą mi na myśl moje spędzane parę razy przed laty wakacje we Francji i możliwość oglądania mnóstwa lokalnych, maleńkich kościołów, będących zabytkami architektury romańskiej i gotyckiej. Zlokalizowane często w niewielkich miejscowościach, nie trzeba było przemierzać setek kilometrów, żeby je odnaleźć, nie leżały też na głównych turystycznych szlakach. Ich wiek, włożony w budowę wieloletni wysiłek ludzki, zawsze wzbudzały mój podziw.

Kiedy zobaczyłam zapowiedź Świni na sądzie ostatecznym wróciły tamte obrazy. Wiedziałam że to może być interesujący temat, nawet jeśli wydaje się być marginalny dla twórczości związanej z przedstawianiem wydarzeń biblijnych. Okazało się, że wcale tak nie jest, bo średniowieczni twórcy, filozofowie czy naukowcy, byli ogromnie zafascynowani również tematyką fauny. A łatwo wcale nie mieli, bo jak tu narysować bądź wyrzeźbić żyrafę albo słonia, kiedy nigdy tych zwierząt się nie widziało. W XIII wieku z pomocą przyszedł Albertus Magnus Albert Wielki, który w liczącym dwadzieścia sześć tomów dziele De animalibus, a dokładnie w ostatnich pięciu tomach (wcześniejsze są parafrazą nie podlegającego dyskusji, chociaż również często mijającego się z prawdą podejścia Arystotelesa), zawarł własne obserwacje, opisując jednocześnie prowadzone na zwierzętach eksperymenty.

Nie spodziewałam się, że autorka otworzy drzwi do tak magicznego świata widzianej w tamtym czasie fauny. Świata, w którym ogromne znaczenie przywiązywano do symboliki zwierząt, w którym szatan mógł pojawić się pod licznymi zwierzęcymi postaciami, pełnego tajemniczych stworów, jednorożców, gryfów, feniksów czy syren, epoki ludzko-zwierzęcych hybryd czy monstrów.

Średniowiecze kryje jednak w sobie jeszcze więcej zaskoczeń, podejmując tematy wydawałoby się już współczesne, takie jak podejście do zwierząt i ich traktowanie czy też stosunek do spożywania ich mięsa. To wszystko okraszone zostało językiem lekkim i przyjemnym w odbiorze, powodującym, że wydawałoby się zamierzchłe i ponure średniowiecze, staje się bliskim i interesującym, choć pełnym zaskoczeń podwórkiem.

Jestem zafascynowana kolorystyką zawartych w książce reprodukcji (jest ich tutaj sporo), intensywnością średniowiecznych barw, jakby specjalnie poprawianych przez programy graficzne sprzed setek lat. Nie miałam okazji przyglądać się średniowiecznym księgom na żywo, prawdopodobnie większość z nich jest i tak zamknięta w sejfach klasztorów, muzeów, schowana gdzieś głęboko przed ludzkim okiem. A malowidła, freski, które miałam okazję podziwiać w romańskich czy gotyckich kościołach, wydawały mi się zawsze takie ciemne. Fakt, który może mi nieco umknął, nie odnawia się ich w końcu, co kilka lat.

Na koniec mam tylko jedną uwagę. Książka jest po prostu za krótka, zanim zacznie się czytać, już się kończy, a ja chciałabym jeszcze więcej i więcej.

Z czym kojarzy mi się średniowiecze?

Z pewnością z ogromną ilością dziwnych postaci, zwierząt, które nijak podobne są do ówcześnie nam znanych.

Sięgnęłam po tę książkę z ciekawości z nadzieją, że znajdę tam jakieś ciekawe informacje, wątki. Fakt informacji jest wbród, ale takich które są dostępne. To mnie trochę zniesmaczyło, ponieważ wydaje mi się, że wszystkie informacje zawarte są w internecie. Być może jest to dobre wyjście dla osób, które nie potrafią szperać w internecie, bądź nie lubią tego robić. Wtedy książka z pewnością ich zainteresuje i będą z niej zadowoleni.

Bardzo podobały mi się zameiszczone w środku ilustracje. Bardzo kolorowe i przede wszystkim ciekawe. To one sprawiły, że brnęłam dalej w tę książkę.

Podsumowując moje myśli, raczej nie poleciłabym tej książki. Chociaż uważam, że nie ma co opierać się na mojej opinii. Warto sięgnąć po tę pozycję i wyrobić swoją.