Świecogłosy. Zagubieni i odnalezieni w labiryncie

Wreathenwold to tajemnicze miasteczko, które jest jednym wielkim labiryntem, który za sprawą klątwy wciąż się zmienia. Jedenastoletni Ben w niewyjaśniony sobie sposób nagle wkracza na jego ulice. Z opresji wybawia go księgarz Hansel. To jednak dopiero początek kłopotów i niezwykłej podróży chłopca. Wraz z Elizabellą wyruszają w głąb labiryntu, w zakamarkach którego czai się wiele niebezpieczeństw. Na swej drodze spotykają magiczne istoty. Jedne im przychylne, a inne wręcz przeciwnie. Droga jest długa i zdradliwa, ale cel wart wszelkich starań.

To baśniowa opowieść dla dzieci, ale szczerze ja też bawiłam się wyśmienicie. Z zaciekawieniem czekałam na kolejny wieczór i dalsze przygody młodych bohaterów. Na koniec czekała nas miła niespodzianka - pierwszy rozdział kolejnego tomu. Już nie możemy się doczekać kiedy będzie polska premiera.

Polecamy!

„Ciekawość i czytanie to najbardziej zadziwiająca magia na świecie” (str. 337).

Zapraszam Was do tajemniczego Wreathenwold. Miejsca, w którym każda ulica jest odnogą olbrzymiego labiryntu i które nie życzy sobie, by ktokolwiek stworzył jego mapę. Miasta, nad którym wisi klątwa, sprawiająca, że mieszkańcy zapominają drogę powrotną do domu, jeśli tylko oddalą się od niego na więcej niż dwie ulice. Gdzie najcenniejszym towarem jest kolor (także oczu), a na ulicach można spotkać licencjonowanych sprzedawców snów. I w środku którego mieszka… Minotaur.

Przygotujcie się na przyprawiającą o dreszcz niepokoju przygodę i tajemniczą, wibrującą energię, która towarzyszyć Wam będzie od pierwszej do ostatniej strony. Tu nic nie jest oczywiste, ale absolutnie wszystko fascynujące! Jeśli lubicie mroczne historie, to będzie Wasze odkrycie roku!

Gdy jedenastoletni Benjamiah Creek otrzymał tajemniczą przesyłkę z trochę przerażającą laleczką, jeszcze nie wiedział, że poprowadzi go ona wprost to krainy z brukowanymi ulicami i ludźmi, ubranymi w wiktoriańskie stroje. Do Wreathenwold, gdzie każdy mieszkaniec nosi przy pasie własną, magiczną laleczkę i gdzie nikt nie słyszał o jego rodzinnej księgarni. Co to za świat? I dlaczego to właśnie on się tu znalazł?

Wystraszonego i zdezorientowanego chłopca przygarnia mężczyzna imieniem Hansel. I tak Ben poznaje Elizabellę - jego córkę i siostrę bliźniaczkę Edwina - chłopca, którego ktoś, z niewiadomych przyczyn, wykradł z domu. Elizabella za wszelką cenę chce go odszukać, a Benjamiah postanawia jej w tym pomóc. Ich jedynym tropem jest rzeźbione pudełko z wizerunkiem labiryntu na wieczku, dziwne okulary, czarny sznurek i… pęknięcie w ścianie.

Kto i w jakim celu porwał Edwina? Czy dzieci go odnajdą? Jak pokonają klątwę labiryntu? Jakie niebezpieczeństwa napotkają po drodze? Czym są tytułowe świecogłosy? I czy jest szansa, by Benjamiah kiedykolwiek wrócił do swojego świata?

Koniecznie przekonajcie się sami! Od 9 roku życia.

Z pozoru to książka właśnie dla dzieci, ale przyznam szczerze – bawiłam się przy niej wyśmienicie.

,,Świecogłosy" to opowieść, która niczym labirynt z fabuły, wciąga coraz głębiej. Choć skierowana jest do młodszych czytelników, absolutnie niczego jej nie brakuje, by zaintrygować również dorosłego odbiorcę.

Poznajemy jedenastoletniego Bena – chłopca, który wierzy wyłącznie w naukę, logikę i zdrowy rozsądek. Magia? Zdecydowanie nie. A jednak... Pewien tajemniczy prezent – lalka – otwiera przed nim drzwi do niesamowitego, magicznego świata. Świata, gdzie wszystko jest możliwe, a sekrety czają się na każdym rogu labiryntu ulic.

To opowieść drogi – dosłownie i w przenośni. Ben, wraz z błyskotliwą i odważną Elizabellą, podejmuje się niebezpiecznej misji: rozwiązania zagadki zaginięcia jej brata. Po drodze czeka ich wiele przeszkód, dziwacznych stworzeń i trudnych decyzji.

Na uwagę zasługują barwne opisy, pełne detali i wyobraźni. Dialogi są żywe, naturalne, a akcja – wartka, momentami trzymająca w napięciu. Czasem książka wydaje się wręcz zbyt straszna dla dzieci – zdecydowanie bardziej pasuje do kategorii młodzieżowej, choć i dorosły czytelnik odnajdzie w niej mnóstwo satysfakcji.

Nie spodziewałam się, że będzie aż tak dobra! To magiczna przygoda, która nie tylko opowiada o fantastycznym świecie, ale też pokazuje, jak bardzo zmienia nas droga, którą przebywamy – i jak ważne są odwaga, przyjaźń oraz wiara w rzeczy pozornie niemożliwe.

Polecam – niezależnie od wieku.

Kto powiedział, że dorosły nie może sięgać po literaturę młodzieżową? Mam ogromny sentyment do takich książek, szczególnie z gatunku fantasy, ponieważ to właśnie od nich zaczęła się moja miłość do czytania.

Po propozycję od Jordana Leesa sięgnęłam pod wpływem impulsu. Dobrze się zapowiadało, opis z okładki był ciekawy a ja poszukiwałam lekkiej lektury na ciepły dzień. Czego chcieć więcej? Sądziłam, że nic mnie tu nie zaskoczy a po prostu potowarzyszę bohaterom w ich przygodzie. Jakie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że autor nie tylko w pełni wykorzystał potencjał pomysłu, ale stworzył także opowieść dla czytelnika w każdym wieku! Już od pierwszych stron dałam się porwać bardzo wiarygodnie przedstawionej atmosferze, która otuliła mnie swoimi ramionami i zachęciła do bliższego poznania jedenastoletniego chłopca mierzącego się z problemami doskonale znanymi mi z prozy życia.

Benjamiah mimo swojego młodego wieku twardo stąpa po ziemi. I nie wierzy w żadną magię. Jednak pewnego dnia otrzymuje w prezencie lalkę, która może przybierać kształt ptaka a drzwi do nowego świata staną przed nim otworem. Pozna też pewną zadziorną dziewczynkę, która zrobi wszystko, by odnaleźć swojego brata i połączy z nią siły w przygodzie pełnej niespodzianek.

Muszę przyznać, że to bardzo dobrze napisana, błyskotliwa proza, która pod płaszczykiem dobrej zabawy kryje wiele ponadczasowych wartości. Niewątpliwie każdy czytelnik wyniesie z niej coś dla siebie, ale jednocześnie nie poczuje się przytłoczony mądrościami. Wraz z Benjamiah będziemy kształtować charakter na nowo, zdobywać umiejętności, dostrzegać to co niedostrzegalne na pierwszy rzut oka. Poczujemy smak prawdziwej przyjaźni pojawiającej się powoli, ale silnej i nierozerwalnej. Dostrzeżemy indywidualność młodego charakteru a także zmierzymy się z przepięknie wykreowanym magicznym światem, który poruszy naszą wyobraźnię i chwyci za serce swoim wydźwiękiem. Dlatego właśnie wspomniałam, że pierwszy tom serii Świecogłosy jest wyjątkowy - mając sporo lat na karku przepadłam w tej książce na całego.

"Świecogłosy. Zagubieni i odnalezieni w labiryncie" to napisana z pasją i pomysłem opowieść dla każdego poszukiwacza wielkich przygód. Lekka jak piórko a jednak w pełni angażująca, przedstawiająca proste wartości, którymi powinniśmy się kierować a o których zapominamy. Lektura dla dużych i małych, do poczytania wspólnie, wstęp do dyskusji i łączenia pokoleń. Uważam, że Jordan Lees spisał się na medal i już nie mogę doczekać się kolejnych przygód postaci.

W literaturze od wieków powraca motyw światów równoległych — tajemnych przejść, ukrytych drzwi, luster czy magicznych portali, przez które bohaterowie przedostają się z naszej znanej, racjonalnie uporządkowanej rzeczywistości do krain cudów, koszmarów i nieskończonych możliwości. Od „Alicji w Krainie Czarów” Lewisa Carrolla po „Opowieści z Narnii” C.S. Lewisa, czy nowsze „Mroczne materie” Philipa Pullmana — literatura młodzieżowa i fantastyczna karmi się ideą istnienia czegoś poza horyzontem.

Tymczasem świat nauki, ku rozczarowaniu marzycieli, konsekwentnie nie znajduje żadnych przesłanek na istnienie takich alternatywnych rzeczywistości. Ani mechanika kwantowa, ani teorie strun, ani kosmologia nie dostarczają bezpośredniego dowodu na to, że można by fizycznie przekroczyć granicę naszego wymiaru i wkroczyć do innego. Mimo to pragnienie „więcej” – przekroczenia znanego, wyjścia poza szkiełko i oko – jest w człowieku głęboko zakorzenione. I właśnie w tym napięciu między wiarą w rozum a tęsknotą za magią Jordan Lees osadza swoją powieść „Świecogłosy”, która okazuje się literacką perłą, godną uwagi zarówno młodszych czytelników, jak i tych, którzy wychowani na klasyce, szukają książek odwołujących się do tradycyjnych wartości.

Bohaterem powieści jest Benjamiah Creek, jedenastoletni chłopiec wychowany w domu, gdzie tradycyjna nauka i racjonalizm matki ścierały się z marzeniami i literackim światem ojca - księgarza. W świecie chłopca nie ma miejsca na czary, duchy czy niewidzialne siły. Nauka, empiria, dowód — to jedyne, co uznaje. Tylko takie książki też czytuje, beletrystykę uznając za stratę czasu. Dlatego jego konfrontacja z rzeczywistością magiczną jest tak dramatyczna. To nie tylko przygoda — to filozoficzna próba, która stawia go przed pytaniem: co robić, gdy świat pokazuje twarz, której nie da się sklasyfikować, zmierzyć, udowodnić, a co najważniejsze – racjonalnie wyjaśnić.

Punktem przełomowym jest otrzymanie pozornie zwyczajnej lalki, jakby z dawnych czasów, która — jak się okazuje — ma moc przemieniania się w żywą istotę. To pierwszy z wielu znaków, że coś w porządku rzeczywistości zaczyna się chwiać. Chwilę potem Ben zostaje wciągnięty w pełen cieni i tajemnic Labirynt — miejsce, które nie podlega logice, ale też nie jest chaosem: rządzi się własnymi, choć dziwacznymi regułami. Tu właśnie zaczyna się jego droga od racjonalisty do kogoś, kto nie odrzuca niewytłumaczalnego, lecz stara się je pojąć.

Lees pisze plastycznie, z ogromnym wyczuciem rytmu opowieści. Opis labiryntu, świata, w którym znalazł się chłopiec — jego krętych uliczek, zapadających się zaułków, lampionów rzucających cienie— to czysta poezja, choć nigdy nie ucieka w przesadę. Wyobraźnia czytelnika zostaje porwana, ale nie oszołomiona — i właśnie w tym tkwi siła stylu autora.

Na uwagę zasługują także sceny magii — choćby ta, w której ptak wylatuje z dłoni Bena, czy kiedy laleczki ożywają, przemieniają się w różne istoty. To pisarstwo, które nie tylko opowiada, ale i maluje. I czyni to z szacunkiem dla odbiorcy, nie infantylizując go, nie podając wszystkiego na tacy, ale zostawiając miejsce na interpretację, na własne „pomiędzy”.

Choć „Świecogłosy” kierowane są formalnie do młodszych czytelników, w wieku głównego bohatera, to zawarty w nich dylemat jest jednym z najbardziej archetypicznych problemów ludzkiej egzystencji: co robić, gdy rozum przestaje wystarczać. Ben, w obliczu magii, nie rezygnuje z rozumu — ale zaczyna rozumieć, że istnieją prawdy, które nie zawsze da się udowodnić. To nie odrzucenie nauki, lecz jej dopełnienie. Przewodnikiem chłopca po nowym dla niego świecie jest Elizabella, dziewczynka, której brat został porwany. Wraz z Benem wyrusza ona na poszukiwana bliźniaka, a interesy dzieci w pewnym momencie stają się zbieżne. Przy okazji są one naszymi przewodnikami po świecie mitów i symboli, takich jak wspomniany labirynt – przestrzeń niejasna, pełna rozdroży i pokus, to motyw znany już z mitów starożytnych. W książce przybiera formę miasta-sieci, przestrzeni psychicznej, w której bohater musi odnaleźć siebie. Nie można z niego wyjść, nie zmieniając się po drodze. Światło, obecne nie tylko w tytule, to symbol najważniejszy, który staje się znakiem nadziei, prawdy, wewnętrznej mądrości — tej, która nie płynie z książek, lecz z odwagi i serca. Jest też lalka, od której zaczyna się przygoda Bena. To przedmiot pozornie martwy, a jednak zdolny do przemiany, pełen ukrytej mocy. Może być odczytywana jako obraz dziecięcej wyobraźni, która — jeśli jej się zaufa — potrafi ożywić to, co zdawało się nieruchome. Ale można też widzieć w niej alegorię duszy: coś kruchego, z pozoru bezbronnego, a jednak prowadzącego ku przemianie.

Lees nie tworzy przy tym prostej opozycji: magia dobra, nauka zła. Przeciwnie — ukazuje, że obie te sfery są potrzebne, że serce i rozum nie muszą żyć w konflikcie, lecz w dialogu. I właśnie dzięki temu „Świecogłosy” wyróżniają się na tle wielu książek fantasy, które poprzestają na czarowaniu efektami, a nie pogłębiają przeżyć postaci. Tym samym powieść Lees wpisuje się w długą linię literatury, która szanuje wartość opowieści jako nośnika prawd większych niż sama fabuła. Jest w niej echo klasyki, od Dickensa po wspomnianego Lewisa, ale jest też świadomość współczesności: nie ma tu uproszczeń, banałów, dydaktyzmu. Pod względem struktury nie wszystko jest idealne — środek powieści chwilami zwalnia, a niektóre tropy (jak motyw zaginionego brata) ocierają się o schematy. Ale to drobne uchybienia wobec całości, która tchnie autentyzmem i głębią.

„Świecogłosy” przypominają nam, że nawet jeśli świat nauki nie daje nam dowodów na istnienie krain po drugiej stronie, literatura wciąż może być portalem, przez który przenikamy do czegoś większego — nie po to, by uciec, lecz by wrócić odmienionym. Dla młodego czytelnika będzie to opowieść o odwadze i odkrywaniu siebie. Dla starszego — przypomnienie, że czasem wystarczy spojrzeć pod innym kątem, by dostrzec światło, które zawsze tam było, tylko nie potrafiliśmy go nazwać. I być może właśnie o to chodzi w prawdziwej magii — nie o rzucanie zaklęć, ale o przemianę wewnętrzną. A ta, jak uczy nas i literatura, i życie — bywa najtrudniejszym, ale też najpiękniejszym z cudów.