W 2009 ROKU NAUKOWCY USTALILI, ŻE RZEKOMA CZASZKA HITLERA ZE ŚLADAMI POSTRZAŁU NALEŻAŁA DO KOBIETY.
NIE MA ANI JEDNEGO ŚWIADKA JEGO SAMOBÓJSTWA. JÓZEF STALIN DO SWOICH OSTATNICH DNI TWIERDZIŁ, ŻE HITLER ŻYJE.
W naukowcy 2009 roku wykluczyli, by przywieziona do Moskwy w 1946 roku i przechowywana przez Rosjan rzekoma czaszka Hitlera ze śladami postrzelenia należała do Hitlera, tylko do kobiety! A to oznacza, że do dzisiaj nie ma dowodów, że Adolf Hitler zginął w bunkrze. Nie ma ani świadków, ani ciała. Skoro tak, to dlaczego wódz Trzeciej Rzeszy nie miałby skorzystać z przygotowanego wcześniej planu i uciec z Berlina? A jeśli uciekł, to kto chciałby się chwalić, że dał ciała? Brytyjczycy? Sowieci? Amerykanie? W takiej sytuacji nikomu nie zależało na powątpiewaniu w oficjalną wersję, że Hitler popełnił samobójstwo. A to jeden wielki stek bzdur. Nawet ci, którzy byli za ścianą, kiedy Hitler niby miał odbierać sobie życie, prezentowali inne wersje. Każdy twierdził co innego. Co więcej, były pilot Luftwaffe, kapitan Baumgart zeznał pod przysięgą, że 29 kwietnia 1945 roku zabrał Hitlera z Berlina!
Jeszcze w 1947 roku FBI szukało Hitlera.
Z powodu braku dowodów dopiero w 1955 roku Niemcy wydały oświadczenie o tym, że Hitler nie żyje. Choć ciągle były to przypuszczenia, niepodparte żadnymi dowodami. Pod koniec II wojny światowej zaginęło 46 niemieckich u-bootów. Przypadek?
W trakcie wspólnego obiadu w Poczdamie 17 lipca 1945, 78 dni po tej pseudośmierci Adolfa Hitlera, Józef Stalin oznajmił Trumanowi, że Hitler zbiegł. Podobnie było w 1952 toku. Wówczas, prezydent USA, Eisenhower stwierdził jasno, że nie ma żadnego dowodu na to, że fuhrer zginął w berlińskim bunkrze!
Trzymasz w ręku książkę, która zmieni bieg historii. Po jej przeczytaniu trzeba będzie pisać nowo szkolne podręczniki.
Czy "Spowiedź Hitlera 2. Szczera rozmowa 20 lat po wojnie" to literatura faktu?
Książka stanowi połączenie literatury faktu z elementami beletrystyki historycznej, opierając się na kontrowersyjnych teoriach o przetrwaniu dyktatora. Autor wykorzystuje autentyczne dokumenty archiwalne i zeznania świadków, aby zbudować hipotetyczny scenariusz rozmowy z wodzem po latach. Publikacja skupia się na analizie luk w oficjalnej wersji wydarzeń z 1945 roku, takich jak brak dowodów DNA. Jest to lektura przeznaczona dla osób poszukujących alternatywnych spojrzeń na historię XX wieku.
Na jakich dowodach opiera się autor przy opisywaniu ucieczki z Berlina?
Christopher Macht bazuje na raportach FBI oraz zeznaniach pilotów Luftwaffe, którzy twierdzili, że wywieźli Hitlera z oblężonego miasta. W treści przywoływane są również wątpliwości Józefa Stalina dotyczące braku fizycznych dowodów śmierci w bunkrze. Autor analizuje losy zaginionych niemieckich u-bootów, które mogły posłużyć do tajnej ewakuacji nazistów. Całość skłania do refleksji nad tym, jak wiele aspektów zakończenia wojny pozostaje niewyjaśnionych.
Czy książka zawiera autentyczne materiały archiwalne potwierdzające przedstawione w niej tezy?
Publikacja zawiera liczne odniesienia do faktów naukowych, takich jak badania czaszki z 2009 roku przeprowadzone przez naukowców. Czytelnik odnajdzie w niej analizy raportów wywiadowczych oraz cytaty z oficjalnych oświadczeń polityków z okresu powojennego. Choć forma rozmowy jest literacką wizją autora, to tło wydarzeń i przytaczane daty są zgodne z danymi źródłowymi. Dzięki temu książka pozwala zrozumieć skalę niepewności, jaka towarzyszyła aliantom po wojnie.
Dla jakiej grupy czytelników ta pozycja może okazać się nieodpowiednia?
Książka nie jest polecana osobom poszukującym wyłącznie akademickich opracowań historycznych opartych na powszechnie uznanym konsensusie. Czytelnicy oczekujący suchych faktów bez elementów fabularyzowanych mogą poczuć niedosyt ze względu na spekulatywny charakter narracji. Publikacja koncentruje się na teoriach alternatywnych, co może nie odpowiadać tradycjonalistom badającym dzieje III Rzeszy. Jest to pozycja dla miłośników zagadek historycznych, a nie dla badaczy ścisłych faktów.
Jaki jest główny temat poruszany w tej części spowiedzi?
Głównym wątkiem jest hipotetyczne życie dyktatora na emigracji oraz mechanizmy, które umożliwiłyby mu skuteczną ucieczkę z Europy. Autor szczegółowo bada hipotezę o udziale obcych mocarstw w tuszowaniu prawdy o losach zbrodniarza. Książka rzuca nowe światło na wydarzenia z Poczdamu i działania służb specjalnych w latach 50. ubiegłego wieku. To wciągająca analiza psychologiczna, która zmusza do przewartościowania wiedzy o powojennej rzeczywistości.
