Sto mil ciszy (barwione brzegi)

Czasem łatwiej jest przemilczeć prawdę, niż zmierzyć się z jej ciężarem. Ale czy milczenie naprawdę chroni, czy tylko oddala od siebie ludzi, którzy mogliby się nawzajem ocalić?

Nie można pojawiać się nagle w cudzym życiu i wywracać go do góry nogami jeśli nie ma się pewnosci, że chce się w nim zostać na zawsze.

Była jego drogowskazem. Mapą z którą chciałby wyznaczać nowe kierunki.

Jedna podsłuchana rozmowa ciotki i babci sprawiła, że świat, który znała Pola Jarmużek zachwiał się w posadach.

Rodzina, którą dziewczyna znała jak sądziła znała jak własną kieszeń skrywała sekret, który wywrócił jej codzienność do góry nogami.

Zdeterminowana młoda kobieta postanawia skonfrontować się z przeszłością i poznać prawdę , a może.. odzyskać kawałek siebie?

W tym celu zamieszcza ogłoszenie na jednej z facebookowych grup pisząc ,że potrzebuje transportu do Lublina.

W taki sposób poznaje Konstantego i jego przyjaciela Rafała.

Obaj mężczyźni mają własne powody by pozostawać w drodze i uciec przed tym co ich uwierało.

Czy uda im się otworzyć na siebie nawzajem i odzyskać spokój?

Sześć lat później mały Filip - chlopczyk rezolutny i ciekawy świata znajduje w rzeczach mamy fotografię trójki przyjaciół z żółtym niczym cytryna kamperem.

To właśnie zdjęcie staje się pretekstem do ponownego nawiązania kontaktu z Konstantym..

Czy Pola zdecyduje się przeprowadzić rewolucję w życiu synka? A może będzie gotowa na miłość?

Sto mil ciszy to tytuł inspirowany cytatem z kultowej powieści Tove Jansson o Muminkach i postacią Wółczykija.

Przyznam się - płakałam czytając tę książkę i to wcale nie były złe emocje.

Ta historia została wypełniona ciepłem, lecz nie jest pozbawiona bólu i gorzkiego posmaku rozczarowania.

To swoista podróż do wnętrza ludzkich dysz i sec.

O odwadze do stawienia czoła swoim największym lękom.

Przepiękna i prawdziwa 💙💛

Kto z Was nie lubi podróżować? Nie ma chętnych? Nie dziwię się. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam okładkę tej książki byłam oczarowana. Żółty kamper sunący przez pole słoneczników, a w środku czarny kot. Piękne żywe, letnie kolory. A to wszystko połączone z cudownymi barwionymi brzegami, które nadają ogromnego uroku. Ponieważ jestem „okładkową sroczką” bardzo chciałam mieć tą książkę. Wewnątrz wydawca również zadbał o książkę w każdym calu. Przyjemny w dotyku papier, czcionka, która nie męczy wzroku, a to wszystko okraszone przyjemnymi małymi grafikami.

Oczywiście tu nie tylko okładka się liczy, a treść. Akcja toczy się dwutorowo. Bardzo lubię połączenia, chociaż przyznam, że nie każdy potrafi zrobić to tak dobrze jak Pani Aleksandra Rak. Mamy czas współczesny i wspominany okres 6 lat wcześniej. Wydawałoby się, że to nie duża różnica czasowa, a jednak może tak wiele zmienić w życiu bohaterów.

Poznajemy Pole. Dziś to młoda kobieta, która samotnie wychowuje pięcioletniego synka Filipa. Z pozoru poukładane życie i codzienność, a jednak czegoś brak. Kiedy Filipek odnajduje jej zdjęcie w towarzystwie dwóch mężczyzn, czarnego kota i żółtego kampera, zaczynają się pytania. Synek jest ciekawy, a Pola od tej chwili nie może zaznać spokoju. Siłą rzeczy wraca do wspomnień z przed 6 lat, gdzie ruszyła w podróż z dwoma nieznanymi młodymi mężczyznami. To miała być podwózka z Gdańska do Lublina. Sprawy jednak dość mocno się komplikowały, a podróż znacząco wpłynęła na dalsze życie jej uczestników. Pola, Kostek i Rafał. Każdy potrzebował tej podróży z innego powodu. Pola miała swój cel i wcale nie zamierzała się nim dzielić. Tu kłaniają się rodzinne tajemnice, czyli to co autorka już niejednokrotnie wplatała w swoje historie, sprawiając że czekamy z wielką ciekawością na ich odkrycie. Kostek to chłopak, który opuścił rodzinną wioskę. Myślę, że się tak zwyczajnie nudził, szukał po świecie, sam nie wiedząc dokładnie czego. Z jakiejś niewyjaśnionej dla samego siebie przyczyny chciał pomóc obcej dziewczynie w podróży.

Rafał, przyjaciel Kostka, mieszkający na stałe w Norwegii postanowił przeciwstawić się rodzicom i wyruszyć w nieznane. Czy mimo, że zamknął za sobą drzwi rodzinnego domu to poczuł się wolny?

Autorka w bardzo ciekawy sposób wykreowała samą podróż, pokazując nam jej trudy i uroki. Pola kempingowe, sen pozbawiony wygód, w których niejeden by się nie odnalazł. Trudne warunki pogodowe, nagły brak paliwa i wiele innych perypetii. Aż po zwykły posiłek, zjedzony po trudnym dniu, który smakuje lepiej, niż danie w wytwornej restauracji.

W teraźniejszości to znowu Pola zwraca się do Kostka. Ten początkowo nie rozumie po co dziewczyna chce rozdrapywać stare czasy, jednak godzi się na spotkanie. Tu mamy okazję poznać go na nowo. I przyznam że zyskał w moich oczach znacznie.

Kto mnie zna wie że w ostatnich latach czytam dość dużo. Wiele książek na rynku czytelniczym pojawia się w podobnych wątkach lub trendach. Tu jednak było bardzo oryginalnie. Koniecznie zabierzcie ze sobą tą książkę na wakacje. Czeka was przygoda, akcja, która wciąga już od pierwszych stron, rodzinne tajemnice, a także spora dawka emocji, romantyzmu i budującego się uczucia, wbrew wszelkim planom, ale tak to właśnie bywa w życiu.

Pola, Kostek i Rafał wyruszają wspólnie w podróż kamperem. Każdy z nich ma swój cel. Ucieka, bądź poszukuje. Na drodze spotykają szereg przeciwności, ale i miłych zdarzeń, które zapamiętają na całe życie.

Po latach, kiedy wydaje się, że ich życie się ustabilizowało, synek Poli odnajduje fotografię z tej pamiętnej wyprawy. Wywołuje to w kobiecie lawinę wspomnień i w przypływie chwili kontaktuje się z Kostkiem, a w planie jest również odnalezienie Rafała.

Autorka pod fabularną otoczką podprogowo przekazuje nam, że życie to droga. Wędrówka utkana ze wzlotów i upadków. Zbieranina pojedynczych decyzji, nie zawsze słusznych, a często podejmowanych impulsywnie w przypływie chwili. To wszystko odkłada się w naszych myślach i sercu, budując naszą tożsamość. Czasu nie da się cofnąć, ale można spróbować naprawić niektóre błędy.

Piękne wydanie i wartościowe wnętrze, a całość podana w bardzo przystępny sposób. Historia idealna na letnie dni. Polecam!