Srebrna dziewczyna

Gdybym miała Wam opowiedzieć, o czym jest ta książka, poległabym. Mówię Wam to z ręką na sercu (i klawiaturze), że nie mam pojęcia, na czym konkretnie skupia się akcja tej powieści.

Główna bohaterka pozostaje dla czytelnika kompletną niewiadomą. Nie dość, że jej imię zostało utajnione, to jeszcze jej cechy charakteru bardzo trudno rozpoznać. Chwilami może się wydawać, że jest to sympatyczna dziewczyna, której gdzieś coś w życiu dało w kość, ale ona nadal stara się być lepszą wersją siebie i pomagać innym. Potem jednak przychodzi taki moment, gdy główna bohaterka postępuje okropnie i nie czuje z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia. ŻADNYCH.

To pozwoliło mi stwierdzić, że dziewczyna ta może mieć naprawdę problemy ze swoją psychiką i powinna czym prędzej udać się do lekarza. Tak tylko mówię. Swoją drogą, gdyby autorka zahaczyła o ten temat, mogłoby to wprowadzić coś ciekawego do tej historii.

Następnie pojawia się Jess, przyjaciółka głównej bohaterki. Ona akurat wzbudziła moją sympatię, choć jej również zdarzały się różne wybuchy. Jess to dziewczyna zabawna, inteligentna, buntowniczo nastawiona do życia i ma bardzo cięty język. Za każdym razem może liczyć na wsparcie swojej przyjaciółki, tak samo, jak główna bohaterka na nią. Jednak Jess nadal nie zna największych tajemnic przyjaciółki, choć sama opowiada jej o wszystkim.

Swoje miejsce w powieści ma również młodsza siostra głównej bohaterki, Grace. Choć jest jeszcze dzieckiem, to jest bardzo mądra. Uwielbia czytać i wszystkie panie z biblioteki doskonale ją znają. Wydaje się żywiołową dziewczynką, jednak ja odniosłam wrażenie, że jest ona dość zamknięta w sobie. Prawdopodobnie jest to spowodowane okropną atmosferą panującą w domu rodzinnym, gdzie każdy się kłóci z każdym. Zdecydowanie nie jest to odpowiednie miejsce dla tak młodej osoby, której światopogląd jeszcze się kształtuje. Od tej bohaterki bije również taka niewinna i bezinteresowna dobroć, którą niestety kilka razy mnie zirytowała.

Po skończeniu tej książki poczułam niedosyt i zawód. Z jednej strony cieszyłam się, że ta dość trudna książka jest już za mną, ale z drugiej miałam nadzieję na zupełnie inne zakończenie. Zastanawiałam się, dlaczego do licha, tak ciężko było mi przebrnąć przez tę historię. Teraz już wiem. Leslie Pietrzyk postanowiła napisać powieść, w której pojawiają się same trudne tematy i relacje między bohaterami. Jednak jak na jedną książkę, to trochę za dużo. Pojawia się tutaj wątek pedofilii, molestowania seksualnego, przemocy domowej, zdrady, a nawet toksycznej przyjaźni. Wszystko to sprawiło, że robiłam wszystko, tylko nie czytałam. Było to dla mnie po prostu zbyt ciężkie i przytłaczające.

Podczas lektury czułam głównie negatywne emocje i podejrzewam, że taki właśnie był zamysł autorki. Specjalnie chciała ona wzbudzać złość, że podkreślić powagę tych wszystkich poruszonych wątków. Największym jednak minusem tej pozycji jest sposób prowadzenia akcji.

Najpierw pojawiają się wydarzenia z III roku studiów, a potem nagle przeskakujemy do okresu sprzed rozpoczęcia tam nauki. Później bohaterka zostaje przeniesiona do wakacji między I, a II rokiem studiów. Denerwowało mnie to i przez to wszystko mieszało mi się w głowie. Moim zdaniem autorka powinna w jakiś sposób poukładać tę opowieść i wprowadzić chronologię wydarzeń, bo przez to naprawdę ciężko czyta się tę pozycję.

Jestem teraz w rozterce, ponieważ nie wiem, jaką ocenę dać tej książce. Z jednej strony może ona być świetnym przykładem tego, jak autor potrafi wpływać przedstawioną historią na psychikę czytelnika, ale z drugiej mam wrażenie, że nie znajdzie ona zbyt wielu zwolenników.

Jeżeli nie są straszne Wam takie książki, gdzie znajdziecie wiele trudnych tematów na raz, które są zamiatane pod dywan przez bohaterów, to Srebrna dziewczyna może się Wam spodobać. Zalecałabym jednak dawkowanie sobie tej historii, ponieważ, może ona za bardzo przytłoczyć.

Opis sugeruje, że jest to naprawdę dobra, ciekawa książka - coś, czego jeszcze nie było, albo co można rzadko spotkać w świecie lektur. Ta zapowiedź bardzo mnie zaintrygowała i szczerze, nie mogłam się doczekać, kiedy po nią sięgnę. Nie przypuszczałam jedynie, że tak bardzo się zawiodę.

Główną bohaterką jest bezimienna dziewczyna. Jest to celowy zabieg i wcale nie przeszkadza, że nie mamy imienia, by się nim posługiwać. A kim jest ta ów dziewczyna? Studentką, która chciała wyjechać z miasta, z domu. Była biedna, każdy grosz się liczył. Kłamała na każdym kroku, nie do końca dała się poznać swojej współlokatorce, które też miała być jej najlepszą przyjaciółką. Uznawała seks bez zobowiązań, a w dodatku uważała, że chyba nie zasługuje na bycie kochaną. Tak naprawdę, ciężko mi powiedzieć coś więcej.

Trudno też stwierdzić, o czym jest ta książka. Nie jest pisana chronologicznie, co mnie bardzo irytowało. Czytaliśmy coś z przeszłości, potem z przyszłości, a następnie coś ze środka. Można było naprawdę się pogubić. Widzimy jak analizuje innych ludzi, to, co mogłoby się wydarzyć, jak każda osoba mogłaby zareagować na jakieś wydarzenie. Nie widzę tutaj trudności w kobiecej przyjaźni.

Z czasem dowiadujemy się o tym, że w domu było ciężko. Poznajemy jej wujka, okazuje się, że jej ojciec wcale taki święty nie był... Pojawia się temat przemocy domowej. Nie umiem zrozumieć tej dziewczyny. Wydaje mi się, że próbowała walczyć ze światem.

Jeśli chodzi o styl....Jest ciężki. A najgorsze są mega długie zdania. Jak jedno się zaczyna, to potrafi zakończyć się szesnaście linijek dalej. Przecież tego nie da się czytać! Takie zdanie czytałam kilka razy, ale to i tak nic nie dawało :/ Jest dużo opisów, analiz i czasami ciężko się to czyta.

Książka miała duży potencjał, ale moim zdaniem nie został ON wykorzystany. Zapowiadała się naprawdę dobrze, ale niestety, nie mogłam się doczekać, jak skończę ją czytać. Fakt, porusza kilka trudnych tematów, ale jednak to nie jest to "coś".

Recenzja pochodzi z bloga [Adres usunięty]

Czasami przychodzi taki moment, że chcąc napisać recenzję, zupełnie nie wiem jak zacząć. Zwykle olśnienie przychodzi po kilku minutach. Teraz jednak od dwóch godzin siedzę przed ekran laptopa i zastanawiam się od czego zacząć. I nadal nie wiem. Kiedy książka się rozpoczyna, trwa rok 1982, a zatrucia spowodowane Tylenolem, pochłaniają tysiące ofiar w Chicago. W takich właśnie okolicznościach spotykają się Jess i nasza narratorka, nienazwana dziewczyna. Postaci dziewczyn zbudowane są na zupełnych przeciwieństwach. Jess pochodzi z zamożnej rodziny, jest ładna i inteligentna, narrator oprócz inteligencji, w niczym ją nie przypomina. Gdy powieść przeskakuje pomiędzy różnymi etapami życia, różnymi latami, poznajemy sekrety, historię rodziny narratorki i jej ukryte pragnienia. Leslie Pietrzyk tworzy powolne, pełne napięcia sceny, wplatając problematyczny obraz, który powoli łamie przyjaźń głównych bohaterek. To wszystko sprawia, że "Srebrna dziewczyna" jest książką mroczną i niepokojącą. "Srebrna dziewczyna" to niezwykła historia o kobiecej przyjaźni, relacji siostrzanej, dotyczy zdrad, lojalności, sekretów i kłamstw. Niewątpliwym atutem tej historii jest pióro Pietrzyk. Ta książka jest przede wszystkim dobrze napisana i doskonale przemyślana. Czytelnik cały czas zastanawia się, dlaczego nie znamy tożsamości naszej narratorki? Co przytrafiło się jej rodzinie w Iowa, że jest taka skryta? Dlaczego podejmuje, takie a nie inne, wybory dotyczące mężczyzn i seksu? Gdy zagłębiamy się w jej historię, powieść zwiększa ton i znaczenie. Teraz jesteśmy na arenie poczucia winy i odpowiedzialności wobec innych; kiedy uciekamy od horroru zamiast go zatrzymywać, czy jesteśmy współwinni? Te wszystkie postawione pytania sprawiają, że książkę czyta się niezwykle szybko. Mimo wszystko, czasami potrzebowałam przerwy, żeby odpocząć, bo czułam się wykończona emocjonalnie. Oczywiście, to nie jest książka dla wszystkich. Pokochają ją na pewno ci, którzy uwielbiają psychologizację postaci. Uważam, że jest to świetna książka do klubów książki, klubów dyskusyjnych, bo nad tą książką rozmawiać naprawdę warto. I na pewno jest o czym. Leslie Pietrzyk nakreśliła postaci, które są idealnie nieidealne. Każda z nich ma jakieś wady, są przez to bardzo ludzkie, żywe. Pietrzyk nie stroni od ciemnej strony przy tworzeniu złożonych, dynamicznych postaci. Kiedy pokazuje ciemne strony bohaterów, nie jest to próba wpłynięcia na opinię czytelnika. Postaci po prostu są - ich dobre i złe części - i to pozwala postaciom mieć więcej niuansów. Szczerze powiedziawszy, od Leslie Pietrzyk sporo autorów powinno się uczyć pisać. Autorka potrafi pisać lirycznie i rzeczowo, zarówno szalenie ekspresyjne, jak i przyziemne. Styl pisania skupia się głównie na przyziemnych szczegółach, a obserwacje, które wynikają z tych szczegółów, były zarówno piękne, jak i tragiczne. Bardzo podobał mi się poziom szczegółowości, ponieważ czułam, że pomógł mi odkryć rzeczy na temat narratora, a także ustawić żywą scenę. Czasami jednak natłok szczegółów spowalniał sceny. Książka została napisana w sposób nieliniowy, który zadziałał bardzo dobrze. Ponieważ opowiadanie nie dotyczy fabuły, a bardziej odkrywania prawdziwego charakteru bohaterów, nieliniowy styl był skuteczny w nakłonieniu czytelnika do własnych założeń dotyczących narratora. Ten nieliniowy styl pozwolił autorce rzucić trochę światła na sceny w dalszej części książki i ujawnić więcej informacji, które mogłyby zmienić czytelniczą perspektywę. Taki sposób pisania pozwolił autorce, za pomocą narratora manipulować czytelnikiem, zwodzić go. Jako miłośniczka pięknych okładek muszę wspomnieć o szacie graficznej. Jak zawsze Wydawnictwo IUVI wydało książkę w miękkiej oprawie i ze skrzydełkami, co uwielbiam. I po raz kolejny jestem zachwycona okładką, która jest o niebo ładniejsza od oryginalnej. Graficy wykonali nieocenioną pracę. W sumie 8/10 gwiazdek. Niesamowite studium postaci dziewczyny z college'u, która nie może przestać uciekać od przeszłości, nawet gdy zaczyna ranić ludzi, których kocha.

Zdarzyło Wam się kiedyś trafić na książkę, która budziła w Was ambiwalentne uczucia? Która z jednej strony była czymś nowym, innym i choćby dlatego ciekawym, a z drugiej nie dała Wam tego, czego oczekiwaliście i czego się po niej spodziewaliście?

Ja trafiłam.

Każdy z nas ma jakąś historię.

Przeszłość, z której niekoniecznie jest dumny.

I tajemnicę, która nigdy nie powinna wyjść na jaw.

Jej życie nigdy nie było usłane różami, za to Jess miała wiele. Rodzinę. Bogatego narzeczonego. I pieniądze. Naprawdę DUŻO pieniędzy. Nie miała jednak empatii, a w każdym razie nie tyle, by ją zrozumieć. Nie tyle, żeby zrozumieć i zaakceptować prawdę o niej.

A prawda... Cóź, ta akurat miała wiele imion.

Musicie wiedzieć jedno - ta książka jest specyficzna.

I bardzo, bardzo nierówna.

Opis jest moim zdaniem fenomenalny - nie mówi zbyt wiele, ale zdecydowanie zaostrza apetyt na więcej; sprawia, że chce się poznać historię Srebrnej Dziewczyny i sprawdzić, co tak naprawdę się stało, co wydarzyło się w przeszłości i dlaczego jej relacje z innymi (i przy okazji ona sama) są tak trudne. Problem jednak w tym, że w trakcie czytania niewiele się wyjaśnia. Dostajemy mgliste wstawki z przeszłości; kilka tropów, garstkę wskazówek i... I na tym się kończy. Nie znamy imienia głównej bohaterki (co, nie ukrywam, okrutnie mnie frustrowało), nie wiemy, co stało się z jej siostrą (i czy aby na pewno siostrą), nie zostaje nam wyjaśniona także natura relacji narratorki z jej ojcem i wspomnianym na okładce wujkiem. Oczywiście pojawia się kilka retrospekcji i dość wymownych scen, za każdym razem są one jednak urywane, a autorka zostawia nas z całą chmarą domysłów. Być może jest to zabieg celowy; bo cała historia skąpana jest w charakterystycznym, dusznym klimacie; czytelnik ewidentnie nie jest świadkiem tych wydarzeń, a jedynie biernym ich obserwatorem (dodam, że czułam się tak, jakbym obserwowała to wszystko przez zakurzone okulary - widziałam kontury, ale nie szczegóły; widziałam zarys, ale nie sedno problemu). Poczucie zagubienia potęgują przeskoki czasowe - jest ich multum, a do tego w zasadzie nigdy nie wiemy, w którym punkcie historii znajdziemy się w kolejnym rozdziale. Bardzo istotna jest bezimienna bohaterka - dziewczyna na pozór zwyczajna, może nawet trochę wycofana. Z czasem na jaw wychodzi coraz więcej jej cech (i to niekoniecznie tych dobrych), śledzimy kolejne, często moralnie wątpliwe, czyny i decyzje, i tym samym na nowo budujemy jej portret. Widzimy jej niełatwą, pełną przemilczeń relację z Jess (zwaną przyjaciółką), widzimy jak rodzi się zazdrość i jak przejawia się wyrachowanie. Jeśli chodzi więc o psychologiczne ujęcie postaci - jestem zachwycona, Leslie Pietrzyk zrobiła to fenomenalnie. Jej główna bohaterka wzbudza skrajne emocje; współczujemy jej, a za chwilę wieszamy na niej psy; widzimy jak bardzo kocha siostrę, a za chwilę jesteśmy świadkiem świństwa, jakie robi innej - ponoć bliskiej - osobie. Za kreację postaci wielkie brawa, pani Pietrzyk. Co zaś tyczy się reszty... Nie ma tragedii ;)

"Srebrna dziewczyna" to zdecydowanie najbardziej dojrzała powieść spod szyldu IUVI. Nie potrafię jednoznacznie stwierdzić czy mi się podobała, wszak nie jestem zwolenniczką tak dużych niedopowiedzeń, jestem jednak pełna podziwu za tak umiejętne budowanie klimatu i za świetne nakreślenie niełatwych relacji między kobietami. Uważam, że to książka, z którą warto się zapoznać. Można jej wiele zarzucić, ale na pewno nie można pozostać wobec niej obojętnym.

Jeszcze jakiś czas po przeczytaniu tej książki nie potrafiłam się zebrać, żeby coś o niej napisać. Ta lektura zdezorientowała mnie kompletnie. „Srebrna dziewczyna” jest niesamowitą i niepowtarzalną pozycją. Nie mam pojęcia czy oceniam ją pozytywnie, czy jednak negatywnie. Gdy tylko o niej pomyślę z mózgu robi mi się istna papka.

Leslie Pietrzyk wyzbyła się jakiejkolwiek schematyczności, podczas konstruowania fabuły. Nie znajdziemy tu standardowej chronologiczności. Zamiast zacząć od początku albo od końca, już na wstępie lądujemy w środku. Dodatkowo nad główną bohaterką unosi się chmurka tajemniczości, która przesłania nam noszone przez nią imię. Jeżeli zaś chodzi o jej kreację, to jej portret psychologiczny jest skomplikowany. Ona sama jest w większości irytująca, a niektóre jej zachowania budzą niesmak i szok. Zaś jej doświadczenia życiowe wzbudzają współczucie, litość. Także podczas lektury doznawałam wielu skrajnie odmiennych emocji. Pietrzyk umiejętnie stopniuje napięcie i utrzymuje je niemalże do samego końca. Choć i ono niekiedy słabnie, gdy pojawia się znużenie. Ciężko jest ją przeczytać od deski do deski, bo nie jest to lekka lektura. Ona potrafi porządnie przytłoczyć albo wzburzyć. Tak, więc kilka razy potrzebowałam kilku chwil, żeby od niej odsapnąć.

„Srebrna dziewczyna” jest zadziwiająco specyficzną, ale chyba wartą poznania książką. Na pewno zafunduje czytelnikowi niezapomnianych doznań literackich.