Strażniczka miodu i pszczół

„Angelica nigdzie nie zdołała zapuścić korzeni. Nie chciała się z nikim wiązać. Po tym, co spotkało ją w przeszłości, jest nieufna, pełna strachu i zawsze gotowa do ucieczki. Jedynie wśród pszczół czuje się dobrze. Jest wędrowną pszczelarką, odwiedza hodowle i pomaga usprawnić pracę uli oraz produkcję miodu. Zna się na tym jak mało kto. Całą wiedzę zdobyła jako dziecko, na Sardynii, która była kiedyś jej domem. Teraz dostała od losu swoją szansę. Na malowniczej wyspie, na której była szczęśliwa, czeka na nią miejsce, w którym rozpocznie wszystko od nowa….”

„Strażniczka miodu i pszczół” to powieść, po której nie wiedziałam czego się spodziewać. Twórczości autorki nie znałam, a opis był dość tajemniczy. Jednak jak wiecie, uwielbiam poznawać książki nieznanych mi autorów, więc mimo tego, iż jestem zawalona egzemplarzami recenzyjnymi, postanowiłam ją przeczytać. Mój wybór okazał się bardzo dobry, bo książka zaskoczyła mnie na plus i była świetną lekturą, która umiliła mi dzień.

To jedna z takich książek, które czyta się na jednym wdechu. Nie potrafiłam odłożyć jej na półkę, póki nie doszłam do ostatniej strony. Autorka zaserwowała mi niesamowitą podróż do upalnej Sardynii, przepełnioną feerią barw i słodką niczym miód. Książka napisana jest bardzo obrazowo i naprawdę czasami łapałam się na tym, że czuję i widzę wszystko to, co główna bohaterka. Niełatwo jest napisać książkę, którą czuje się każdymi zmysłami, ale Cristinie Caboni w stu procentach się to udało.

"Zastanawiam się, dlaczego jedni ludzie nie mają serca, a inni, głupi jak ja, pozwalają okładać się pięściami, wierząc, że do niczego się nie nadaję."

Powieść przepełniona jest licznymi retrospekcjami z dzieciństwa głównej bohaterki i choć nie zawsze lubię ten zabieg, to tutaj sprawdził się ON idealnie. Dzięki niemu łatwiej zrozumieć jej późniejsze decyzje i wybory, które często nie należały do zbyt łatwych. Bardzo polubiłam Angelikę i z przyjemnością czytałam jej historię, która nie raz mnie wzruszyła i chwyciła za serce. Styl autorki jest niezwykle lekki i przyjemny w odbierze, dzięki temu bardzo łatwo zatracić się w tej opowieści.

„Strażniczka miodu i pszczół” to bardzo fajna powieść obyczajowa z rozbudowanym wątkiem miłosnym. Polecam ją z całego serca, bo jestem pewna, że się nie zawiedziecie. Mnie książka ogromnie się podobała i na pewno przeczytam inne książki, które ukażą się na naszym rynku wydawniczym.

Sekrety miodu

„W życiu zdarzają się różne rzeczy. Z pozoru straszne wydarzenia niespodziewanie nabierają zupełnie innego znaczenia. Nie zawsze ich konsekwencje są negatywne. Często wskazują nowe możliwości. Sekret polega na tym, by umieć je rozpoznać” – te piękne słowa znamionują bogate życiowe doświadczenie, ale i cierpienie, którego nie brakuje w naszym życiu. Problem w tym, że w chwilach ciężkich, traumatycznych, potrafimy skoncentrować się tylko na ich przeżywaniu, tylko nieliczni widzą w nich głębszy sens. Dopiero z perspektywy czasu okazuje się, że wszystko miało swój cel, nic nie zdarzyło się bez przyczyny, że każde zdarzenie miało nas czegoś nauczyć, miało nas doświadczyć byśmy potrafili poradzić sobie z kolejnym wyzwaniem bądź też zainicjowało proces niezbędnych zmian.

A jak to było w przypadku Angelicy Senes? Jej życie było wielkim bólem, cierpieniem i samotnością, ale czy rzeczywiście miało to czemuś służyć? Izolowana, wychowująca się niemal bez opieki dziewczynka, schronienie znalazła pod opiekuńczymi skrzydłami Margherity. Jej daleka krewna, nazywana przez dziewczynkę Jają, nie tylko obdarzyła ją miłością i czułością w czasie, kiedy jej oschła i wyniosła matka oddalała się coraz dalej od domu, by zarobić na chleb. Starsza kobieta podarowała Angelice coś więcej, niż tylko kromkę chleba czy buty – dała jej możliwość wyboru, nauczyła patrzeć na świat sercem, przekazała jej też wszystko, co sama wiedziała o miodzie i o pszczołach. Jaja była dla małej dziewczynki całym światem, a jej stary, tajemniczy dom, prawdziwym domem Angelicy.

Śmierć mądrej opiekunki, niemal dwanaście lat temu, była dla Angelicy prawdziwą tragedią, a jednak lata spędzone u jej boku, wyposażyły ją w prawdziwą mądrość, dały też zawód. Po ukończonej zootechnice, podróżuje ona po świecie, lecząc nie tylko ból złamanego serca, ale i uciekając wciąż w nowe miejsca przed samotnością. Dzięki Jaji, została specjalistką od pszczół, ich strażniczką, bowiem wiedza wyniesiona ze studiów nie ma nic wspólnego z tym, co przekazała jej opiekunka. Śpiew Angelicy wabi pszczoły, uspokaja je, hipnotyzuje. Dziewczyna staje się częścią ich świata, a one pozwalają się doglądać, zdradzają jej tajemnice swojego gatunku. Dzięki temu może zajmować się pasiekami, doradzać hodowcom, pokazywać, jak właściwie z pszczołami pracować.

To bycie w nieustannym ruchu zaczyna jednak męczyć. Podróże kamperem z psem i kotem, zwiedzanie całego świata może wyglądać na przygodę, jednak ona sama jest coraz bardziej nieszczęśliwa. Los szykuje dla niej jednak prawdziwą niespodziankę. Otóż okazuje się, że odziedziczyła stary dom wraz z pasieką po … Marghericie, zaś wiadomość o jej śmierci, którą otrzymała wiele lat temu, była zabiegiem, który miał utrzymać dziewczynę z dala od rodzinnej miejscowości. Teraz wraca na południowe wybrzeże Sardynii przekonując się jednak, że spadek, to nie tylko rzeczy materialne. To również całe duchowe dziedzictwo, które pozostawiła jej Jaja oraz konieczność objęcia posady, która wykracza daleko poza to, co dotąd robiła. Na Angelicę spada bowiem również obowiązek troski o słabszych…

Są jednak tacy, którzy nie cofną się przed niczym, by odebrać jej spadek. Na terenie należącym do domu ma powstać bowiem ekskluzywny kompleks hotelowy z polem golfowym, a jego budowa jest ostatnią deską ratunku dla firmy prowadzonej przez Nicola i jego brata. Do Nicoli, w którym kiedyś Angelica była zakochana, należy zatem przekonanie dziewczyny do sprzedaży… Jak zakończy się ta piękna, pachnąca łąkami i smakująca miodem opowieść? Jak daleko posuną się krewni Angelicy, by posiąść majątek? Czy Nicola wykorzysta dawne uczucie i na jego bazie powstanie plan przejęcia ziemi czy może … miłość wybuchnie na nowo? Odpowiedzi na te pytania szukać będziemy w pięknej powieści „Strażniczka miodu i pszczół”, która znacząco wyróżnia się na tle innych książek swą delikatnością, duchowością, ale i zmysłowością. Piękna historia o prawdzie, o wartościach, którymi kierujemy się w życiu, napisana przez Cristinę Caboni, opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA, to jedna z tych opowieści, których nigdy się nie zapomina. Plastyczny, poetycki wręcz język, wiele cennych informacji na temat pszczół i właściwości miodu, a przede wszystkim przesłanie, które lektura za sobą niesie sprawiają, że powieści tej nie zapomnimy już nigdy, co więcej wielokrotnie będziemy do niej wracać szukając sensu w swoim życiu czy odpowiedzi na ważkie pytania…

Justyna Gul

Qultura słowa

„Strażniczka miodu i pszczół” to ciepła opowieść o Angelice-wędrownej pszczelarce, w sam raz do poczytania na letni, wakacyjny czas.

Strażniczka miodu i pszczół to według autorki książki, zajęcie dla kobiet.

Każda strażniczka zostawiała po sobie jakiś ślad.

Każda przejmowała tę tradycję i wzbogacała ją o własne doświadczenia.

Także w ten sposób wszystko stanowiło część dziedzictwa.

Angelica była ostatnią z wielu.

Ale podobnie jak jej poprzedniczki, siadała w majowy wieczór u stóp wielkiego drzewa oliwnego, które dawało schronienie złotym pszczołom.

Angelica Senes to młoda dziewczyna, która nie tylko rozmawia a pszczołami, ale także im śpiewa.

Pszczoły to strażniczki kwiatów i są mądre.

Wszystko o nas wiedzą.

Karmią nas, leczą, przekazują nam swoją wiedzę.

Trzeba tylko umieć słuchać i nie trzeba się ich bać.

Angelica w świecie pszczelarskim jest bardzo znana, dlatego mieszka w przyczepie i nie wyobraża sobie aby mogło być inaczej.

Angelica nie ma też mężczyzny.

Widziała w życiu wiele miejsc, mniej lub bardziej odludnych.

Dla niej pszczoły są zwierciadłem miejsca, w którym żyją i o które dbają. Zbierają pyłek i nektar i zwracają je w postaci miodu.

Dbają o to, aby każdy kwiat dawał owoce.

Nawet w chwili śmierci są pożyteczne dla wspólnoty, sygnalizując brak równowagi i coraz częściej również zanieczyszczenie powietrza.

Angelica przeżyła traumę w dzieciństwie, dlatego nikomu nie ufa i nie potrafi związać się z nikim na stałe.

Z matką też nie ma dobrych kontaktów.

Angelica ukończyła uniwersytet, specjalizację i dyplom.

Była w Hiszpanii i Francji, kraje w których pszczelarstwo jest instytucją.

Kolejne przystanki to Australia i Nowa Zelandia. Magisterium, praca, wybór sposobu na życie, wybrała, studiowała i robiła to co chciała.

Ale czy kiedykolwiek była naprawdę szczęśliwa?

Jedno było pewne: Zawsze była SAMA!

Jak samotna pszczoła.

Jak potoczą się dalej losy samotnej Angelici?

Czy spotka w życiu kogoś, z kim będzie dzielić dalsze, swoje życie?

Czy w jej życiu pojawi się ktoś?

I czy testament, który odziedziczy jest prawomocny?

Tego wszystkiego dowiecie się czytając tę świetną i ciepłą historię.

W sam raz na gorące, wakacyjne dni.

Przeczytajcie o dziewczynie, która mając swoje marzenia, nauczyła się je spełniać.

Pod koniec książki znajdziecie księgę miodu i poszczególne rodzaje miodu, szczegółowo opisane, gdyż autorka książki to zagorzała pszczelarka, pracująca w rodzinnej firmie pszczelarskiej.

Jej świat to kwiaty i zapach miodu.

Przekonaj się Drogi czytelniku, czy Twój świat też złożony jest z takich zapachów?

Zachęcam do lektury, a szczególnie na świeżym powietrzu, pośród drzew i kwiatów.

"Każdy człowiek jest jedyny w swoim rodzaju, nie ma na świecie dwóch takich samych ludzi. I każdemu należy się taki sam szacunek."

Ciepła, sympatyczna i wypełniona miodową słodyczą powieść, i tak jak różnorodne są gatunki nektaru stworzonego przez pszczoły, tak każdy dzień człowieka inaczej smakuje, utkany z różnych odcieni złota, wyróżniający się unikalnym aromatem, cechujący się indywidualną mieszanką goryczy, ostrości, słoności, cierpkości, kwaśności, pikantności, ale też słodyczy, owoców, wanilii, cynamonu, migdałów, kawy, kwiatów czy ziół, podobnie jak delikatności, szlachetności, spokoju, równowagi i orzeźwienia. Czasem trzeba pokonać długą drogę zanim znajdzie się własne miejsce na ziemi, które czaruje blaskiem, daje nadzieję, przywołuje szczęście, pomaga spełniać marzenia i realizować się. Każdy los jest inny, lecz jak wiele z nich brzmi podobnie. A jeśli jeszcze włączy się w to zwyczajną magię dnia codziennego, wówczas nie brakuje uśmiechu i blasku, nawet kiedy czarne chmury na jakiś czas przesłonią widok.

Powieść przyjemnie wciąga czytelnika w swój świat, przenosi go do spokojnej oazy, gdzie problemy znajdują rozwiązanie, zaś oddanie, przyjaźń i miłość stają się wartościami nadrzędnymi. Śledzimy życie Angeliki, strażniczki pszczół, wielbicielki przyrody i ludowej twórczości. Młoda kobieta jeździ po świecie z miejsca na miejsce i zajmuje się pasiekami. To nieuświadomiony sposób na ucieczkę od trudnych relacji z matką i znakami przeszłości. Jednak przeznaczenie ściąga ją na najbardziej wysunięty na południe kraniec Sardynii, gdzie czeka na nią spadek po dawnej mentorce wiedzy z pszczelarstwa. Tam czekają na nią słodkie i gorzkie wspomnienia, ale też walka o zachowanie dziedzictwa, które zostało jej przekazane. W fabułę wpleciono również romantyczny wątek, podobało mi się towarzyszące mu przesłanie. Warto dać życiu i ludziom drugą szansę, dotrzeć do ich prawdziwej duszy, nawet jeśli pozornie wydaje się szorstka i oschła. Otrzymując od innych dobro przekazujmy je dalej, niech niesie się w świat. Książka dobra na wakacyjne czytanie, ujmującą przygodę, wywołanie uśmiechu i radosnych nut.

[Adres usunięty]

Włoscy pisarze mają w sobie coś charakterystycznego. Nie wiem jeszcze dokładnie co to jest. Może to ta leniwa fabuła. Smakowanie drobnych przyjemności, bagatelizowanie pewnych spraw, czasem nawet infantylność. Zwykle podchodziłam do twórczości Włochów z umiarkowanym entuzjazmem. Może dlatego, że nigdy jeszcze nie czytałam powieści napisanej przez Włoszkę. A to zupełnie inna para kaloszy.

Główną bohaterką powieści Cristiny Caboni jest Angelika. Dziewczyna żyje jak Cyganka. Podróżuje od pasieki do pasieki wożąc cały swój dobytek w domu na kółkach. Mimo młodego wieku, jest już uznaną specjalistką w dziedzinie pszczelarstwa. Myślę, że to właśnie jest największym walorem tej powieści. Wiedza fachowa na temat pszczół, uli i miodu. Jest mnóstwo powieści o lekarzach, celebrytach, pisarzach, policjantach, a prawnicy mają nawet swój własny podgatunek. Nigdy wcześniej nie czytałam jednak powieści o pszczelarce.

„Strażniczka miodu i pszczół” pełna jest rodzinnych tajemnic. To jest właśnie to, co lubimy najbardziej. Każdego interesują trupy w cudzej szafie. Czy nie dlatego właśnie „Moda na sukces” cieszy się (nie ważne czy słusznie czy nie) taką popularnością od 30 lat? Matka Angeliki wyjawia jej seret, który trzymała przed nią w tajemnicy od kilkunastu lat. Dziewczyna wraca do rodzinnego miasteczka, gdzie okazuje się, że nie wszystko jest takie, jakim się z pozoru wydaje.

Fabuła książki lawiruje pomiędzy wieloma obszarami. Występują tu elementy powieści obyczajowej, sagi rodzinnej, romansu. Autorka porusza też bardzo ważne tematy, takie jak ekologia i ochrona środowiska, a także bardzo trudną do rozwiązania kwestię: braku perspektyw w małych prowincjonalnych miasteczkach. Pokazuje siłę inicjatyw obywatelskich. Przekonuje, że nikt nie zadba o nasze otoczenie, jeżeli sami nie weźmiemy spraw w swoje ręce.

Historia Angeliki jest bardzo słoneczna. Już sama okładka sugeruje pozytywną opowieść w sam raz na letnie wylegiwanie się na plaży lub na leżaku w ogródku. To optymistyczna, pełna otuchy historia o tym, że nic, co ma wartość nie przychodzi łatwo i warto walczyć, gdy cel jest szczytny.