Spróbuj jeszcze raz, Adelko

Jazda na rowerze, czytanie i wiązanie sznurowadeł to ważne umiejętności, które każde dziecko chciałoby jak najszybciej opanować. Potrzebna im do tego jest masa cierpliwości i wytrwałości. Każdy kilkulatek radzi sobie z tymi wyzwaniami inaczej.

Adelka to dziewczynka pełna zapału, ale gdy pojawiają się niepowodzenia, poddaje się i twierdzi, że nigdy się nauczy wymienionych sprawności. Odczuwa cały wachlarz negatywnych emocji, jednak bliskość rodziców działa tu cuda, aby ona w końcu mogła uwierzyć w siebie. Mama i tata wiernie jej towarzyszą oraz darzą ciepłem i wsparciem. Przypominają Adelce, jak wiele już osiągnęła w życiu od czasów maleńkości, opowiadają o swoich zmaganiach, wzlotach i upadkach. Podoba mi się pomysł na wspólne oglądanie zdjęć rodzinnych i rozmowa o wspomnieniach. Gwarantuję Wam, że sami się chętnie do tego zabierzecie po przeczytaniu tej książki.

Autorka doskonale rozumie obawy i dążenia najmłodszych oraz ich walkę z przełamywaniem lęku.

Przepiękne ilustracje i niebanalna historia z życia Adelki udowodnią dzieciom, że warto wierzyć w siebie i marzenia oraz to że praktyka czyni mistrza.

Opowieść o Adelce udowodni dorosłym, jak ważna jest ich bliska relacja z dziećmi, obecność i bezwarunkowa wiara w dziecięce siły. Uwielbiam to, że w historii pojawia kotek Kreska, który towarzysz dziewczynce w trudnym czasie.

To nasza pierwsza styczność z Adelką i na pewno uzupełnimy biblioteczkę o brakujące tomy. To już trzecia część! Jeśli szukacie otuchy, tu ją znajdziecie, a podpowiadam, że będzie tu dobre zakończenie.

Od niedawna pośród nowości wydawniczych można spotkać kolejną historię Adelki, która tym razem mierzy się z naprawdę ogromnymi problemami. Nie od dziś wiadomo, że wszystko, co robimy pierwszy raz, powoduje przyspieszone bicie serca i przysparza ogrom stresu związany z nowymi doświadczeniami. Przed takimi wyzwaniami staje Adelka, której tym razem przychodzi zmierzyć się ze zmorą dzieciństwa, jaką bywa [Adres usunięty]. nauka jazdy na rowerze.

A o czym jest ta część? Autorka przedstawia Adelkę jako zawziętą dziewczynkę, której trochę brakuje pewności siebie i stanowczości. Mimo ciągłego dopingu ze strony rodziców, brak wiary we własne możliwości sprawia, że jej chęci maleją w zastraszającym tempie.

Anna Bichalska potrafi w cudowny i prawdziwy sposób przedstawić świat dziecka jego oczami. Czytając tę książkę, nawet przez chwilę nie ma się wątpliwości, że to Adelka gra pierwsze skrzypce i to jej postrzeganie świata jest najważniejsze. Do lektury zasiadłam z moim synkiem, który zaczyna mierzyć się z podobnymi problemami. Dlatego też lektura idealnie wpasowała się w nastroje panujące w naszym domu. Nie chciałabym streszczać książki, dlatego też nie powiem, o jakie problemu chodzi dokładnie. Jednak sprawa nauki jazdy na rowerze jest naturalna w każdym domu. W tym przypadku brak sukcesów sprawia, że Adelka traci werwę i zniechęca się do nauki. Autorka w konstruktywny sposób tłumaczy, jak najprościej wyjaśnić swojemu dziecku jak ważna jest ciężka praca i systematyczność.

Podczas lektury mój synek wiele razy porównywał się z Adelką i zadawał pytania, na które z przyjemnością odpowiadałam.

Książka jako cykl została wydana w twardej oprawie, tak więc pięknie będzie prezentować się w biblioteczce oraz posłuży dziecku na długi czas. Ilustracje przygotowała, niezastąpiona Beata Zdęba i jak zwykle stanęła na wysokości zadania. Adelka na kartkach jawiła się jak żywa z każdą swoją emocją wypisaną na twarzy.

Reasumując: Cieszę się, że powstają takie lekkie, przyjemne, ale również mądre i wartościowe książki jak seria Adelki. Czekam na więcej, bo wiem, że Adelka ma w sobie dużo energii do spożytkowania. Dodam, że książka przeznaczona jest dla dzieci od 4 roku życia.

Papierowy Bluszcz

Moje wielkie plamy spaliły na panewce...

Weekend powitaliśmy chorobą. 😔

Ale jak na właścicielkę bookstagrama jest jedną rzecz w tym szaleństwie, która mnie cieszy.

Możemy czytać książki non stop, bez wychodzenia z łóżka. 🤍

Korzystając z chwili snu maluchów chciałabym zaciekawić Was najnowsza spośród części serii o Adele -" Spróbuj jeszcze raz, Adelko" autorstwa Anny Bichalskiej przy współpracy z ilustratorką Beatą Ziębą.

Czy to jedna z tych książek, których wydanie jest przyjemnie kojące?

Myślę, że tak. Bohaterka, jej rodzina i perypetie których doświadcza są dla nas jako rodziców dowodem, że pewne etapy są całkowicie naturalne i wspierają nie tylko dziecko w trudach nowych doświadczeń i emocji, ale także dla nas.

Tym razem Adelka, urocza kilkulatka, na kartach książki przeżywa prawdziwie trudne momenty!

Czu pamiętasz swoją pierwszą jazdę na rowerze? Tą, przy której najchętniej zamknąłbyś rower w piwnicy na zawsze? Gdy buty nie wiążą się same nawet gdy układasz ze sznurówek fantazyjne uszy króliczka? A litery? Dlugo trwa nauka czytania...

To wszystko przydarzyło się właśnie naszej bohaterce tej trudnej drodze która prowadzi do nauki wyrozumiałości dla samego siebie i cierpliwości. Kilkulatka prędko zraża się do kolejnych prób i reaguje tak, jak każde inne dziecko gdy coś nie jest takie jakie oczekiwało. 😔

Książki o Adelce to prawdziwy drogowskaz dla maluchów, gdy wspólnie z nami przeżywają czytelniczą przygodę, który wskazuje, że chęć osiągnięcia nowych umiejętności związana jest z powtarzaniem nowej czynności- powtórnie, nawet gdy nie jest idealnie aż do skutku.

Emocje które temu towarzyszą mają szansę być oswojonymi i zaopiekowanymi. To właśnie wartość, którą niesie kazda z części serii i przyznam, że z ogromną ochotą czekam, czy seria będzie mieć swoją kontynuację. ❤️

Adelke dobrze znamy i bardzo lubimy. Po trudnym słowie na e, przychodzi czas na cierpliwość razem z książką:

Spróbuj jeszcze raz, Adelko- Anny Bichalskiej, wydawca wydawnictwobis

Książka dużego formatu zbliżonego do A4, w twardej oprawie i pięknie zilustrowanej przez Beatę Zdębe niesie piękna lekcje dla dzieci( ale myślę że dla rodziców również). Cała historia jak zawsze przedstawiona bardzo przejrzyście dla młodych czytelników. Książka nie nudzi mimo, że ma bardzo mądra lekcje do przekazania. Dzieci mogą się z niej nauczyć co to cierpliwość, że żeby coś osiągnąć należy się nie poddawać i żeby zdobyć jakaś umiejętność trzeba dużo ćwiczyć. A to często dla naszych dzieci wydaje się kompletnie głupie i niepotrzebne. Przecież kiedy chcemy pilotować odrzutowiec to powinniśmy tam wsiąść o lecieć🤣 a tu czasem nauka wiązania butów może trwać w nieskończoność.

Adelka tym razem, czeka na coś niesamowitego. Wlasniendostala nowy rower z pedałami. Jednak kiedy na niego siada okazuje się że jechanie bez pomocy taty jest praktycznie niemozliwe. I niestety dzieje się tak ciągle i ciągle, czyli za kilkoma pierwszymi razami. Czuję się pokonana. Wracają do domu. A tam kolejne proste wyzwanie, które okazuje się karkołomna plątaniną. Nie wspominając o literkach które podczas nauki czytania nie chcą układać się tak szybko w słowa jakby chciała. Czas, ćwiczenia, cierpliwość? Adelka jest pewna, że to nie powinno być takie trudne, przecież rodzice robią to bezbłędnie. Jak myślicie uda się Adelce przezwyciężyć niecierpliwość?

Zapraszam do czytania 🥰

„Spróbuj jeszcze raz Adelko”

Przyznajcie się, jak to jest u Was z probowanie? Szybko się poddajecie? Czy możecie jesteście osobami typu drzwiami nie mogę to oknem wejdę? 😉 Jak wygląda sytuacja z Waszymi dziećmi?

U nas Amelia bardzo szybko się zniechęca. Poddaje się i niestety często słyszymy nie dam rady, nie mam już siły, nie uda mi się.

Czytając Adelkę widziałam swoją córeczkę, która podjęła kilka prób i zrezygnowała z dalszej nauki, bo i tak jej się nie uda.

Adelka marzy o tym by jeździć na rowerze, samodzielnie wiązać piękne buty- pierwsze buty ze sznurówkami! Czytać samodzielnie książki, musicie wiedzieć, że kocha książki. Niestety dobrze wiemy, że to nie przychodzi łatwo. Potrzeba czasu i wielu prób by osiągnąć cel. Dziewczynka poddaje się po kilku nieudanych próbach i powtarza rodzicom, że to się nie uda, ona już nie chce, nic z tego nie wyjdzie.

Przyznam, że ma bardzo fajnych rodziców, którzy nie naciskają, nie zmuszają. Czekają, aż ich córeczka będzie ponownie gotowa, aby spróbować. Pewnego dnia usiedli z Adelką i pokazali jej swoje zdjęcia z dzieciństwa. Zdjęcia na których coś osiągneli. Tata miał widoczne strupy na kolanach po nauce jazdy na rowerze. Jednak jechał na nim! Mama stoi dumnie ze swoim pierwszym pierwszym elementarzem, który udało jej przeczytać samodzielnie. Następnie pokazują Adelce bobasa, który przeszedł kilka kroków i upadł. Później ten sam bobas przebiegł już dość sporą odległość. Tym bobasem była Adelka! Pokazali jej, że wielu rzeczy już się w życiu nauczyła. Uczyła się dzielnie i podejmowała wiele prób. Dziewczynka zmieniła nastawienie, uświadomiła sobie ile rzeczy już potrafi, a skoro potrafiła się ich nauczyć to czymże będzie nauka jazdy na rowerze! W ten sposób codziennie na nowo podejmowała próby. Jeździła, czytała, wiązała sznurówki. Robiła to bez ustanku, ale osiągnęła swój cel.

Podoba mi się sposób pokazania dziecku, że przecież nie umiało chodzić, jeść samodzielnie, ubierać się, rysować i robić wielu, wielu innych rzeczy. Jednak teraz już potrafi. Nauka trwa jakiś czas, jest to proces i tego procesu musimy nauczyć nasze dzieci.

Życzę Wam, abyście tak jak Adelka nie poddawali się i osiągali swoje cele, a nawet dążyli poza nie!