Sto dni po ślubie

Wciągnęła mnie ta historia, wydaje się taka prawdziwa i rzeczywista, jakże często spotykana w realnym świecie, gdzie duchowe rozterki i wahania towarzyszą nam nieomal każdego dnia. Czasami niezałatwione do końca sprawy z przeszłości dają o sobie znać, narzucają się wbrew woli, przeszkadzają w odnalezieniu pełnego szczęścia, całkowitej przynależności do danego miejsca i nawiązania silnej bliskiej relacji z drugą osobą. Jak choćby dawna miłość, która nagle ożywa, nie daje spokoju, wciąż o niej się myśli, dokonuje porównań, wybiera z niej to, co najbardziej barwne i interesujące. Człowiek już ma taką cechę, że koniecznie chciałby wiedzieć, jak potoczyłoby się jego życie, gdyby wybrał odmienną ścieżkę, przeciwny kierunek, czy też innego partnera. Autorka z wielkim zrozumieniem przedstawia wątpliwości głównej bohaterki, silną potrzebę zrozumienia, zestawienia i rozliczenia się z doskonale słyszalnymi echami dawnych wydarzeń. Bardzo umiejętnie stopniuje napięcie, z wyczuciem podsuwa kolejne wątki, wprowadza niespodziewane zwroty akcji, oczarowuje ciepłą i wypełnioną emocjami narracją. Powieść oferuje kilka godzin dobrego zaczytania, intrygującą fabułę, ciekawą perspektywę, dopracowane dialogi, a wszystko w pięknej romantycznej otoczce.

Nieco ponad trzy miesiące po ślubie z Andym, Ellen spotyka przypadkowo dawną intensywną miłość. Okazuje się, że uczucia zaledwie przygasły, najmniejsza iskra jest w stanie rozpalić ich gorący płomień. Dotychczas młodej kobiecie wydawało się, że jej małżeństwo jest szczęśliwe, jednak teraz zaczyna mieć niepewność i obawy właściwie dokonanego wyboru. Jak bardzo odświeżona i ryzykowna znajomość z Leo wstrząsie jej światem? Czy uda się jej zwalczyć czekające na nią pokusy i niebezpieczeństwa, uniknąć pułapki szalonej i wciągającej wirówki uczuć, nie pozwolić umknąć temu, co najbardziej wartościowe i właściwe dla niej? A może dawny oszałamiający blask pragnień, marzeń i namiętności dziś już nie błyszczy z taką intensywnością? Czy faktycznie na złamane serce, odzyskanie siły po miłosnym zawodzie, wystarczy upływ czasu i zapełnienie pustki? Jak podążając za sercem nie stracić poczucia własnej wartości, tożsamości, tego co najcenniejsze, nie zawieść zaufania bliskiej osoby?

[Adres usunięty]

Zabierałam się za tę książkę, zabierałam chyba z rok i wreszcie się zabrałam. O Emily Giffin słyszałam wiele dobrego i od dawna chciałam sprawdzić, czy te wszystkie pozytywne opinie nie są na wyrost. Chyba nie do końca tego się spodziewałam. Oczekiwałam trochę ckliwej, melodramatycznej historii do popłakania, a dostałam coś, co cenię najwyżej i nazywam na własne potrzeby cebulową fabułą.

Cebulowość „Stu dni po ślubie” objawia się tym, że autorka wrzuca czytelnika w sam środek życia głównych bohaterów i zdejmuje kolejne warstwy. Dzięki retrospekcjom poznajemy przeszłość bohaterów i stopniowo dochodzimy do sedna problemu. Emily Giffin nie spieszy się z opowiedzeniem tej historii i bardzo podziwiam jej cierpliwość. To jest cecha niezbędna, by pobudzić ciekawość czytelnika.

Ciekawe w tej historii jest to, że zaczyna się – tak jak wskazuje tytuł – sto dni po ślubie bohaterów. Ślub jest zazwyczaj finałem. Jednak tylko naiwni wierzą, że po wypowiedzeniu sakramentalnego „tak” wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Dopiero wtedy zaczynają się schody. Pierwszym schodem w małżeństwie państwa Grahamów jest na pozór błahe wydarzenie, które pod znakiem zapytania stawia ich wspólną przyszłość. W pewien deszczowy dzień Ellie mija na przejściu dla pieszych Leo, swojego byłego chłopaka, z którym rozstała się w nie do końca jasnych okolicznościach. To spotkanie kompletnie wytrąca ją z równowagi i sprawia, że budzą się w niej dawne uczucia. Ta historia przypomina mi pewną wypowiedź Nergala. Że prawdziwa miłość to nie fajerwerki i motyle w brzuchu, tylko dokonanie wyboru i ciężka praca, żeby mimo przeciwnościom jednak się udało. A Ellie sto dni temu wybrała życie z Andym.

Cieszę się, że w końcu przeczytałam tę książkę, bo chyba mogę dopisać kolejne nazwisko do listy ulubionych autorów. Z pewnością sięgnę po inne powieści Emily Giffin, żeby przekonać się czy za każdym razem potrafi opowiadać tak uczciwie i cierpliwie.