Sprzedam mamę

Ale tytuł, co nie? Teraz sobie wyobrażam, że wszystkie mamy reagują po mojemu, czyli miną w stylu „No jakże to tak, ktoś ma czelność!” A zaraz potem dzwoneczek w głowie przypomina, że w sumie to może i mogłam na ostatni konflikt zareagować mniej emocjonalnie…albo czy aby moje dziecko nie ma też czasem ochoty wystosować ogłoszenia w podobnym stylu.

Książka, którą dziś prezentujemy jest zabawna, ale jak to zwykle w książkach bywa (co osobiście uwielbiam i czego zawsze szukam w literaturze) posiada także drugie dno, dzięki czemu staje się także wartościowa.

Bohaterem jest dziesięcioletni Oskar, który pewnego dnia postanawia zamieścić w sieci ogłoszenie o sprzedaży mamy. Podejmuje taką decyzję, ponieważ jest przekonany, że odkąd w jego domu pojawił się maleńki brat, mama stała się zupełnie inną osobą i tym samym wywróciła jego życie do góry nogami. Wymaga od niego odrabiania lekcji, opieki nad rodzeństwem, wyniesienia śmieci, dbania o porządek w pokoju, a nawet…no właśnie. Nawet każe mu jeść warzywa i czytać książki! Koszmar, prawda?

Dlatego rozżalony chłopiec generuje odpowiednie ogłoszenie o sprzedaży i umieszcza je w sieci. Pomaga mu w tym jego najlepsza przyjaciółka Nora, której tata jako znany prezenter telewizyjny jest w ciągłych podróżach. Dziewczynką zajmują się jego kolejne narzeczone, więc delikatnie mówiąc, Nora ma mnóstwo wolności i może robić, co chce.

Jakież jest zdziwienie Oskara, kiedy zaczynają odzywać się chętni na taką mamę! To znak, że jest ktoś, komu pasowałaby właśnie taka, a nie inna mama i kto uważa, że właśnie taka jest idealna. W chłopcu zaczynają rodzić się wątpliwości, bo skoro tyle osób jest chętnych na jego mamę, to całkiem prawdopodobne, że może ona wcale nie jest taka zła. Przecież opowiada wspaniałe baśnie i robi najlepszą na świecie pizzę z czterema serami. No i jest prawdopodobieństwo, że stanie na wysokości zadania, kiedy okaże się, iż bliska mu osoba potrzebuje pomocy.

Książka dzięki Wydawnictwu Tatarak jest świetnie wydana. Kolorowa, twarda okładka, a w środku tekst podzielony na niedługie rozdziały z rozbrajającymi „zapowiadaczami”. Czarny, biały i pomarańczowy – właściwie wewnątrz natkniecie się tylko na te trzy kolory. Dużo tekstu, ale większa czcionka, dużo też ilustracji z przezabawnymi opisami, którym młodszy czytelnik poświęci więcej czasu. I chociaż nie znajdziecie tu niewiadomo jakiej głębi, bo książka jest z tych lekkich do czytania – przesłanie jest jedno: rodzic kocha swoje dziecko najbardziej na świecie. I dziecko rodzica też. Chociaż czasem obie strony pozwalają rządzić emocjom to zawsze, ale to zawsze są dla siebie całym światem. Warto pomyśleć. Polecamy dzieciakom 7+.