Starość. O tym, co najważniejsze

W moje piękne dłonie trafiło kilkaset książek, które mniej lub bardziej mnie zachwyciły. Są też takie, które zagościły w mojej pamięci na zawsze. Jedną z nich jest trylogia „Młodość. Wyznania nastolatków”, następnie „Dorosłość. Wyznania” po „Starość. O tym, co najważniejsze.” Dzisiejsza recenzja dotyczy właśnie tej trzeciej części, autorstwa utalentowanej pisarki Linn Skåber oraz ilustratorki Lisy Aisato. Jak oddać treść w obrazie? W tej książce wszystko ze sobą idealnie współgra. Zachęcam do zajrzenia i odkrycia, o czym pisze. W serii znajduje się mnóstwo ilustracji, które zapadły mi w serce na tyle, że marzę o ich powieszeniu na ścianie. Każda część opowiada o innym etapie naszego życia.

Dzisiejsza recenzja dotyczy starości. Młodzi ludzie rzadko zastanawiają się nad dorosłością, a co dopiero myśleć o starości. Czy nam się to podoba, czy nie, każdego z nas to czeka. Cytując opis wydawcy: „Przerażająca, tajemnicza, nudna… Jaka jest starość? Czy można się do niej przygotować? Czy w starości jest miejsce na marzenia? Co zabiera, a co daje? Według mnie starość można porównać do encyklopedii pełnej haseł o życiu, mądrości zdobytej na przestrzeni lat oraz lekcji, które warto pamiętać i za którymi warto podążać.

Muszę przyznać, że ta część bardziej przypadła mi do gustu. Poznajemy wspomnienia osób, które przeżyły wojnę, innych, które były samotne mimo posiadania rodziny, oraz tych, które były spełnione jako część swojej rodziny. Można czytać niechronologicznie, ponieważ to nie jest ciąg jednej historii, lecz zbiór opowieści różnych osób, które przez swoje dzieciństwo, dorosłość i starość opowiadają słodko-gorzką historię swojego życia.

Jeśli macie już nastoletnie pociechy, ta seria będzie dla nich idealna. Kto powiedział, że młodym nie można opowiadać o starości i dorosłości? Uważam, że warto uświadamiać młodzież, co czeka każdego z nas, w tym także ich samych. To cudowna, piękna, mądra książka, którą można opisać wieloma wspaniałymi określeniami. Ciekawi mnie, czy powstanie kolejna część, a jeśli tak, to o czym będzie opowiadać?

Linn Skåber ponownie połączyła siły z Lisą Aisato i razem stworzyły opowieść „Starość. Wyznania”. To dwadzieścia cztery niezwiązane ze sobą historie o miłości, witalności, smutku i lęku – o tym, co w życiu ważne.

Zatrzymaj się na chwilę, usiądź przy porannej kawie czy herbacie, zamknij oczy, oddaj się marzeniom i przeczytaj choć jeden rozdział. Podaruj sobie chwilę na wytchnienie i refleksję. Zachwyć się tym cudownym wydaniem: twardą oprawą, jakością papieru, jego zapachem, pięknym i wartościowym tekstem oraz fenomenalnymi ilustracjami.

„Starość” to niezwykle ciepła i poruszająca książka-przewodnik o tym, co w życiu najważniejsze. Pełna afirmacji ofiarowuje nam cenne lekcje i może stać się wspaniałym podarunkiem nie tylko dla bliskich nam osób, ale i dla nas samych.

👴🏼👣

,,Starość. O tym, co najważniejsze" to finałowy tom serii zawierającej zwierzenia osób znajdujących się na różnych etapach życia. Tym razem Linn Skåber oddaje głos ludziom starszym.

💫✨

Uwielbiam tę serię. Nie tylko za jej piękne wydanie i wspaniałe, barwne, wzruszające ilustracje Lisy Aisato, ale też dlatego, że mogę dzięki tym książkom poczuć się zrozumiana (jak w przypadku ,,Młodości") oraz lepiej zrozumieć innych (,,Dorosłość" i ,,Starość").

W trzecim, finałowym tomie poznajemy osoby starsze, czyli te, które często w codziennym życiu (a także w popkulturze) spychamy gdzieś na margines. Trudno powiedzieć, dlaczego tak jest. Może z obawy, że ,,zarazimy się" od nich starością? A może dlatego, że nie chcemy, patrząc na nie, wyobrażać sobie nas samych w starszej wersji?

Bohaterowie tej książki, tak jak osoby w każdym wieku, potrzebują miłości, akceptacji i poczucia bycia widzianymi, i właśnie o tym są ich historie. Ja czytałam je ze wzruszeniem i myślę, że Wy też będziecie.

🏡🌿

[współpraca reklamowa z @wydawnictwoliterackie]

"Starość” to kolejna po "Młodości" i "Dorosłości" książka stworzona przez duet pisarsko-ilustratorski, Linn Skåber i Lisę Aisato. Tym razem przenikamy do świata osób starszych, których punkt widzenia na otaczającą rzeczywistość, dla młodszych pokoleń jest wciąż zagadką. Ta książka odpowiada na wiele pytań związanych ze starością, zaspokaja ciekawość, przywołuje na twarz uśmiech, ale przede wszystkim wzbudza szacunek dla seniorów, których życie w podeszłym wieku nie zawsze jest usłane różami.

Lisa Skåber w swoich tekstach prezentuje różne odcienie starości. Dla jednych będzie to czas, w którym żyje się już tylko wspomnieniami, one podtrzymują przy życiu, są taką podwaliną dalszej egzystencji. Dla drugich bycie seniorem to początek prawdziwego, wolnego życia pozbawionego ograniczeń. Bohaterowie książki mają różne podejście do swojego wieku, niektórzy widzą w nim same pozytywy, a z kolei inni otoczeni są smutkiem, kiedy uświadamiają sobie, że ich przyjaciół nie ma już na świecie.

Starość może być szczęśliwa, może być przerażająca, smutna, samotna, w pełni sił witalnych, ale też w chorobie, można ją przeżyć w otoczeniu bliskich, ale też we własnym towarzystwie. To okres w życiu człowieka, na który zarówno nie ma się wpływu, jak i ma. Czy my sami możemy zaplanować swoją starość? Moim zdaniem nie. To chyba najbardziej nieprzewidywalny okres w życiu człowieka, jaki istnieje.

Dzięki tej książce trzeci raz mogłam doświadczyć tego piękna, jakim jest zatracanie się w piórze Skåber i towarzyszących jej tekstom, grafikach. Te książki są niesamowicie piękne pod każdym względem.

Nie jest to książka smutna, to połączenie nostalgii i refleksji oraz szczere opowieści o tym, jak to jest przeżywać starość, która do najłatwiejszych nie należy, ale można dostrzec w niej też dobro i pozytywne strony. Wzruszająca i otwierająca serce na inność, która powinna być czymś naturalnym, a tymczasem my wciąż uczymy się starości, do której przygotowujemy się przez całe życie.

Ostatni etap ludzkiej egzystencji – czy musi być smutny i monotonny, pozbawiona kolorów życia?

Książka Linn Skaber pokazuje, że nie. Jednak zacznę może od podtytułu, ponieważ bardzo mi się on podoba. „Starość. O tym co najważniejsze” – myślę, że jest to bardzo właściwy podtytuł, bo kto jak nie starsi ludzie znają się na życiu. Czytając książkę można z niej wyciągnąć wiele mądrości, ale nie takich górnolotnych, tylko zwykłych odnoszących się do życia codziennego. Poza tym starość jest tu pokazana w pełnej palecie barw. Jej blaski i cienie, a wszystko to napisane językiem typowym dla tej autorki – bezpośrednim, surowym i dosadnym. Miesza też formy – proza splata się z poezją.

Odniosłam wrażenie, że ta część jest najlepsza (biorąc pod uwagę „Młodość” i „Dorosłość”).