Światełko w tunelu. Polowanie na Pliszkę. Tom 2

Kontynuacja losów Korneli Pliszki wypadła dużo słabiej niż się spodziewałam i przyniosła lekkie rozczarowanie. Zbyt szybko cała historia została pozbawiona tajemniczości i stała się bardzo przewidywalna. Wspominałam już w przypadku pierwszej części, że nie jest to kryminał i dziwi mnie fakt przypisania tej serii do tego gatunku. O ile w „ Jak kamień w wodę „ można było jeszcze przymknąć oko, to „ Światełko w tunelu „ jest zwykłą powieścią obyczajową, bo kryminału jest tu tyle, co kot napłakał ( może być w wykonaniu sympatycznego kociaka o imieniu Plamka), jedynie postacie głównych bohaterów stały się wspólnym mianownikiem i w jakiś sposób połączyły tę historię.

Hanna Greń silnie rozbudowała warstwę obyczajową, gdzie na pierwszy plan wysunęły się rozterki emocjonalne Gerarda i Kornelii. Wątek kryminalny został w zasadzie rozwiązany w pierwszej części, a Kornelia zyskuje status podejrzanej zamiast ofiary, mocno naciągane i niepotrzebne.

Zapewne tak naprawdę wystarczyłoby autorka dopisała jeszcze jeden rozdział i spokojnie wyjaśnić pewne kwestie i na tym zakończyć. W dalszym ciągu podoba mi się język Hanny Greń, sarkazm i błyskotliwe dialogi. Muszę przyznać, że bardzo sprawnie operuje słowem, to lekkie pióro właśnie sprawiło, że książkę przeczytałam równie szybo jak poprzednią część, chociaż samej akcji w książce jest trochę za mało.

Zmieniło się tylko moje nastawienie do dwójki głównych bohaterów.

O ile bardzo polubiłam wcześniej Kornelię za jej pasję, przebojowość i cięty języczek, to teraz miałam ochotę nią potrząsnąć. Denerwowały mnie jej nielogiczne decyzje, egoistyczne zachowania, notoryczny brak zaufania wobec Gerarda i strzelanie fochów przy byle okazji. Natomiast Gerard zyskał bardzo w moich oczach. Rzucił na szalę całą swoją zawodową przyszłość, aby udowodnić, że podejrzenia wobec ukochanej kobiety są niesłuszne. Jedynie co jest niezmienne w obydwu książkach to , że wszyscy piją hektolitry kawy i palą wagony papierosów.

„ Polowanie na Pliszkę „ zakończone, chociaż całość wzbudziła we mnie sympatię, to niestety moja ocena znacznie spadła.

Polecam przeczytanie całości dla relaksu i koniecznie we właściwej kolejności.

„ Najpierw przyjemność, potem robota. Bo jakby nagle wybuchła wojna albo inny kataklizm, to zostaniesz jak głupia z tym zrobionym ! A co użyjesz, to twoje ! „

„Światełko w tunelu” Hanny Greń to kontynuacja powieści pt. „Jak kamień w wodę” z cyklu Polowanie na Pliszkę. Książka miała niedawno swoją premierę na rynku wydawniczym, a mnie przypadło w udziale to szczęście, że mogłam sięgnąć po nią tuż po przeczytaniu pierwszej części.

Dzięki temu zachowałam poprzednie emocje w sercu i natychmiast zaspokoiłam swoją ciekawość.

Spotkali się w miejscu, gdzie przedpokój stykał się z pokojem lub − innymi słowy − na linii oddzielającej pokój od przedpokoju, i wiedzieli, że tylko od nich zależy, którą wersję wybiorą.

Po ostatnich tragicznych wydarzeniach Gerard jest przekonany, że bezpowrotnie utracił to, co było dla niego najważniejsze. Po Kornelii pozostał mu jedynie maleńki kot, którego kobieta zostawiła pod jego opieką przed ich ostatnim rozstaniem.

Okazuje się jednak, że ciało znalezione w domu Pliszki po pożarze należy do kogoś innego. Gdzie zatem podziała się Kornelia i dlaczego nie daje znaku życia? Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy komisarz dowiaduje się, że jego koledzy stawiają Kornelii absurdalne – jego zdaniem – zarzuty. Mężczyzna rzuca na szalę całą swoją zawodową przyszłość, żeby udowodnić, że podejrzewana przez policję kobieta jest niewinna. Jednak żeby to zrobić, trzeba ją najpierw odnaleźć. Rozpoczyna się polowanie na Pliszkę.

„Światełko w tunelu” towarzyszyło mi przeszło przez trzy dni, brak czasu nie pozwolił mi na więcej. Jednak plus z tego taki, że mogłam cieszyć się tą powieścią nieco dłużej.

Jako, że jest to druga część cyklu – autorka odkrywa przed nami kolejne wydarzenia z życia bohaterów.

Początek to prawdziwie eksplodująca bomba – okazuje się, bowiem że zwłoki w domu Kornelii nie należały do niej. Gdzie w takim razie podziała się Pliszka? Czy nic jej nie grozi? Czy może leży gdzieś martwa i nieodnaleziona?

Autorka bez litości napchała mi do głowy wiele obaw i utrzymywała moje napięcie na wysokim poziomie.

Znów okazało się, że to co „widzimy” niekoniecznie jest prawdą i wcale nie musiało się wydarzyć. Podobnie jak w pierwszej części, okoliczności losu plączą się jak bluszcz i tworząc zamazany obraz rzeczywistości, która zdaje się być mało uchwytna.

Prawda, w którą wierzy wielu, wcale nie jest taka oczywista.

Z biegiem stron wszystko nabiera wyraźniejszych kształtów, gdzieś w oddali pojawia się „Światełko w tunelu” i zaczyna się jarzyć coraz mocniejszym blaskiem.

Muszę przyznać, że bardzo przypadł mi do gustu styl pisania Hanny Greń. Jest bardzo realistyczny, wyraźny i pełen pasji. To widać w każdym zdaniu. Autorka ma sporą ilość fantazji ukrytą w duszy i sprawnie przenosi to na papier wykorzystując lekkość swego pióra.

Polecam Wam serdecznie sięgnąć po cykl Polowanie na Pliszkę.

To idealna lektura na jesień – nieco mroczna i tajemnicza, podszyta grubą nicią strachu, w której ścieg wiedeński biegnie w okolicach piersi i nie puszcza póki emocje nie opadną na samym końcu. Autorka po prostu uszyła ją na miarę, nadając jej idealny fason, który zadowoli najwybredniejszych czytelników.

Recenzja na: [Adres usunięty]

Zrozpaczony i załamany Gerard jest przekonany, że bezpowrotnie utracił to, co było dla niego ważne. Po rozstaniu z Kornelią pozostał mu jedynie kot, którego zostawiła pod jego opieką. Nieoczekiwanie okazuje się, że ciało odnalezione w domu Paliszki nie należy do tego, kogo się spodziewali. Wszyscy zastanawiają się , gdzie podziała się Kornelia i czemu nie daje żadnego znaku życiu. Dodatkowo na kobietę spadają absurdalne, zdaniem komisarza, zarzuty. Policjant ryzykując swoją dalszą karierę, za wszelką cenę chce udowodnić, iż podejrzewana przez policję kobieta jest niewinna. Mężczyzna rozpoczyna poszukiwanie zaginionej kobiety.

Sama akcja, której było trochę za mało, jak już się pojawia jest napędzona i bogata w przeróżne niespodziewane zwroty. Ogromnym plusem jest bogato rozwinięty wątek obyczajowy, dzięki któremu zbliżamy się do bohaterów. Byłam pod wrażeniem sarkastycznego humoru zawartego w książce, okazał się ON naprawdę przyjemnym umileniem. Niejednokrotnie starałam się odgadnąć posiane przez autorkę zagadki, jednak nie ta za każdym razem ucierała mi nosa.

Świetnie wykreowana i wyrazista postać Gerarda od samego początku wzbudziła moją sympatię. Kornelia, mimo że była naprawdę barwną postacią wzbudziła we mnie jedynie irytację i rozdrażnienie. Samolubna i „księżniczkowata” paniusia, która z niemalże każdej opresji potrzebowała wybawienia. Autorka zbyt usilnie starała się pokazać jaka to ona jest skrzywdzona przez los i strachliwa przed obdarzeniem Gerarda zaufaniem. Nie obyło się również od irracjonalnych zachowań, którymi odznaczała się bohaterka. Jednak jej postać nie zakłóciła mi zupełnie przyjemności z czytania. Moim zdaniem, ta postać jest jednym mankamentem tej książki.

Autorka z płynną lekkością posługuje się piórem, tym samym skutecznie zniechęca nas do pozostawienia powieści bez przewrócenia ostatniej strony.

Po pożarze w domu Kornelii i znalezieniu zwęglonych zwłok, Gerard długo nie może dojść do siebie. Zachodzi w głowę, co właściwie się wydarzyło, myśli, że po ukochanej kobiecie został mu jedynie kot. Gdy dowiaduje się, że ciało należy do kogoś innego, odzyskuje nadzieje na znalezienie Koli. Sprawa komplikuje się, gdy jego koledzy z pracy stawiają jej zarzuty.

Wraz z pierwszym tomem polubiłam historię dotyczącą Kornelii i Gerarda, więc jak tylko zobaczyłam, że ukazał się drugi tom, wiedziałam, że muszę poznać dalsze losy bohaterów. Niestety „Światełko w tunelu” nie przypadło mi tak bardzo do gustu, jak „Jak kamień w wodę”. Tak naprawdę w książce mało jest akcji. Pierwsza część składa się wyłącznie z poszukiwań zaginionej Pliszki, bez żadnych „fajerwerków”, samo gdybanie, dochodzenie, drążenie, które tak naprawdę do niczego nie prowadzi. Druga część wyjaśnia, co się działo z bohaterką, ale również bez spektakularnych wydarzeń.

Nie nazwałabym tej książki thrillerem, raczej obyczajówką z wątkiem kryminalnym, który wydarzył się w poprzedniej części, a do którego powracamy, by zrozumieć od podstaw całe zdarzenie. Tak naprawdę, z góry wiadome jest, że bohaterka nie zginęła, nie wierzyłam również w jej uprowadzenie, raczej najrealniejszą obcą od początku była ucieka, tylko dlaczego to zrobiła?

Kornelia stała się bardzo irytująca. Od początku oczywiste było, że została wykreowana na zranioną, płochliwą sarenkę, ale kto normalny zachowuje się w ten sposób, co ona? Co prawda w przeszłości przeszła sporo, ale nie wyobrażam sobie, jak można zniknąć bez śladu po kłótni z mężczyzną, którego kochała, dosłownie zapaść się pod ziemię. Jej zachowanie jest bezmyślne i samolubne. Liczy się dla niej tylko to, co ona czuje, a że tym samym przyprawi kogoś o siwe włosy, nie ma znaczenia. Oczywiście ma mało pieniędzy, ale dziwnym trafem, wszystko udaje jej się załatwić po taniości, nieustannie ktoś ją ratuje z opresji, a sama jest chodzącym po ziemi aniołem. Przy okazji oglądania filmu zadała pytanie: „Co to w końcu jest, kryminał czy melodramat?” – sama się nad tym zastanawiam.

Jeśli przestawi się mózg z trybu thriller, ma literaturę obyczajową, to można spojrzeć na tę książkę zupełnie inaczej, zwłaszcza czytając jej drugą część. Lekkie pióro autorki sprawia, że książkę czyta się szybko, podoba mi się sarkazm oraz wszelkiego rodzaju dogryzki, które zostały zawarte w fabule. Mimo niektórych irytujących mnie rzeczy byłam ciekawa, jak zakończy się powieść. Nie zawiodłam się, choć postać Koli wszystko psuje. Gdyby istniała naprawdę, z pewnością bym nią potrząsnęła i kazała się ogarniać. Jej notoryczny brak zaufania do Gerarda potrafi popsuć wszystko. Tak naprawdę można pominąć dwieście stron, by dowiedzieć się, o co chodzi w całej powieści.

Mnie ta pozycja nie porwała, zdecydowanie wolę, tak różny od tej serii „Wiślański cykl”. Nie zrażam się jednak i czekam z niecierpliwością na kolejne dzieła autorki, w nadziei na to, że jednak obierze bardziej kryminalny kierunek, z mniej wkurzającą główną bohaterką.

Mówi się, że o tych naprawdę dobrych książkach pisze się ciężej niż o tych zwyczajnie dobrych. I chyba coś w tym jest, ponieważ o tej książce, nie potrafiłam po prostu usiąść i napisać.

Hanna Greń oczarowała mnie pierwszym tomem serii Polowanie na Pliszkę i wiedziałam, że muszę poznać jej pozostałe książki. Jestem dumna, że mogłam objąć patronatem medialnym Światełko w tunelu, które w niczym nie ustępuje pierwszej części serii.

Od pierwszych stron autorka funduje nam wielki szok — Kornelia przeżyła pożar, a ciało znalezione w jej domu należy do kogoś innego... Skoro ona żyje, to kto zginął w domu Pliszki? Dlaczego nie przyszła do Gerarda i nie dała znaku życia? Czyżby miała coś wspólnego ze śmiercią osoby w jej domu? Policja stawia zaginionej kobiecie kolejne zarzuty, a Gerard nie potrafi znaleźć wyjścia z tej beznadziejnej sytuacji. Koledzy Gerarda rozpoczynają polowanie na Pliszkę...

Jeśli czytaliście pierwszy tom serii, to zdążyliście poznać bohaterów, i o ile w Jak kamień w wodę, postać Gerarda nie do końca przypadła mi do gustu, głównie przez jego początkowe zachowanie względem Kornelii, to tutaj byłam bardzo zadowolona z tego, jak autorka pokierowała tym bohaterem. Hanna Greń w sposób idealny pokazała jego wewnętrzne rozdarcie, z jednej strony kochał Kornelię i nie chciał wierzyć, że w tych wydarzeniach jest jakakolwiek jej wina, jednak jego policyjna natura kazała mu wszystko kwestionować, wiedział, jak działa system. Jak myślicie, czy uczucie wygra ze służbowymi obowiązkami?

Kornelia pokazała się w tej części z zupełnie innej strony i muszę przyznać, że ten jej charakterek, sprawia, że książka jest dużo ciekawsza.

Akcja w książce toczy się dwutorowo, równocześnie dowiadujemy się tego, co dzieje się z Gerardem i poszukiwaniem Pliszki i tym, co dzieje się z Kornelią. Początkowo obawiałam się, że zbyt szybko dowiem się co i dlaczego się wydarzyło, jednak autorka potrafiła trzymać mnie w napięciu, stopniowo odkrywając wydarzenia z przeszłości. Już przy recenzji pierwszego tomu wspomniałam, że styl autorki przypomina mi Norę Roberts i podtrzymuję tę opinię — Światełko w tunelu łączy romans i powieść obyczajową z kryminałem, zachowując równowagę pomiędzy gatunkami. Myślę, że na tym już zakończę, nie chcę zdradzić wam za dużo.

Światełko w tunelu. Polowanie na Pliszkę to świetna kontynuacja serii, Hanna Greń nie dała się klątwie drugiego tomu i stworzyła książkę równie wciągającą co pierwsza część. Na tę książkę składają się barwni bohaterowie, napięcie, miłość i odrobina niebezpieczeństwa, wszystko połączone w spójną i ciekawą całość. Nie mogę zrobić nic innego, niż bardzo gorąco polecić wam tę powieść.