Świadectwo kości. Trylogia Baztan. Tom 2

Niedawno miałam przyjemność czytać "Niewidzialnego strażnika", powieść będącą połączeniem kryminału i fantastyki, otwierającą trylogię kryminalną "Dolina Baztan" autorstwa Dolores Redondo, która okazała się być tak świetną lekturą, że z miejsca miałam ochotę na kontynuację. Na całe szczęście "Świadectwo kości" czekało już na mej półce, więc mogłam po nie od razu sięgnąć. Czy kontynuacja okazała się równie dobra, co pierwszy tom?

Minęło 9 miesięcy od czasu rozwiązania sprawy okrutnych morderstw dokonanych na młodych dziewczynach w dolinie Baztan. Amaia Salazar nie jest już inspektorem z wydziału zabójstw Policji Regionalnej Nawarry, a jego szefową. Obecnie oczekuje przyjścia na świat długo oczekiwanego dziecka. Jednakże licho nie śpi. Od kilku tygodni dzieją się dziwne rzeczy w kościele w miejscowości Arizkun. Ktoś się zakrada i dokonuje aktów wandalizmu. Po ostatnim ataku na miejsce wezwany zostaje zespół śledczy kierowany przez Amaię. Na ołtarzu znaleziono bowiem kości, które po zbadaniu okazują się być szczątkami niemowlęcia. Pada podejrzenie, że może chodzić o tzw mairu-beso, kości nieochrzczonego dziecka, które wg wierzeń mają działanie magiczne i narkotyzujące. W sprawę miesza się wysoko postawiony przedstawiciel Kościoła, który w imieniu swych zwierzchników oczekuje od policji pełnej dyskrecji i który żąda, by zajęła się nią Amaia Salazar. Dlaczego tak bardzo mu na tym zależy?

W międzyczasie dochodzi do procesu Jasona Mediny, człowieka oskarżonego o gwałt i zamordowanie swojej pasierbicy. Niestety w dniu rozprawy popełnia ON samobójstwo. Przy jego zwłokach znaleziona zostaje wiadomość zaadresowana do Amai, zawierająca tylko jedno słowo: TARTTALO. Zgodnie z wierzeniami Basków tak nazywa się jedna z mitologicznych postaci, okrutny olbrzym, kanibal, który porzucał kości swych ofiar w ukrytej przed ludzkim wzrokiem jaskini. Tylko jaki to może mieć związek ze śmiercią Mediny? I dlaczego wiadomość ta skierowana była akurat do Amai?

Wkrótce okaże się, że te dwie, z pozoru tak różne sprawy, coś jednak łączy... Przebudzą się demony przeszłości, które naprowadzą śledczych na trop mrożącej krew w żyłach zagadki. Do czego doprowadzą ich kolejno odkrywane fakty? Jakie tajemnice skrywa dolina Baztan?

Tak jak w przypadku poprzedniego tomu, tak i tym razem powieść przesiąknięta jest baskijską mitologią. Po raz kolejny to, co nierealne, przenika się ze światem rzeczywistym tworząc iście wybuchową mieszankę. Obecny w powieści folklor dodaje całej historii iście fantastycznego akcentu, dzięki czemu wyraźnie różni się ona od innych pozycji z tego gatunku, staje się pod wieloma względami wyjątkowa i niepowtarzalna. W "Niewidzialnym strażniku" mieliśmy nawiązanie do Basajauna, Pana Lasu, opiekuna tej krainy. Tym razem na pierwszy plan wysuwa się jego przeciwieństwo, mitologiczna bestia zwana Tarttalem. Tylko jaki ma ona związek (o ile w ogóle taki istnieje) z samobójczą śmiercią Jasona Mediny? W powieści ponownie pojawia się Mari (Maya), bogini przyrody, płodności, bardzo ważne baskijskie bóstwo. Czy jej obecność będzie miała wpływ na prowadzone przez Amaię śledztwo?

W powieści pojawia się wątek historyczny związany z tzw Agotami. Była to mniejszość społeczna zamieszkująca doliny rzek Baztan i Roncal, która mimo tego, że wyznawała chrześcijaństwo, była traktowana przez tubylców niczym ludzie dotknięci trądem. Była dyskryminowana i oskarżana przez miejscowych o najrozmaitsze rzeczy, nawet czarnoksięstwo. Mimo iż jej przedstawiciele byli katolikami, odwrócił się od nich nawet Kościół. Oskarżani o pogańskie praktyki, uważani za niższą rasę, nie mieli wstępu do miejsc kultu - wolno im było znajdować się jedynie w wyznaczonych miejscach, wyraźnie oddzielonych od reszty społeczeństwa. Co prawda z biegiem czasu zanikła zarówno dyskryminacja, jak i pamięć o Agotach, jednakże pozostało jedno miejsce, w którym nadal o nich nie zapomniano - Bozate, dzielnica Arizkun, która swego czasu była ich gettem.

Już przy okazji omawiania "Niewidzialnego strażnika" zwróciłam uwagę na postać głównej bohaterki. W dzieciństwie przeżyła coś okropnego, traumatycznego, coś, co cieniem położyło się na jej dalszym życiu. Wydarzenia, które rozegrały się w poprzednim tomie, pozwoliły jej stanąć twarzą w twarz z dręczącymi ją demonami i w jakimś stopniu je pokonać. Choć nie do końca...

"Najgorszy jest lęk, którego się już zakosztowało, którego smak, zapach i dotyk dobrze znamy. Stary, zapleśniały wampir, który drzemie, zagrzebany pod codziennością i rutyną, którego staramy się trzymać na dystans, udając, że jesteśmy spokojni, a jest to spokój tak fałszywy, jak fałszywy bywa uśmiech. Najgorszy jest taki lęk, który poznaliśmy pewnego dnia i który od tamtej pory spoczywał nieruchomo w jakimś zakątku naszego umysłu, ale dochodziło do nas jego zawilgłe, ochrypłe dyszenie."

Bolesne wspomnienia nadal od czasu do czasu dają o sobie znać. Zwłaszcza po narodzinach jej dziecka. Amaia obiecuje sobie, że będzie idealną matką, kochającą i dbającą o syna, dającą mu wszystko to, czego ona sama nigdy nie zaznała będąc dzieckiem. Niestety trudno jest pogodzić macierzyństwo z pracą zawodową, zwłaszcza kiedy jest się szefową wydziału zabójstw. A jeśli już jesteśmy przy jej pracy, to trzeba przyznać, iż jest ona bardzo dobrą policjantką, niezwykle skrupulatną śledczą, obdarzoną czystym instynktem łowieckim, który odróżnia zwykłych policjantów od doskonałych detektywów. Jest osobą obdarzoną inteligencją, o metodycznym umyśle, racjonalnie myślącą i potrafiącą rozwiązywać problemy w oparciu o czystą logikę i rozsądek. Angażuje się całą sobą w prowadzone śledztwa, przez co niejednokrotnie cierpi na tym jej małżeństwo.

Pierwszy tom trylogii kryminalnej "Dolina Baztan" był niezwykle wciągającą lekturą. Uznałam go nawet za jedną z lepszych lektur tego gatunku, z jaką miałam do czynienia w ostatnim czasie. Muszę przyznać, z czystym sumieniem, że jego kontynuacja - "Świadectwo kości" w niczym mu nie ustępuje. Połączenie dwóch gatunków nadaje całości niesamowitego charakteru. Wprowadzając do historii wątek Agotów autorka stworzyła naprawdę ciekawą i pasjonującą opowieść, od której trudno mi było się oderwać. Po raz kolejny miałam do czynienia ze świetnie poprowadzoną fabułą, z wyrazistymi i wielobarwnymi bohaterami, z trzymającą w napięciu i wartką akcją, z której nie zabrakło nieoczekiwanych zwrotów, a także z zakończeniem, którego nie sposób było przewidzieć. Gdyby to był Facebook, to w tym miejscu kliknęłabym w "Lubię to!" i udostępniła informację o tej powieści swoim znajomym. Tymczasem jedyne, co mogę zrobić, to po prostu napisać, iż jest to bardzo dobra powieść, po którą z pewnością warto sięgnąć.

Moja ocena: 6/6

Doskonała powieść kryminalna, może nawet lepsza od poprzedniej części. Świetne wątki, zajmujące śledztwo, w połowie na nowo, jeszcze bardziej rozbudzona ciekawość. Emocje i zagadka do samego końca oraz zapstrzony apetyt na kolejną część.

Hej, haj, helloł 🖐🏻🖐🏻🖐🏻

Macie jakieś zaległości w książkach do recenzji z tamtego roku?

Właśnie dziś wrzucam recenzje ostatnich powieści jakie miałam z tamtego roku do recenzji i jestem dumna z siebie, że wyszłam z tego i jestem na prostej! 😁 Oby tak dalej! Wam też tego życzę, a niżej zapraszam na recenzje ów lektur 😁 Miłego i zaczytanego dnia, moi Mili! 😘

⭐RECENZJE⭐

"Niewidzialny strażnik"

Detektyw Amaia Salazar prowadzi śledztwo w sprawie zamordowanej dziewczynki. Jak się okazuje, jest więcej ofiar, które zginęły w podobny sposób. Wszystko zmierza ku rodzinnemu miasteczku, gdzie pani detektyw będzie musiała zmierzyć się z demonami przeszłości. Czy wszystko, co się wydaje, jest prawdziwe, czy też jest jawą? Czy uda się Amai dowieść prawdy i znaleźć mordercę?

"Świadectwo kości"

Medina sądzony jest o brutalne zamordowanie swojej pasierbicy. Podczas przerwy w procesie, popełnia samobójstwo w toalecie. Zostawia dla inspektor Salazar kartkę z jednym tajemniczym słowem. Czy kobieta rozwiąże zagadkę?

"Ofiara dla burzy"

W niewyjaśnionych okolicznościach umiera niemowlę. Inspektor Salazar musi rozwiązać kolejną mrożącą krew w żyłach zagadkę. Czy niemowlę zmarło przez przypadek, czy jednak było to morderstwo?

🤯

Dolina Baztan to seria składająca się z trylogii – „Niewidzialny strażnik”, „Świadectwo kości”, „Ofiara dla burzy”. Są to powieści kryminalne z akcją i zabierającymi wdech w piersi jej zwrotami. Mimo sporej grubości powieści, czyta się je błyskawicznie, a nawet mogłabym pokusić się o stwierdzenie, że pożera. Oprócz mrocznej i zawiłej historii, mamy tutaj również przedstawioną przyrodę oraz wierzenia baskijskie, o których ja osobiście w ogóle nie słyszałam. Nasza bohaterka inspektor Salazar nie miała łatwego dzieciństwa. Jej przeszłość w jakiś sposób łączy się ze zbrodnią w dolinie. I takim sposobem poznajemy jej życie, a w kolejnych tomach możemy zapoznać się z nią jeszcze lepiej. Autorka w każdej lekturze stwarza kilka wątków, w których momentami się gubiłam, ale po pewnym czasie wszystko scalało się w całość i to powodowało nieraz reakcję „wow”. Uważam, że nasza główna postać jest dobrze wykreowana. Czuć bijące od niej emocje i to, z czym się mierzy, a to daje bardzo dużo tym książkom. Możemy przyjrzeć się jej lepiej, możemy poznać jej zwyczaje i to jak reaguje na różne trudne sytuacje. Każda powieść trzyma w napięciu od początku do końca, a dzięki świetnemu stylowi pisarki, czyta się je jeszcze przyjemniej. Co mogę więcej dodać? Polecam całą serię!

🤯

Za egzemplarze książek do recenzji dziękuję @wydawnictwoczarnaowca 🖤

🤯

„ŚWIADECTWO KOŚCI”

Dolores Redondo Wydawnictwo Czarna Owca

„Świadectwo kości” to drugi tom niesamowitej trylogii „Dolina Baztán”. Tym razem nasza główna bohaterka Amaia Salazar będzie musiała nie tylko zmierzyć się z mordercą, ale również z walką o ochronę nad życiem swojego dziecka. Świeżo upieczonej mamie ciężko jest pogodzić pracę z życiem rodzinnym.

W niewyjaśnionych okolicznościach osadzeni popełniają samobójstwa zostawiając karteczki z wiadomością dla naszej detektyw śledczej Amai Salazar. Dlaczego? Jaką informację zostawiają dla niej? To już musicie przeczytać sami.

Amai przyjdzie zmierzyć się ze złem w czystej postaci. Samo zło się o nią upomina. Komu podpadła? Jej psychiczna mamuśka nie daje o sobie zapomnieć. Musi strzec przed nią swojego synka. Czy jej się to uda?

Powieść mocno trzyma w napięciu. Jest również mocno emocjonująca. Lubicie czarne kryminały to dobrze trafiliście. Nie mogłam oderwać się od czytania. Odłożyłam powieść dopiero po jej przeczytaniu. Amaia jest niesamowita, chociaż czasami mnie denerwowała.

Z czystym sumieniem mogę wam polecić kolejny tom.

Nie zabraknie wrażeń. Lubicie dobre, czarne kryminały? To sięgnijcie po tą cudowną trylogię.

"Świadectwo kości" to drugi tom trylogii kryminalnej Baztan.

I podobnie jak przy pierwszej części jestem zachwycona klimatem tej książki.

Mężczyzna, który przed rokiem zgwałcił i zabił swoją pasierbicę, ma stanąć przed sądem. Jednak w sądowej toalecie popełnia samobójstwo. Zostawił jednak wiadomość dla inspektor Amai Salazar. Wiadomość to tylko jedno tajemnicze słowo: Tarttalo.

Amaia ponownie rozpoczyna śledztwo, które prowadzi ją w rodzinne strony, do doliny Baztan. W dolinie dochodzi do serii brutalnych morderstw kobiet. Do tego dochodzą włamania i niszczenie jednego z kościołów w dolinie. Czy obie sprawy coś łączy? I co oznacza tajemniczo brzmiące słowo?

Autorka ponownie wciąga nas do świata brutalnych morderstw i baskijskich legend. Akcja jest wciągająca i ciężko się od niej oderwać. Żywe opisy sprawiają, że może się poczuć jakbyśmy byli w dolinie Baztan. Mam nadzieję, że kiedyś będę miała okazję odwiedzić naprawdę to miejsce.

Dolores Redondo znalazła idealny balans między opowieścią kryminalną, a historią magicznych legend. Cieszę się, że przede mną jeszcze jeden tom tej historii.

A wy daliście już się porwać do magicznego świata baskijskich legend?