Stół to rzecz tyleż o traumie rodzinnej, co o teatrze naszym powszednim, w którym każdy gest i każde słowo może być narzędziem raniącym bliskich sobie ludzi. Pisana z punktu widzenia dwojga młodych, którzy – wskutek tej traumy dziecięcej – siebie, rodziców ani świata nie rozumieją i nie potrafią się odnaleźć w relacjach – w domu, w pracy, w przyjaźniach. Czy jest dla nich wyjście z matni, sposób na odzyskanie harmonii? Czy prowadzi do tego i jest możliwe poznanie przeszłości?
To rozpisana na cztery osoby psychodrama z nadmorskim miasteczkiem w tle i konfliktem współczesnych stylów życia na horyzoncie.
Autorka o książce
Staram się sympatyzować z bohaterami swojej książki, mimo że wcale mi tego nie ułatwiają. Znajduję im wspólne tematy, bogato zastawiam stół, rozstawiam krzesła w bezpiecznej odległości. Ale ciągle coś nie gra. Miotają się, grzęzną w złośliwościach i opychają jedzeniem, by zatkać sobie usta. Opuszczają w biegu mieszkanie, wyjeżdżają z miasta, nie dzwonią i nie piszą…
To trudna relacja.
Najlepiej więc od początku nie liczyć na zbyt wiele. Są jak sarny. Jeden niewłaściwy ruch i uciekają. Ale to łagodne stworzenia.
Marta Horbal - Rocznik 1988. Ukończyła kulturoznawstwo na Uniwersytecie Gdańskim. Mieszka w Gdyni z rodziną – mężem, córką i zwierzętami. Inspiracji do pisania szuka w codzienności oraz literaturze. Szczególnie ceni tę twórczość, w której wrażliwość estetyczna, dbałość o detal i głębia psychologiczna sprawiają, że dzieło jest interesujące pod względem formy, ale i treści. Z przyjemnością czyta Julię Fiedorczuk, Trumana Capote`a, Ursulę Le Guin, Davida Fostera Wallace`a, Edwarda St Aubyna, Margaret Atwood i Alice Munro
Powieścią Stół debiutuje.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska
Czy powieść "Stół" Marty Horbal to lekka lektura na wakacje?
"Stół" to wymagający dramat psychologiczny skupiony na analizie rodzinnych traum i trudnych relacji międzyludzkich. Autorka przedstawia historię dwojga młodych ludzi, którzy zmagają się z bagażem doświadczeń z dzieciństwa rzutującym na ich dorosłe życie. Akcja osadzona w nadmorskim miasteczku buduje duszny, intymny klimat sprzyjający głębokiej refleksji nad mechanizmami raniącymi najbliższych. Książka stawia pytania o możliwość odzyskania wewnętrznej harmonii w obliczu bolesnej przeszłości. Jest to proza nasycona emocjami, która wymaga od czytelnika dużego zaangażowania poznawczego.
Do jakiego stylu literackiego można porównać debiut Marty Horbal?
Twórczość autorki charakteryzuje się dużą wrażliwością estetyczną, dbałością o detal oraz głębią psychologiczną postaci. Marta Horbal czerpie inspirację z literatury takich twórców jak Julia Fiedorczuk czy Margaret Atwood, co przekłada się na staranną i wysmakowaną formę językową. Narracja prowadzona jest w sposób przypominający psychodramę, gdzie każde słowo i gest mają kluczowe znaczenie dla dynamiki fabuły. Jest to literatura piękna skupiona na niuansach codzienności i wewnętrznych przeżyciach bohaterów, a nie na wartkiej akcji. Styl ten z pewnością docenią miłośnicy prozy spod znaku Alice Munro.
Jaką rolę w tej historii odgrywa tytułowy przedmiot?
Tytułowy stół stanowi centralny punkt domowej przestrzeni, będący niemym świadkiem rodzinnych konfliktów i prób komunikacji. To przy nim bohaterowie mierzą się ze swoimi lękami, często uciekając w milczenie lub złośliwości zamiast szczerej rozmowy. Przedmiot ten symbolizuje zarówno wspólną płaszczyznę porozumienia, jak i ogromny dystans dzielący członków rodziny, którzy nie potrafią odnaleźć się w narzuconych rolach. Metafora ta podkreśla trudność w budowaniu zdrowych relacji w cieniu dawnych urazów i wzajemnych pretensji. Stół staje się tu areną, na której rozgrywa się codzienny teatr raniących gestów.
Dla kogo książka będzie najbardziej satysfakcjonującym wyborem?
Pozycja ta jest idealna dla czytelników ceniących współczesną polską literaturę piękną o silnym zabarwieniu psychologicznym. Odnajdą się w niej osoby poszukujące wnikliwych portretów postaci oraz analizy skomplikowanych więzi międzypokoleniowych. Książka trafi w gusta wielbicieli prozy Davida Fostera Wallace'a ze względu na nacisk na detale i emocjonalną gęstość tekstu. To lektura dla tych, którzy od literatury oczekują czegoś więcej niż tylko rozrywki, preferując teksty zmuszające do empatii i przemyśleń nad własną tożsamością. Doskonale sprawdzi się jako temat do dyskusji w klubach książki.
Komu powieść "Stół" może nie przypaść do gustu?
Książka nie jest odpowiednia dla czytelników poszukujących szybkiej akcji, spektakularnych zwrotów wydarzeń czy lekkiej, optymistycznej tematyki. Ze względu na skupienie się na traumie i trudnych emocjach, lektura może być obciążająca dla osób unikających w literaturze motywów dysfunkcyjnych rodzin. Narracja oparta na psychodramie i wewnętrznych monologach wymaga od odbiorcy cierpliwości w odkrywaniu warstw znaczeniowych tekstu. Osoby preferujące proste, liniowe historie z wyraźnym zakończeniem mogą poczuć się przytłoczone skomplikowaną strukturą emocjonalną utworu. Nie jest to również pozycja dla poszukiwaczy klasycznych romansów czy thrillerów.
