Strach

Jest to pierwsza książka Jozefa Kariki jaką miała przyjemność czytać. Słowo 'przyjemność' nie jest tu przypadkiem, bowiem wg mnie w tej książce wszystko jest doskonałe, żadne zdanie ani nawet słowo nie jest zbędne. Co jednak najważniejsze, w trakcie jej lektury naprawdę się bałam! Nie byłam w stanie jej czytać tuż przed snem, działa jak dobrze nakręcony film.

Samotny Jożo Karsky – bohater powieści Jozefa Kariki pt. „Strach” - powraca do domu rodzinnego. Od razu wyczuwamy, że miejsce to nie kojarzy się mężczyźnie z dobrymi wspomnieniami. Wkracza on między ściany przesiąknięte zapachem cebuli i strachu. Niebawem w okolicy zaczynają ginąć dzieci, a w głowie Joża budzi się koszmar z dzieciństwa. Wydarzenia, które na zawsze naznaczyło go piętnem... strachu, które nie zamazało się, które nigdy nie pozwoliło mu się wyzwolić, które zatruło go na zawsze.

Słowacja, mroźna zima i osiedle pod szczytem góry. To tło książki „Strach”. Jest ono bardzo znamienne, bo kreuje pewien obraz tej powieści. Minusowa temperatura, która powoduje, że okolica jest opustoszała potęguje samotność i zagubienie bohaterów. Początkowo widziałam wyłącznie szary, samotny dom. Miałam wrażenie, że tylko on jeden stoi w okolicy. Z rozwojem wypadków zaczęło pojawiać się nieco więcej obiektów, ale okolica nie nabrała kolorów. Pozostaliśmy w czarno-białym filmie otulonym wyłącznie zieloną poświatą.

Klimat jaki Jozef Karika wykrzesał z tej książki jest nieziemski. Autor nie sili się na wstępy, budowanie napiecia itd. Od razu wrzuca nas na wysoki pułap serwując co jakiś czas, nawet nie zwroty akcji a, swego rodzaju „peaki”. Co mam na myśli? Paranoja głównego bohatera już od pierwszych stron jest uderzająca, a Jozef Karika co jakiś czas projektuje wydarzenie, które jeszcze ją pogłębia, aby po nim pozwolić otrząsnąć się swoim postaciom i unormować poziom strachu. Im dalej w fabułę, jest to dla nich trudniejsze. Ja nie do końca lubię taki styl pisania – wolę miarowo budowane napięcie – jednak, jak już wspomniałam, klimat w powieści jest przeszywający.

Jozef Karika, w przeciwieństwie do większości pisarzy, nie proponuje nam gotowych rozwiązań. Przerażeni bohaterowie starają się rozwiązać zagadkę zaginięć dzieci, dzięki czemu czytelnik dostaje pewną propozycję scenariusza wydarzeń. Jednak są w niej luki, a postacie raczej interpretują zdobytą wiedzę, snują domysły. Niczego nie są w 100% pewni. Pewnie część z was się skrzywi, bo woli kiedy w książce jest wszystko jasne. A ja wam powiem, że podobają mi się te niedopowiedzenia. Dzięki nim Jozef Karika uzyskał wręcz naturalistyczny charakter. W połączeniu z surowym tłem doznajemy wrażenia, jakbyśmy oglądali psychodeliczne nagranie kręcone ręką amatora. Pasuje to do literatury grozy (bo pomimo sugestii wydawcy, iż mamy do czynienia z thrillerem, będę się upierać, że „Strach” to horror), dając wrażenie, że mamy do czynienia z potężnymi siłami, z którymi nie mamy żadnych szans.

Pierwszą powieścią tego pisarza, jaką przeczytałam była „Szczelina” (która mnie po prostu zauroczyła) i – pomimo braku chronologii – patrzę na jego książki przez jej pryzmat. W „Strachu” mamy również tajemnicze zaginięcia w górach, a przez wspomnienie o tragedii na Przełęczy Diatłowa opisana historia ma wymiar wręcz legendy. Legendy napędzanej strachem, czy strachu napędzanego legendą?

❄️Jożo Karsky po latach wraca do rodzinnego miasteczka u podnuża Czebrata a wraz z nim powracają demony przeszłości i strach.

❄️Mroźna zima, jedna z najostrzejszych od dziesięcioleci, temperatura sięga - 30 stopni, miasteczko paraliżuje nie tylko pogoda ale i makabrycznej wydarzenia. Zaczynają ginąć dzieci, po niektórych zostają tylko paznokcie, gałki oczne lub języki. ... Karsky czuje, że historia zaczyna się powtarzać..

❄️Duszny i mroczny klimat, tajemnicza i przerażająca aura, która panuje nad miasteczkiem daje się we znaki czytelnikowi. Opis Rużombergu zasypanego śniegiem jest niemal namacalny. Autor w doskonały sposób zobrazował Czebrat a to wszystko pozwoliło mi wniknąć w klimat całej historii. Przez całą powieść czuć niepokój i zawiesistą atmosferę co do granic możliwości pobudziło moją ciekawość i wyobraźnię a lęk zasył mi żołądek krocząc razem z głównym bohaterem po ciemnym lesie czy starym mieszkaniu.

❄️ Coś przyszło po mieszkańców miasteczka i porywało ich w czarną otchłań. Kim są papierowe dzieci? Czy można przed tym uciec?

Zakończenie zrobiło mi mała sieczkę, musiałam wrócić do ostatniego rozdziały i go powtórzyć. No nieźle Autor namieszał 🙈

❄️Podumowujac... Fabuła tajemnicza i mroczna ale ten klimat.. Niepowtarzalny!!

Na Słowacji panuje jedna z najmroźniejszych zim ostatniego stulecia. W Rużomberku u podnóża Czebrata temperatury spadają do -30 stopni Celsjusza. Z powodów osobistych Jożo Karsky powraca do rodzinnego domu. Matka nie żyje, ojciec przebywa w domu opieki, a jego zaczynają nachodzić złe wspomnienia związane z tym miejscem. Wszystko potęguje nagłe zaginięcie dziecka. Przypadek, czy historia znów się powtarza?

Strach - bardzo subiektywne odczucie. Każdy boi się czegoś innego, odczuwa go w inny sposób i inaczej sobie z nim radzi. Również bohaterowie książki różnie do niego podchodzą i próbują na swój sposób go zwalczać i się przed nim bronić. W tej historii strach przyjmuje wręcz namacalną formę. Występują dziwne, nie dające się racjonalnie wyjaśnić zjawiska i dźwięki. Jedno jest pewne, jest się czego bać. Jest również bardzo klimatycznie. Na pierwszy plan wychodzi obraz zasypanej śniegiem i pogrążonej w siarczystym mrozie miejscowości. Wiele scen rozgrywa się po zmroku. Józef Karika umiejętnie manewruje słowem. Nie podaje od razu wszystkiego na tacy. W czytelniku strach rodzi się bardzo szybko i mimo mnóstwa niedopowiedzeń to ON sam nakręca w sobie spiralę niepokoju. Daje się porwać do wykreowanego swiata i współodczuwać z bohaterami.

Jedynym minusem, który lekko zaburzył mi ogólny obraz jest zakończenie. O ile fabuła posiada elementy magiczne, nadprzyrodzone to rozwiązanie jakie zaproponował Autor jest dla mnie zbyt fantastyczne, bardziej bajkowe niż z gatunku horror.

Jednak mimo tego zgrzytu świetnie się bawiłam. Potrzebowałam dreszczu emocji i gęsiej skórki na plecach. Byłam pewna, że to wszystko tutaj znajdę. Wcześniej czytałam tylko jedną książkę Autora. Była nią "Szczelina". Tam również panował podobny typ emocji. Narastająca niepewność, która nie do końca jest jasno określona. Każdy kolejny rozdział czyta się z zapartym tchem wyczekując co strasznego za chwilę się wydarzy. Zacząć spokojnie oddychać można dopiero po przełożeniu ostatniej strony, choć i z tym bym polemizowała. Po tej lekturze wystarczy cichy szmer w mieszkaniu i zmysły znów się wyostrzają.

Polecam!

Klaustrofobiczna, głucha, głośna, niejednoznaczna i wspaniała lektura – tak myślę kiedy mam przed sobą „Strach” Jozefa Kariki. Co to była za powieść. Taka duszna, ściśnięta mrozem, nieufna, ciemna… Opowiada o dzieciach, które zaginęły podczas niepogody. Jożo Karsky był prawie jednym z nich. Ciemność i mróz już go miały ale wyrwał się – w zamian dostały jego siostrę, Alicę. Po latach wraca w rodzinne strony a historia się powtarza. Nagle w zimowe noce giną dzieci. Ludzie powiadają że zamieniają się w papierowe stwory o pustych oczach. I te potworne dzieci idą po Karskiego i grupę innych osób, które wyrwały się… Tylko komu? Czemu? Jożo i inni postanawiają walczyć z nieznaną siłą ale ogarnia ich niewyobrażalny strach… Bo jak spojrzeć takiemu dziecku w oczy? Czy przypadkiem nie odbije się w nich to co mnie przeraża? Bardzo polecam.