Srebrny węzełek

Małgorzata Manelska zaprasza czytelników do urokliwego mazurskiego miasteczka, gdzie świąteczny czas niesie ze sobą nie tylko magię, ale także sekrety, nadzieję i głęboko poruszające przemiany. „Srebrny węzełek” to pełna ciepła i wzruszeń opowieść, która idealnie wpisuje się w klimat bożonarodzeniowej lektury.

Punktem wyjścia dla historii jest tajemnicze znalezisko – mały, srebrny węzełek, który Rozalia Wójcik, skromna straganiarka, znajduje pewnej zimowej nocy przed swoim mieszkaniem. Już sam opis tej sceny – księżycowego światła i tajemniczej poświaty otaczającej zawiniątko – przywodzi na myśl baśniową aurę i wprowadza czytelnika w nastrój pełen oczekiwania.

Autorka z dużą wrażliwością tworzy portrety mieszkańców miasteczka, w których każdy znajdzie coś znajomego. Są to ludzie zmagający się z codziennymi troskami, stratami i tęsknotami, ale także z nadzieją na lepsze jutro.

Mimo że historia osadzona jest w niewielkim, sennym miasteczku, jej przesłanie ma uniwersalny charakter: każdy z nas potrzebuje czasem przypomnienia, że życie kryje w sobie magię, a pomoc i dobro mogą przyjść z najmniej spodziewanej strony.

„Srebrny węzełek” to książka, która otula czytelnika niczym ciepły koc w zimowy wieczór. Małgorzata Manelska stworzyła historię idealną na świąteczny czas – wzruszającą, pełną emocji i refleksji nad tym, co w życiu najważniejsze. To opowieść o magii, która dzieje się nie tylko w baśniach, ale także w codziennym życiu, jeśli tylko otworzymy się na miłość i nadzieję. Gorąco polecam tę książkę każdemu, kto szuka lektury pełnej świątecznego ducha i wiary w to, że niemożliwe staje się możliwe.

(po_drugiej_stronie_slowa) Recenzja:

Jestem wielką miłośniczką świąt Bożego Narodzenia oraz całej otoczki, jaką stwarza zimowy puch i szczypiący w nos mróz.

Mam dla was historię, w której poznamy trzy rodziny skrajnie inne jednocześnie tak podobne. Książka umili wam ciemne wieczory, rozpali ciepło oraz nadzieję w całym ciele.

„ Po bliższym przyjrzeniu się, Róża skonstatowała, że węzełek w księżycowej poświacie błyszczy jakimś niezwykłym, srebrnym światłem.”

W małym mazurskim miasteczku, gdzie życie płynie swoim tempem nadchodzi wyczekiwany dzień. Burmistrz miasta otwiera wielkie lodowisko, które rozpala wielką radość szczególnie dzieci i młodzieży.

Na ryneczku wśród wesołych pisków, śmiechów, rozmów i świetnej atrakcji stoją stragany, ich właścicielami są Rozalia i Wicek, którzy stanowią przykład przysłowia: kto się czubi, ten się lubi.

I może na pierwszy rzut oka tego nie widać, bo wieczne dogryzanie sobie nawzajem sprawia im nie mała rozrywkę, to są to tylko skrycie ukryte pozory.

Następnie poznajemy Annę i Pawła Nowickich. Tworzą wielką niecodzienną rodzinę z liczną gromadą dzieci, oprócz swoich biologicznych córek są rodzicami zastępczymi i wkładają w swoją misję całe serce, troskę, wsparcie oraz uczą zasad zdrowego i wartościowego życia. Muszą stawić czoła nie lada wyzwaniom oraz problemom jakie niosą ze sobą przygarnięte dzieciaczki.

,, Obiecuję ci, że dostaniesz od nas tyle samo uwagi i troski, o dotychczas. W tym zakresie nic się nie zmieniło.”

Ostatnimi bohaterami są Magda i Marcin, zamożne małżeństwo z pięknym domem oraz dobrze rozwijającą się firmą. Jest jedna mała rysa, która zdobi ich serca i za nic nie potrafią jej zaślepić.

,, Wydawało mu się, że jeszcze powalczą. Jeszcze jeden raz postarają się o dziecko…”

Jak zakończy się historia pełna miłości, bliskich osób, nadziei i płynącego dobra??

Czy mały promyczek odmieni magiczny czas świąt i sprawi, że wszystko stanie się jaśniejsze niż zwykle?

Powieść otuliła mnie ogromną nadzieją, wywołała wzruszenie, nakłoniła do refleksji i naznaczyła wielką dawką miłości. Wywołała we mnie ogromny zachwyt swoją prostotą, przekazem i udowodniła, że w życiu nie zawsze mamy wszystko na wyciągnięcie ręki, warto czasami poczekać na to czego pragniemy.

Autorka każdy rozdział opisała krótką adnotacją i wiedziałam czego i kogo mogę się spodziewać, było to bardzo pomocne przy tylu bohaterach, którzy grali główne role. Język, styl i całe zgranie historii jest opisane życiowo i prawdziwie. Mogłam scalić się z każdą postacią i odczuwać jej aktualne emocje. Oprócz przyjemnych i zabawnych scen, są poruszane ciężkie i przygnębiające sytuacje, między innymi samotne dzieci porzucone lub odebrane rodzicom, ich los i ciężar jaki niosą na swoich barkach. Radzenie sobie z emocjami i z niezrozumiałymi sytuacjami. Przykre, lecz niestety prawdziwe.

„ Srebrny węzełek ” książka, która skradnie nie jedno serduszko. Cała paleta emocji i uczuć wręcz się wylewa na wierzch przy każdej poznanej rodzinie, co jest piękne. Odczujemy troskę, smutek, radość, szacunek i niepohamowaną miłość, a jedna z najważniejszych rzeczy to taka, że może nie zawsze ją dostrzegamy to sięgając dalej znajdziemy dobrą duszę, która złapie nas za rękę i posypie odrobiną światła w naszym życiu.

Piękna i wartościowa powieść do której gorąco zachęcam. Nada kierunek, pobudzi do rozmyślenia i okryje treścią jak cieplutkim kocykiem.

„ o tym, że wszystko dobre, co się dobrze kończy, albo nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”