Stacja Straszydło

Billie i jej rodzina przeprowadza się na wieś, do budynku opuszczonej stacji kolejowej. Billie zaczyna zauważać dziwne rzeczy: nocne dźwięki z parteru, las obok stacji nazywany Lasem Smutku, oraz ostrzeżenie napisane na ścianie. Razem z nowym kolegą stara się rozwikłać tajemnice stacji.

„Stacja straszydło” to książka dla młodego czytelnika, ale i dorosły będzie się przy niej świetnie bawił. Powieść z dreszczykiem pełna tajemnic 👻

Autorka świetnie buduje napięcie i klimat grozy, niebezpieczeństwa czającego się w mroku. Dodatkowo, wydanie wzbogacone w mroczne ilustracje i czarne strony, które pobudzają wyobraźnię oraz potęgują odczucia podczas lektury.

Autorka bardzo dobrze buduje atmosferę niepokoju, mroczny las, zagadkowi i specyficzni mieszkańcy miasta oraz byli pracownicy stacji, klimat opuszczonej stacji pełnej sekretów i tajemnic. Czytelnik jest cały czas zaintrygowany fabułą oraz zagadkami, które stopniowo się ujawniają i prowadzą do szukania odpowiedzi w przeszłości. Dynamiczna akcja, zwroty akcji oraz krótkie rozdziały zapewniają przyjemną lekturę. Bohaterzy wykreowani ciekawie. Billie to angażująca postać, wiele dzieci na pewno się z nią może utożsamić. Jest odważna i ciekawa świata, a pogłębiająca się relacja z Rasmusem dodaje dynamiki i stanowi miły przerywnik między podążaniem za sekretami.

Jest to historia z dreszczykiem, ale w bardzo przyjemnym kontekście, myślę że może pomóc w przezwyciężeniu i zrozumieniu własnych lęków, dzięki postaci głównej bohaterki. Dodatkowo w powieści są poruszane tematy takie jak przyjaźń, strach, a także te trudniejsze i wzbudzające emocje, jak przeprowadzka, strata czy samotność.

Świetna powieść, która łączy przygodę z delikatnym dreszczykiem i refleksją. Wartka fabuła pełna tajemnic i zwrotów akcji oraz ilustracje, na pewno zachęcą młodego czytelnika do samodzielnego czytania 🎃

/współpraca reklamowa wydawnictwozielonasowa/

Stacja Straszydło już od samego początku wciąga nas do swojego świata. Autorka kupiła mnie historia od samego początku i wraz z bohaterami przeżywałam różne sytuacje. Jak to bywa w powieściach dla młodszych, ilustracje są topką i jeszcze mocniej oddziaływają na klimat powieści.

Co znajdziecie w środku;

narrację pierwszoosobową od strony głównej bohaterki Billie;

przeprowadzka do nowego miejsca, wręcz na odludziu;

stacja która pełni rolę domu, ale jak się okazuje później to ma jeszcze jedną ważną funkcję;

duchy, nawiedzenia i opętanie;

przyjaźń przeplatana z bratnią duszą.

"Widzisz koniec, nie zawsze jest końcem, może on oznaczać nowy początek. Nową podróż".

Chociaż książka kierowana jest dla młodszego czytelnika to z powodzeniem można ją polecić osobom w każdym wieku. Historia od samego początku nas angażuje. Przede wszystkim jest życiowa, a główna bohaterka ani nie irytuje, ani nie jest naiwna. Dodatkowo są tu duchy, a ja wręcz uwielbiam właśnie na przełomie października i listopada czytać o czymś w jakimś stopniu namacalnym, ale nie do końca.

Sama historia rozwija się powoli, dawkuje te straszne momenty, a przy tym fabuła nie skupia się tylko w jednym kierunku. Autorka mnie trochę nabrała i nie domyśliłam się jednej rzeczy, a przy tym jeszcze mocniej odczuwałam relacje między głównymi bohaterami. Sama końcówka jest ciut mroczniejsza niż początek. Ilustracje podbijają nasze wrażenia.

Stacja Straszydło zaskakuje historią. Książka nie jest długa w sam raz na wieczór lub popołudnie, a przy tym dostarcza dobra dawkę emocji. Jeśli lubicie książki o duchach to zapiszcie ten tytuł i możliwe że odkryjecie kolejną perełkę.

Czego boicie się najbardziej?

Czy istnieje coś, co sprawia, że czujecie na plecach obcy chłód?🫣

Książki potrafią wsunąć nas w genialnie wykreowany klimat i świat, karmiąc tajemnicą, obawą i lękiem.

A gdy już jesteśmy skłonni uwierzyć w każde słowo umykające pod naszymi palcami wszystko przestaje być tym, czym się wydawało.🤯

"Stacja Straszydło" okazała się właśnie tym wszystkim, i to za jednym zamachem. Roztoczyła wizję, aby w ekspresowym tempie przerzucać czytelnika miedzy kolejnymi koncepcjami rozwiązania zagadki a na koniec... porzuciła. Zostawiając niedosyt.

Billie razem z młodszym bratem i rodzicami przenosi się z Oslo do Helgrendy, porzucając wielkomiejską przestrzeń na rzecz ciszy i spokoju. Osamotniona w nowej przestrzeni dziewczynka otrzymuje do towarzystwa dwa laboratoryjne szczurki, które mają wypełnić jej serce przy rozdzieleniu z bliską przyjaciółką, Ellinor, a równolegle w swojej klasie odkrywa też chłopaka który budzi jej ciekawość. Osamotniony, stroniący od pozostałych, niezbyt utalentowany w sportach zespołowych Rasmus wydaje się być dobrym towarzyszem, ale równolegle dookoła zaczyna się dziać coś dziwnego.

Ostrzeżenie na ścianie widoczne tylkodla nich, przerażające nocne dźwięki niosące się po domu, dziwne zachowanie Lukasa i mnóstwo tajemniczych okoliczności doprowadzają Billie i Rasmusa do coraz głębszego zaintrygowania i jednoczesnego przerażenia. Czy staruszkowie Półuszek i Całouszek mieli rację i budynek stacji nie jest dla każdego?

Czy zaczynają wariować?

Gdzie kończy się "dusza domu" a zaczyna "nawiedzony dom"?

Czy widzenie "nieumarłych" jest zarezerwowane dla wybranych?

"Stacja Straszydło" przekroczyła moie oczekiwania.

Biorąc pod uwagę okładkowy wiek graniczny 10+ oczekiwałam raczej opowieści z momentami grozy, a tymczasem autorka poszła o krok dalej.

Stworzyła zgrabną fabułę, narastające napięcie, mnóstwo momentów kulminacyjnych a w to wszystko wplotła jeszcze świat duchów i widm.

Jeśli do tej pory myśleliście, że to niemożliwe a motywy grozy są Waszym konikiem, to koniecznie musicie odkryć to cudo!

Pochłonie Was bez reszty !

I to nie tylko w okolicach Halloween!

Odkryliście już tajemnicę Stacji Straszydło? Ja tak i powiem jedno - zdecydowanie warto! Anne Elvedal wprowadza nas w świat dwunastolatki Billie, która jak się okazuje, ma niezwykłą i rzadką zdolność - o czym sama dowiaduje się dopiero po dłuższym czasie. Książka trzyma w napięciu do samego końca, który sam w sobie już zwiastuje nadejście kolejnej części (i mam nadzieję!). Napisana jest językiem lekkim, przyjemnym, można powiedzieć, że idealnym dla młodszych czytelników. Ja przeczytałam ją w jeden wieczór i jeden poranek. Dosłownie. Prawie się od niej nie odrywałam w tych momentach! Wszystko jest całkiem spójne, akcja zwarta i nie ma ani męczących zastojów, ani zbyt szybkiej dynamiki, choć pod koniec mogło się zadziać trochę za dużo i za mało jednocześnie. Całość dopełniają ilustracje oddające klimat historii.

Billie przeprowadza się z rodziną do niewielkiego miasteczka i boi się, że nie znajdzie nowych przyjaciół, a kontakt z najwierniejszą przyjaciółką urwie. Brzmi, jak typowe rozterki całkowicie zwyczajnej nastolatki.

Nie wszystko jednak idzie zgodnie z planem, ale w zupełnie innym kierunku, niż można pomyśleć. Coś - lub ktoś - nie chce, żeby jej rodzina mieszkała na stacji. Tajemnicze szmery, szepty, napis na ścianie... I czemu czapka konduktorska ciągle jest w innym miejscu? To wszystko Billie stara się odkryć wraz ze swoim nowym przyjacielem Rasmusem, chłopcem o różnych tęczówkach, ignorowanym przez resztę rówieśników. Jak się z czasem okazuje, nie tylko przez nich... Rozwiązując mroczną zagadkę, odkrywa piękne listy miłosne, tworzy nowe rysunki. Poznają Mistrza, zawiadowcę kolei, który jako duch strzeże tego miejsca. Nie od początku można było poznać jego prawdziwe zamiary - jest to odkrywane w odpowiednim momencie. Billie też nie jest głupiutką nastolatką, choć boi się nieznanego, stara się połączyć wszystkie kropki i odkryć prawdę...

A prawda okazuje się szokująca.

Dziewczynka, która jako jedyna widzi nieumarłych. Choć czy na pewno jedyna? Z początku Rasmus był tym drugim, z czasem jednak stał się tą osobą Lukas, młodszy braciszek. Mając interakcję z duszami na stacji, w końcu zaczął mówić, czego nie chciał robić od samego początku książki (mały spoiler!).

Co więc z Rasmusem? Myślę, że nie będę tu za dużo pisać. Zaczęłam się tego z czasem domyślać i ha! Jaką miałam satysfakcję, że zgadłam. Zupełnie jak dziecko!

Billie dowiaduje się naprawdę szokujących rzeczy. Mistrz tak naprawdę nie jest zły, stacja jest przejściem granicznym dla zmarłych dusz, Półuszek i Całouszek jednak nie mieli nic wspólnego z groźbą na ścianie, a jej przyjaciel jest martwy.

Było jej niezwykle trudno, bez wsparcia dorosłych, którzy uznali to wszystko za zwykły sen, koszmary, wymysły dziecka. Mimo to pokazuje, że potrafi dać sobie radę i pokonać wszelki strach, dla przyjaciół oraz rodziny.

Książkę zdecydowanie poleciłabym młodszym, jest idealna na halloweenowe klimaty!