Sprzeczne sygnały

Bliźnięta jednojajowe są właściwie jednakowe, prawda? Trudno je odróżnić jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny, ale czy również charakter mają choćby podobny i kochają się ponad wszystko? Generalnie i teoretycznie tak, ale jak pokazała Kasia Bulicz-Kasprzak w swej najnowszej książce, nie zawsze jest to regułą... O czym jeszcze jest ta powieść?

Rodzina Janickich żyje wyborami. Krzysztof Janicki - mąż, ojciec, brat, syn i wnuk kandyduje na stanowisko burmistrza. Kiedy wyjeżdża za miasto na spotkanie biznesowe zapomina zabrać z urzędu stworzoną w pocie czoła prezentację. Dzwoni do siostry i prosi, by mu ją dostarczyła... Jednak z powodu roztargnienia i spożytych na rozluźnienie procentów Krzysztof myli siostry, co staje się przyczyną komplikacji w nadchodzących wydarzeniach.

Kiedy Janicka dociera do gabinetu Krzyśka zamiast dokumentów znajduje... trupa! Przestraszona faktem, iż w toku śledztwa może wyjść na jaw fakt, że tak naprawdę miała motyw, by zabić i nikt nie uwierzy że jest niewinna, dzwoni po siostrę i zamieniają się miejscami. Możecie sobie wyobrazić jak będzie wyglądała praca policjantów, którzy nie mają pojęcia, że to bliźniaczki.

No dobrze, ale zostawmy zamieszanie z paniami Janickimi. Zastanówmy się kto zabił i jaki miał powód? Komu zaszkodził Andrzej Musiał, człowiek spokojny, społecznik? Co takiego zrobił Ludmile, że mogła chcieć się go pozbyć? Czy przyczyną śmierci mogły być sprawy zupełnie z nim niezwiązane? Przypadek? Sprawa jest tym bardziej fascynująca, że w tak małej społeczności takie rzeczy raczej nie mają miejsca.

Powieść jest tak skonstruowana, że wraz z każdym kolejnym rozdziałem dotyczącym wydarzeń z przeszłości, otrzymujemy coraz pełniejszy obraz sytuacji. Dowiadujemy się co działo się w rodzinie Janickich w ciągu ostatnich pięciu lat i jakie były przyczyny obecnego zachowania jej członków. A przede wszystkich dlaczego siostry tak bardzo się nie lubią... Poznajemy też przeszłość kilku innych bohaterów, mających swój udział w tej historii. Na przestrzeni tych lat działo się sporo: śmierć, choroba, nieplanowana ciąża, poronienie, molestowanie, romans, wandalizm, działania rosyjskiej mafii, trudna miłość...

Kasia Bulicz-Kasprzak pokazała jak może skończyć się brak wsparcia ze strony bliskich czy niespodziewane zrozumienie ze strony teściowej. Zwróciła uwagę na to, że czasami ukrywając coś przed rodziną stajemy się 'czarną owcą', ale złożona obietnica nie pozwala nam ujawnić prawdy i się oczyścić. Nawet podejmowane przez nas decyzje bywają czasem dobre tylko dla naszych dzieci, dla nas już niekoniecznie i z czasem okazuje się, że finalnie były złe... Że nie dały nam szczęścia, takiego prawdziwego, z którego możemy czerpać energię garściami. By je osiągnąć walczmy, a jak już zdobędziemy - doceńmy.

Książka z umiarkowanie fascynującą akcją w początkowej fazie, dopiero z czasem rozwija się, intryguje i wprawia w zdumienie. Autorka skupiła się bardziej na emocjach, uczuciach i decyzjach, które mają kluczowe znaczenie w życiu bohaterów a co za tym idzie, i w naszym. Dała nam całe mnóstwo przykładów dotyczących trudnych sytuacji, pokazała jak radzić sobie na rozdrożach i że momentami trzeba zwyczajnie 'podkasać rękawy' i walczyć o przyszłość, zwłaszcza swoją, bo o dzieci dbamy zawsze w pierwszej kolejności zapominając o własnym 'ja'. A przecież dzieciom potrzebni są szczęśliwi rodzice.

Podsumowując - "Sprzeczne sygnały" to powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym opowiadająca o trudnej miłości - rodzicielskiej, siostrzanej, niespełnionej, sprzed lat... Historia rodziny napisana z domieszką ironii i humoru, traktująca o wypełnianiu pustki w sercu, rodzinnym syfie ukrywanym latami, durnotalizmie i władzy, do której niektórzy dążą 'po trupach'. Jest to książka, w której nie wszystko jest takie, jakie się początkowo wydaje i dopiero kiedy odkrywamy kolejne fakty, zaczynamy rozumieć. Polecam

recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Rodzinne tajemnice…

„Więzy krwi nie gwarantują miłości bliźniego” – o prawdziwości tych słów Stiega Larssona może zaświadczyć każdy, kto choć raz doświadczył krzywdy z ręki rodziny, kto zawiódł się na bliskiej osobie. I niezależnie od tego, czy dotyczy to rodziców, rodzeństwa czy dzieci, boli tak samo mocno. Co więcej pielęgnacja takiego poczucia krzywdy może nam niekiedy zająć całe życie. I mimo tego, że nie poprawia to sytuacji, mimo iż zatruwamy się jadem na własne życzenie, trudno nam przebaczyć. Dzieje się tak dlatego, że to właśnie od rodziny w pierwszej kolejności oczekujemy lojalności i oddania, zatem tak bardzo boli ich brak.

Ludmiła Janicka doskonale wie, czym jest lojalność, dlatego od lat nie może wybaczyć siostrze jej braku. Nie kontaktują się z Izą prawie wcale, czemu sprzyja zarówno odległość, jak i świadomość rodziców, jak wielki rozdźwięk panuje pomiędzy córkami. Mimo iż są jednojajowymi bliźniaczkami, to różnią się charakterami, jak ogień i woda. Ludmiła zawsze była tą złą, która broiła zarówno w domu, jak i w szkole, która sięgała po papierosy i alkohol, która rzuciła studia, a po śmierci ojca zamiast użalać się nad stanem sierocym, wyjechała na urlop, z którego przywiozła pamiątkę w postaci ciąży z bezimiennym ojcem o odmiennym kolorze skóry. Dla przeciwwagi, Iza to ta ukochana córka rodziców, która zawsze postępuje właściwie, zaś ukończone studia, praca nad doktoratem i wieloletni związek są ukoronowaniem jej osiągnięć na wszystkich polach. Tylko Ludmiła i Iza wiedzą, że prawda jest daleka od rzeczywistości, ale z różnych względów podtrzymują tę fikcję. Wszystko się jednak wali, niczym domek z kart, kiedy Iza zachodzi w ciążę i zjawia się w rodzinnym domu…

Skierowana do Ludmiły prośba brata, Krzysztofa, zastępcy burmistrza, staje się początkiem szeregu mrożących krew w żyłach wydarzeń, które nie tylko obnażają brudną naturę polityki, ale i prawdziwe charaktery sióstr. Ludmiła, która w gabinecie brata znajduje ciało przyjaciela rodziny, Andrzeja Musiała, panikuje. Mimo relacji łączącej mężczyznę z ojcem, mimo poważania, jakim zmarłego darzyła lokalna społeczność, ona ma o nim jak najgorsze zdanie. Niewybredne żarty, do jakich się posuwał, propozycje o charakterze seksualnym czy próby szantażu sprawiły, że Ludmiła wielokrotnie miała ochotę go zabić. Dlatego wie, że jest doskonałym materiałem na winnego, a policja może nie szukać dalej.

Te skomplikowane relacje łączące Ludmiłę ze zmarłym sprawiają, że kobieta prosi o pomoc osobę, do której w żadnych innych warunkach by się nie zwróciła – Izę. Nie jest świadoma tego, że kłamstwo już na tym etapie sprawy pociągnie za sobą kolejne, co więcej, obie siostry znajdą się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. O tym, jak zakończy się ta fenomenalna historia, w której – poza wątkiem kryminalnym – ważną rolę odgrywają kwestie rodzinnych powiązań, tajemnic oraz emocje bohaterów, przekonamy się sięgając po najnowszą powieść Kasi Bulicz-Kasprzak. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Edipresse książka, pt. „Sprzeczne sygnały”, to porywająca i pełna zwrotów akcji historia, która nie pozwala nam się nudzić.

Pomimo lekkiej formy, nadanej przez autorkę, powieść porusza wiele ważkich tematów, a wszystkie one składają się na interesującą fabułę i ciekawe kreacje bohaterów. To jedna z tych książek, które wciągają nas bez reszty, których bohaterowie stają się nam niezwykle bliscy do tego stopnia, że nawet czujemy się odpowiedzialni za ich błędy czy radujemy się wówczas, kiedy oni znajdują szczęście. Kryminalna zagadka angażuje nasz umysł w równym stopniu, co relacja pomiędzy siostrami porusza nasze serce. I nawet sprzeczne sygnały, które do nas docierają ze strony tego serca i umysłu, nie odbierają nam przyjemności z lektury, a wręcz przeciwnie – tylko zwiększają nią zainteresowanie!

Justyna Gul

Qultura słowa

Ludmiła wracając do urzędu miasta po papiery, których zapomniał jej brat, znajduje ciało Artura Musiała – znienawidzonego kolegi ojca, który w młodości ją molestował. W zasadzie jego śmierć wywołuje w niej więcej radości niż smutku. Zdezorientowana dzwoni z prośbą o pomoc do swej siostry Izy, z którą nie ma najlepszych relacji. Jedynym plusem sytuacji jest to, że mimo kłopotów, zaczynają w końcu ze sobą normalnie rozmawiać.

Niestety nie zachwyciła mnie ta książka, wręcz przeciwnie bardzo się wynudziłam. Składnia zdań jest w niej prosta jak budowa cepa. Mam wrażenie, że powieść całkowicie została pozbawiona zdań złożonych. Czekałam, aż do końca na coś, co sprawi, że spojrzę na tę powieść bardziej przychylnie, ale niestety nie znalazłam niczego.

Całość wydaje mi się bardzo chaotyczna, autorka skacze między różnymi sytuacjami, a bohaterowi są nijacy. Z całą pewnością nie zapamiętałabym ich na dłużej. Mamy tu dwie siostry, które pałają do siebie nienawiścią tylko dlatego, że wyglądają identycznie, policjantów, którzy zachowują się jak rodem wyciągnięci z „Trzynastego posterunku”, małżeństwo, które nie potrafi się ze sobą dogadać i parę innych mniej istotnych postaci. Cała intryga nie trzyma się kupy, bardzo mało miejsca zostało jej poświęcone. Autorka bardziej skupiła się na życiu Ludmiły oraz Izy – wspomnianych przeze mnie bohaterek.

Nie jest to dla mnie absolutnie żaden kryminał, raczej książka obyczajowa z wątkiem sensacyjnym. Na pierwszy plan wysuwają się problemy całej rodziny Janickich. Z biegiem śledztwa, na jaw wysuwają się skrywane przez nich „brudy”. W tle dowiedzieć się możemy również o czarnych interesach pewnego Rosjanina. Momentami miałam wrażenie, że autorka nie ma przemyślanego planu na tę książkę, a wszystko wymyśla na poczekaniu.

Moim zdaniem, pisarka wprowadziła za dużo informacji, opisów życiorysów i tym podobnych rzeczy, które nie wnoszą niczego do książki, a jedynie zwiększają jej objętość. Dialogi również pozostawiają wiele do życzenia, wydają się płytkie. Zauważyłam również, że historia miała być przedstawiona lekkim tonem, z poczuciem humoru, ale niestety wydaje się ono bardzo wymuszone. Zawiodłam się na tej pozycji, zwłaszcza gdy myślę o tym, że nie jest to debiut. Mały plus mogę przyznać za przyciągającą wzrok okładkę oraz zakończenie, które (co muszę przyznać) zaskoczyło mnie, ale to wszystko.