Stan splątania

„My nikogo nie obchodzimy. Tracimy wzrok, słuch, zanikają nam mięśnie, kości, pamięć. Nie po to nas tu zamknęli, żeby ktoś z nami rozmawiał. Zamknęli nas, żeby nas schować przed światem, bo do niego nie pasujemy, tylko zaśmiecamy krajobraz”.

Testy, egzaminy, trudne wybory i plany na przyszłość oraz ogromna presja – z tym właśnie muszą się mierzyć ósmoklasiści, a wśród nich Maria, Lena i Miłosz. Każde z nich jest inne, pochodzą z tzw. „dobrych domów” i mieszkają na jednym osiedlu, a jednak nie znają się za dobrze.

Tą trójkę połączy wolontariat w domu seniora, na który zapiszą się, aby uzyskać dodatkowe punkty.

Jest to świetna książka zarówno dla młodzieży, ale też i dla rodziców. Ta historia świetnie pokazuje, z jakimi problemami zmagają się nastolatkowie. Ukazuje też niestety, jak głusi i ślepi potrafią być rodzice na potrzeby własnych dzieci. Czy naprawdę opinia obcych ludzi i sąsiadów jest ważniejsza niż własne dziecko? W którym momencie zostaje przekroczona ta cienka granica, między troską o przyszłość dziecka, motywowaniem go do działania i do pracy, a wywieraniem niezdrowej presji, spychaniem jego uczuć na dalszy plan?

Spotkanie z seniorami: Elodią, Bertramem i Jarminą będzie zaskakującym, ale ciekawym wydarzeniem w życiu młodych ludzi.

Czy jest coś, czego staruszkowie mogą nauczyć Marię, Lenę i Miłosza, a czego nie nauczą ich rodzice ani nauczyciele? O tym musicie przekonać się już sami.

Świetna książka!!

Roksana Jędrzejowska-Wróbel polska pisarka, doktor literaturoznawstwa, autorka książek dla dzieci, scenariuszy i adaptacji scenicznych po raz kolejny zachwyca. Jej Stan splątania to niewątpliwie pozycja, która powinna być zauważona. Ważny głos w sprawie współczesnej edukacji dzieci i trafna obserwacja otaczającej nas rzeczywistości. Zresztą ten zmysł obserwacji ujawnił się już znacznie wcześniej. Wystarczy przywołać cykl książek o sympatycznej ryjówce Florentynie, na kanwie której powstał serial animowany „Pamiętnik Florki”.

Lena, Maria i Miłosz główni bohaterowie powieści, to uczniowie klasy ósmej. Żyją pod presją. Zakuwają do egzaminu i pieczołowicie zbierają punkty, by dostać się do wymarzonych szkół średnich. Jednym ze sposobów na podrasowanie świadectwa jest udział w wolontariacie. Nasza trójka dostanie się do domu seniora. Nie są zachwyceni. Z połączenia tych dwóch pozornie odległych światów, powstanie coś niezwykłego. Nie chcę zbyt wiele zdradzać, jednakże niespodziewanie okaże się, że starzy ludzie potrafią żyć, mają „młode dusze” i mogą naszym bohaterom zaoferować więcej, niż mogłoby się wydawać.

To jeden z wielu kapitalnie napisanych wątków. Książka słodko-gorzka. Wzrusza, denerwuje i zasmuca. Autorka zmyślnie obserwuje rzeczywistość. Widać, że nieobce są jej realia szkolne i nie jest to obrazek optymistyczny. Młodzi obciążeni nauką, ilością dodatkowych zajęć uczestniczą w wyścigu szczurów, z którego nie mogą się wypisać. Na pierwszy rzut oka wszystko jest dobrze. Pochodzą z dobrych rodzin, mieszkają na strzeżonym osiedlu i powinni być szczęśliwi. No właśnie. Powinni. Dlaczego nie są?

Książka zmusza do zastanowienia. Historia uniwersalna i ponadczasowa. O relacjach, oczekiwaniach i ambicjach. Braku zrozumienia i wielkiej samotności młodych ludzi. Bycie rodzicem pewnie nigdy nie było łatwe. Dziś też bywa trudno. W natłoku zajęć i obowiązków, ciężko znaleźć czas na dobrą relację z dziećmi. Autorka nie daje recepty, jednak zapala ostrzegawczą lampę. To powieść nie tylko dla nastolatków, ale i ich rodziców, by się na chwilę w tym pędzie - zatrzymać. Warto!

Podeszłam na początku dość ostrożnie do tej książki, obawiając się, że na powieść dla nastolatków jestem już troszkę za stara 🙈 Spodobał mi się jednak lekki styl autorki, a im dalej w las, tym bardziej lubiłam bohaterów "Stanu splątania". I jak to w młodzieżówce, są opisy szkolnych problemów, pierszych zauroczeń i zwykłego życia nastolatków, ale w sposób zupełnie pozbawiony kiczu i banalności.

"Stan splątania" to świetna książka zarówno dla nastolatków, ale również dla tych dużo starszych, bo przecież to oni wywierają wpływ na młodsze pokolenie.

Ósma klasa, egzaminy, presje ze strony nauczycieli i rodziców i niechciany wolontariat w domu seniora, który odmieni życie trójce młodych ludzi: Marii, Leny i Miłosza.

"Stan skupienia" to historia przepełniona dojrzałością, refleksją i ciepłem. Idelana lektura na jesienne wieczory pod kocem. Roksana Jędrzejewska-Wróbel udowadnia, że znakomicie rozumie i słyszy współczesnych nastolatków, dzięki czemu książka jest niezwykle autentyczna. Wywołuje w nas refleksję i karze zastanowić się nad tym, co w życiu jest dla nas naprawdę ważn, za czym tak naprawdę gonimy oraz co sprawia, że jesteśmy szczęśliwi.

"Stan splątania" to wg mnie lektura obowiązkowa dla nastolatków i ich rodziców, którzy często nie rozumią i niedostrzegają swoich dzieci. Przy tej książce spadają wszystkie nałożone przez nas maski, do głosu dochodzą skrywane dotąd emocje i uczucia. Ta książka porusza, wzrusza i daje do myślenia!

Niekiedy pod sztucznie przyklejonym na twarzy uśmiechem nastolatka kryje się niewyobrażalny ból, lęk i strach. A czasami wystarczy jedno nieprzewidziane zdarzenie, aby ten uśmiech pojawił się naprawdę.

Maria, Lena i Miłosz to trójka uczniów ósmej klasy, którzy mają przed sobą egzaminy końcowe i wyścig o dostanie się do najlepszego liceum. Aby dotrzeć do mety muszą się jednak jeszcze trochę postarać, bo każdy dodatkowy punkt się liczy. W związku z tym w ramach wolontariatu trafiają do domu seniora. Po pierwszym spotkaniu nie spodziewają się, że poznanie starszych ludzi może wpłynąć nie tylko na ich życie, ale również na życie ich rodzin. Czy przyjmą tę lekcję, którą zesłał im los, czy może będzie to tylko spełnienie kolejnego obowiązku?

Roksana Jędrzejewska- Wróbel niesamowicie zbudowała klimat tej powieści dla młodzieży. Na pozór wydaje się być zwykłą historią trójki nastolatków, którzy borykają się ze standardowymi problemami. Mają rodziców, którzy żyją w wiecznym pędzie i pozostawiają ich samym sobie, dopóki oceny i pochwały w dzienniku elektronicznym są zadowalające. Gdzieś w głębi jednak ukryte zostały ważne wartości, o których na co dzień się nie pamięta, a które są w stanie poruszyć w nas najczulsze struny.

Sięgając po tę książkę nie spodziewałam się, że dostarczy mi tylu emocji i wzruszeń. Autorka perfekcyjnie zbudowała każdą postać, potrafiła oddać charakter zarówno młodzieży jak i osób starszych oraz przelać na papier wszystkie lęki zarówno jednych jak i drugich. Wyjątkowy pomysł na fabułę dodał zaś pozycji atrakcyjności.

„Stan splątania” to książka, którą się pochłania. Nie byłam w stanie się od niej oderwać, mimo że od okresu młodzieńczego już kilkanaście dobrych lat mnie dzieli. W każdym przedziale wiekowym znajdziemy w niej coś dla siebie. Z pewnością jej odbiór będzie zupełnie inny przez młodego czytelnika i inny przez osobę dojrzałą czy też w podeszłym wieku. Dla mnie – nie ma tutaj absolutnie żadnych ograniczeń wiekowych. To historia dla każdego, która pokazuje, że bez względu na wiek możemy uczyć się od siebie nawzajem, dawać sobie radość i szczęście, a także zawierać międzypokoleniowe przyjaźnie.

Współpraca z wydawnictwem Literackim.

Niesamowite jest to, że po przeczytaniu tej książki czuję się równie splątana, co jej bohaterzy. Stoję teraz w zawieszeniu, bo nie tego od niej się spodziewałam. Otworzyła we mnie dawno zakotwiczone uczucia i zmieszała je z błotem. Wywleka wszystkie fakty i zdarzenia o których myślałam, że zapomniałam. O które prosiłam, by zniknęły.

Ktoś powie, ale o co mi chodzi? Odpowiem, że o wszystko i o nic.

W książce występują bohaterzy, którzy w jakiś sposób zostali zranieni, są krzywdzeni i czują się obco na tyle, że pragną zniknąć. Od jednych zbyt wiele się wymaga, drudzy od siebie czegoś wymagają i są i tacy, którymi nikt się nie interesuje. Ich rodzice potrafią robić im na złość po to, by mieli powód do życia.

Nasi bohaterzy wyruszą do domu starców jako wolontariusze. Zachwyceni, zdezorientowani, pogubieni. Dobrze starość, która nie będzie im się podobała. Wiele rzeczy dopiero zrozumieją, choć wcześniej przeżyją niemały szok.

Książka zmieni nasze podejście do życia, tak jak zmieniła tych bohaterów. Niegdyś osamotnieni i nie umiejący stworzyć żadnej relacji, zapoznają się ze staruszkami i po pewnym czasie bardzo do nich przywykną. Praktycznie oba pokolenia podzielą się doświadczeniem i troskami, które kiedyś były dla nich obce. Przekonają się, że bez względu na wiek, każdy z nas bardzo pragnie czuć się potrzebnym.

Jest tu zwrócona uwaga na uczucia dorosłych względem dzieci. Jeśli oni nie nauczą ich kochać i nie pokażą na czym ta miłość polega, to ich dzieci przekażą tą wiedzę swoim. W ten sposób wyrośnie na świecie samotność i znieczulica. Nikt nikomu w niczym nie pomoże i tylko ich cień będzie życiowym toważyszem.

Przepiękna książka dla młodych i starszych. Napisana w bardzo przyjemnym stylu z perspektywy postaci. Przemówi wprost do waszego serca, wywlecze na zewnątrz duszę i zmusi do myślenia.

Nikt z nas nie żyje wiecznie. Może warto o tym pomyśleć zanim stwierdzicie, że nie chcecie z kimś utrzymywać kontaktu. W pewnym momencie może być już na wszystko za późno...

Uwaga! Pozycja może spowodować płacz!

"Jest ich więcej. W zacisznym rogu korytarza, pod mottem "Moja szkoła - moja pasja", w pustej podczas przerwy sali geograficznej, za drzwiami kabiny w łazience. Niektórzy wyglądają jakby chcieli zniknąć, inni, jakby ich w ogóle nie było. Każdy osobny, schowany w swoim świecie jak nurek głębinowy w skafandrze na dnie oceanu. Bez chęci wynurzenia. Monotonny hałas na korytarzu paradoksalnie daje poczucie bezpieczeństwa, jest jak szum fal uderzających o brzeg, mniej więcej wiadomo, czego można się spodziewać. Pozwala się rozpuścić, zniknąć. To tu dużo łatwiejsze niż w ciszy sali lekcyjnej. Tam nie ma gdzie się ukryć."

Bohaterowie książki "Stan splątania" chodzą do tej samej klasy i mieszkają na tym samym osiedlu, jednak tak naprawdę się nie znają i nic o sobie nie wiedzą. Pogrążeni we własnych problemach oraz lękach, funkcjonują tylko na powierzchni życia. Dopiero wspólny wolontariat w domu spokojnej starości otwiera im oczy na to co w życiu najważniejsze.

Autorka snuje do bólu realistyczną opowieść o świecie współczesnych nastolatków, gdzie miarą wartości człowieka jest ilość lajków na portalach społecznościowych oraz to co mówią i myślą o tobie inni, o nastolatkach żyjących pod nieustającą presją zarówno ze strony rówieśników, rodziców jak i nauczycieli.

Ta sentymentalna, subtelna, napisana niezwykłym stylem historia trafi nie tylko do młodszego czytelnika, ale do każdego kto zdecyduje się po nią sięgnąć. "Must read" tego roku, jezeli chodzi o literaturę młodzieżową.

Stan splatania to choroba, a właściwie zespół zaburzeń mózgu, jednak w powieści o tym tytule, do owego naukowego terminu jest tylko krótkie nawiązanie, bo nie o nim jest ta książka, a o splątanych nastolatkach, których życie dominuje "co o mnie powiedzą inni?", o nastolatkach, których poczucie własnej wartości buduje presja na liczbę serduszek i lajków w mediach społecznościowych. To także nastolatki z zamkniętych, luksusowych osiedli, które teoretycznie mają wszystko, a tak naprawdę nie mają nic. Wolontariat w Domu Opieki otwiera im oczy na to, o co rzeczywiście warto walczyć i dzięki czemu warto codziennie wstawać rano. Zderzenie dwóch zupełnie różnych światów, czy jednak z odmiennymi potrzebami?

"Stan splatania" wydaje się być powieścią idealną dla młodych, wrażliwych ludzi, ale jest również idealną dla nas, czytelników starszych, bardziej doświadczonych. Na pewno będzie jedną z moich ulubionych.

#recenzjaprzedpremierowa

Premiera 13.10.2021

Spotkanie pokoleń

Też tak czasem macie, że sięgając po daną książkę nie spodziewacie się, że wstrząśnie Wami dogłębnie, poruszy i zostawi w stanie wielkiej zadumy. Ja tak właśnie miałam ze "Stanem splątania". Trudno jest mi zebrać myśli by napisać i oddać te emocje, które ta książka we mnie wzbudziła. Powieść jest zaskakująca i dobra, bardzo dobra. Już na wstępie mogę ją Wam polecić.

Lena, Maria i Miłosz, trójka ósmoklasistów, mieszkających na tym samym osiedlu, chodzących do jednej klasy, ale żyjących w szczelnie zamkniętych przestrzeniach, można pokusić się o stwierdzenie, że w samotniach. Każde z nich zmaga się z problemami, traumami, presją bycia najlepszym, brakiem porozumienia z rodzicami, i każde tęskni za przyjaźnią i bliskością, wysłuchaniem i rozmową, za poczuciem, że są dla kogoś ważni tacy jacy są - nieidealni.

Elodia, Jarmina, Bertram i inni mieszkańcy domu spokojnej starości, Zaciszna Przystań. Porzuceni przez własne dzieci i rodziny jak stare, zużyte i nikomu niepotrzebne rzeczy. Zamknięci w murach domu opieki jak skazańcy odsiadujący wyrok, oczekujący na śmierć, jak na wyzwolenie. Zapomniani przez świat, przez bliskich, czujący się niepotrzebni i niekochani.

Wszystko zmieni przybycie Leny, Marii i Miłosza w ramach wolontariatu do Zacisznej Przystani. Spotkanie pokoleń przewróci do góry nogami życie nastolatków jak i seniorów. Od jednego spotkania rozpocznie się ich przygoda życia, w której nie zabraknie wzruszeń, łez smutku jak i radości. Pomiędzy bohaterami nawiąże się piękna nić przyjaźni, która jest dowodem na to, że most, który łączy pokolenia, jest możliwy do wybudowania.

"Stan splątania" to przepiękna, przeurocza i bardzo wzruszająca książka. Porusza temat starości, odchodzenia, samotności, porzucenia, zagubienia i pędu we współczesnym świecie, nacisk jaki na młodzież wywierany jest przez szkołę, nauczycieli, rodziców, stres wywoływany przez egzaminy, wyścig szczurów czy presję bycia naj we wszystkim, brak porozumienia, rozmowy, problemy, które pchają nasze dzieci w objęcia samookaleczania, zaburzeń odżywiania czy do rozwiązania ostatecznego, samobójstwa.

Ta książka chwyta ze serce, wyciska łzy, porusza duszę, są w powieści takie sceny, że miałam łzy w oczach, jak np. święta w domu seniora czy rozmowy bliskich z mieszkańcami Zacisznej Przystani, czy sposób traktowania ich przez dyrektorkę domu opieki. Autorka idealnie oddaje emocje targające bohaterami, tymi młodszymi jak i starszymi. Bardzo polubiłam szóstkę głównych bohaterów i żal mi było się z nimi rozstawać. Gdy skończyłam czytać, zrobiło mi się smutno, że to już koniec.

"Stan splątania" podbił moje serducho, to doprawdy piękna i mądra książka, która zwraca naszą uwagę na tyle ważnych zagadnień. To powieść o ludziach, o tym, że niezależnie od wieku każdy z nas potrzebuje bliskości, ciepła, uwagi, przyjaźni czy miłości. Autorka apeluje w swojej powieści byśmy nie lekceważyli ludzi młodych, którzy mają swoje problemy, rozterki, potrzebują naszego wsparcia czy rozmowy, ani ludzi starszych nie traktowali jak niepotrzebne meble, które gdy się zestarzeją wyrzuca się na śmietnik, oni też mają uczucia, i tyle w sobie skrywają, tyle wspomnień, historii, opowieści, marzeń i pragnień. Przypomina nam, że jesteśmy sobie nawzajem potrzebni, tyle możemy się od siebie nauczyć, ta historia nam to udowadnia najpełniej.

Wspaniała, poruszająca książka, która pozostawi każdego z Was w stanie zadumy i skłoni do refleksji nad życiem i tym, co jest w nim najważniejsze. Polecam z całego serca !

Premiera już 13.10. ! Zatem wypatrujcie, kupujcie i czytajcie !

Za egzemplarz przedpremierowy dziękuję wydawnictwu Literackiemu.