Spotkaliśmy się w obozowym piekle

Sięgając po powieść „Spotkaliśmy się w obozowym piekle” spodziewałam się dobrej lektury. Opis na tyle mnie zachęcił, że miałam ogromną ochotę ją przeczytać. Jednak mam co do niej trochę mieszane uczucia.

Anna to Polka, która trafia do obozu koncentracyjnego zlokalizowanego w Dorze. Dziewczyna przechodzi przez piekło, obleczona z własnej godności, poniżona. Musi rozstać się z matką i swoją małą siostrzyczką, co jest dla niej niezwykle bolesne.

Jurgen to wyższy rangą dowódca obozowy. Kiedy zauważa Annę stwierdza, że musi ją uratować. Nie bacząc na to, że może stracić życie pomagając dziewczynie, ratuje ją.

Początkowo miałam wrażenie, że cała historia będzie stworzona na zasadzie „syndromu sztokholmskiego”. Zbrodniarz ocala życie ofierze, a ta z wdzięczności pokochuje go. Jednak kryje się tu głębszy sens. Jurgen nie jest typowym zbrodniarzem-sadystą. Mężczyzna stara się pomagać ofiarom trafiającym do obozu koncentracyjnego. Kiedy widzi, że inni oprawcy znęcają się nad bezbronnymi osobami od razu ich karci. Pomaga również w obozowym lazarecie (szpitalu), gdzie przemyca potrzebne leki oraz, żeby umilić więźniom obozowe życie, czekoladę. Jurgen nie narzuca się Annie, wie, że ona początkowo jest przerażona znajdując się w nowej rzeczywistości. Jednak z czasem Anna zaczyna obdarzać Jurgena zaufaniem. Niestety ich relacja zostanie wystawiona na ogromną próbę…

„Spotkaliśmy się w obozowym piekle” to książka co do której mam mieszane uczucia. To powieść należąca do tych, które z jednej strony kocham z drugiej nienawidzę. Z jednej strony cała historia bardzo mi się podobała i jestem szczęśliwa, że mogłam ją poznać. Polubiłam oboje głównych bohaterów. Zarówno Anna jak i Jurgen mają w sobie coś, dlatego nie da się ich nie lubić.

Jednak z drugiej strony jak dla mnie tempo rozwijania akcji było zdecydowanie za szybkie. Liczyłam na powolne delektowanie się lekturą, poznawanie bohaterów, rozwój ich miłości. A dostałam szybkie tempo, przeskoki w czasie, mało szczegółów dotyczących opisu rozwoju związku między Anną, a Jurgenem. Zdecydowanie po skończeniu powieści czułam lekki niedosyt.

Jednak „Spotkaliśmy się w obozowym piekle” to historia, która jest na prawdę warta poznania. Pokazuje ona, że nawet w piekle istniała miłość, która umacniała ludzi i dawała siłę do walki. Ponadto pokazuje, że nie wszyscy zbrodniarze byli sadystami. Mimo iż ta historia jest wymyślona przez autorkę to daję nadzieję, że naziści wykazywali choć odrobinę człowieczeństwa. Także jeżeli nie przeszkadza Wam to, że akcja rozwija się bardzo szybko to sięgajcie po nią.

Jest rok 1944. Do obozu koncentracyjnego Dora trafiają kolejni więźniowie, pośród których znajduje się także młodziutka Anna. Dziewczyna obdarzona niezwykłą urodą od razu wpada w oko esesmańskim żołdakom, dla których kobieta jest tutaj tylko towarem, nic nie znaczącym elementem, który można jeszcze wykorzystać do swoich własnych przyjemności.

Jednak wśród tłumu nowo przybyłych w transporcie, Annę dostrzega także major Jurgen Stoch, który wyrywa kobietę z rąk oprawców i pod pozorami niecnych planów zabiera ją potajemnie do swojego domu, ratując tym samym jej życie.

Między Anną i Jurgenem rodzi się uczucie, jednak czy miłość pomiędzy Polką a Niemcem w tak przerażająco niebezpiecznym miejscu jest w ogóle możliwa? Czy Annie uda się spojrzeć na majora Stocha inaczej niż na pozostałych oprawców z obozu? Zachęcam do poznania tej wyjątkowej historii 😌

"Spotkaliśmy się w obozowym piekle" to przepiękna opowieść o odwadze, niebywałej sile i wyjątkowej miłości, która zdarzyła się bohaterom w miejscu, przepełnionym strachem, bólem i ludzką krzywdą. Sięgając po książkę spodziewałam się klasycznej powieści, osadzonej w wojennym klimacie, jednak wydarzeń, których akcja toczy się bezpośrednio w obozie jest tutaj stosunkowo niewiele, dlatego poczułam pewnego rodzaju niedosyt. Myślę, że osoby szukające książek z literatury obozowej mogą być tutaj nieco zawiedzione, że rozdziałów poświęconych temu miejscu jest niewiele, jednak zapewniam, że druga część opowiadająca o kolejnych losach bohaterów jest także bardzo ciekawa 😉 Autorka posługuje się lekkim stylem, a jej opisy dotyczące obozu nie są przepełnione nadmierną brutalnością i okrucieństwem zatem uważam, że będzie to idealna propozycja dla osób, które dopiero chcą rozpocząć przygodę z literaturą wojennną.

Wiem, że sporo czytelników ma już dość powieści osadzonych w czasach obozów koncentracyjnych. Wymyślonych, niemających nic wspólnego z prawdą historyczną. Takich książek jest na rynku wydawniczym sporo, ale moją uwagę przykuł jeden tytuł, więc postanowiłem, że przeczytam Spotkaliśmy się w obozowym piekle. Niniejszą powieść napisała Krystyna Toczek, z urodzenia jaworzanka, która zawsze zainteresowała literaturą oraz historią drugiej wojny światowej. Znalazła tam inspirację do napisania powieści, która jest jej debiutem na rynku książki. Jak sama stwierdziła, chciała wiernie nakreślić prawdę historyczną o tych okrutnych czasach i oddać uczucia ludzi, którzy przechodzili przez to piekło na ziemi, jak i sami to piekło tworzyli. Czy jej się to udało?

Jak zwykle kilka słów należą się okładce książki. Tym razem jej projekt nie powalił mnie na kolana. Na tle zachodzącego słońca widać samolot, a na pierwszym planie kobietę, której mina sugeruje, że jest już zupełnie obojętna na to, co wokół niej się dzieje, co w jej życiu się wydarzyło.

Wróćmy zatem do treści powieści. Przenieśmy się do Konzetrationslager Mittelbau-Dora, do niemieckiego obozu koncentracyjnego, który postał w pobliżu Nordhausen w Turyngii, na terenie III Rzeszy. Obóz ten zaczął funkcjonować w sierpniu 1943 roku i działał aż do wyzwolenia przez aliantów. Jak podają historycy przez to miejsce przeszło około 60 tysięcy ludzi, a ponad 20 tysięcy zginęło podczas selekcji, ciężkiej i wyniszczającej pracy, podczas marszów śmierci. A tylko dlatego, że hitlerowcy potrzebowali masy niewolniczej to robót w pobliskiej fabryce zbrojeniowej Mittelwerk.

Głównym bohaterem powieści jest major Jurgen Sztoch, który został oddelegowany przez Himmlera do pomocy obersturmbannführerowi Reincholdsowi. Major nie pałał miłością do nazizmu i tego, co działo się w obozowym piekle. Dlatego też starał się jak mógł, by pomagać ludziom, którzy padali ofiarom brutalnego postępowania esesmanów. Musiał jednak stwarzać pozory, by jego przełożony nie miał podstaw oddelegować go na front wschodni. Armia niemiecka była już w odwrocie i klęska wielkiej Rzeszy była nieunikniona. Sztoch uważał na podpułkownika, by nie wpaść za głupotę. Jednak pewnego dnia w jednym z transportów więźniów pojawiła się kobieta. Kobieta, która zawładnęła sercem i umysłem Jurgena.

Co wydarzyło się na rampie przeładunkowej w obozie? Co zrobił niemiecki żołnierz, by ratować Polkę z rąk brutalnych współtowarzyszy, którzy zaspokajali swoje obrzydliwe żądze na oczach swoim kolegów i bezbronnych ludzi, w tym dzieci? Jak wyglądało życie Anny w ostatnich miesiącach działania obozu koncentracyjnego? Co takiego wydarzyło się tuż po wyzwoleniu obozu przez amerykańskie wojsko? Czy miłość tej pary przetrwa piekło i lata powojenne?

Spotkaliśmy się w obozowym piekle to pięknie napisana powieść. Wzruszająca, dająca poczucie, że nie wszyscy w tym obozowym piekle, mordowali, torturowali, gwałcili i zabijali z zimną krwią. Czy to mogło się wydarzyć? Ciężko powiedzieć, ciężko stwierdzić. Pani Krystyna Toczek stworzyła piękną historię, bardzo emocjonalną, tkliwą, dogłębnie poruszającą. Jeżeli jesteście jeszcze w stanie przeczytać kolejną powieść osadzoną w obozie koncentracyjnym, to nie wahajcie się. Warto! A przecież wiecie, że nie jestem pasjonatem romansów, czy powieści obyczajowej. Ta jednak bardzo mi się podobała, dlatego ją polecam. Ważne, że kolejna powieść nie została osadzona w Auschwitz, a w całkiem innym miejscu, choć prawdę mówiąc, każdy obóz to niewyobrażalne zło w najczystszej postaci.

Nastoletnia Anna wraz z matką i malutką siostrzyczką zostają zesłane do niemieckiego obozu zagłady Dora. Na miejscu Anna zostaje oddzielona od swojej rodziny i za swój protest zapłaciłaby życiem gdyby nie Jurgen Stoch, major i dowódca obozu. Dziewczyna od razu wpadła mu w oko i chciał ją ochronić przed całym tym złem. Trochę to surrealistyczne jednak za sprawą Jurgena Anna nie dostała się do baraków tylko do jego willi, w której ukrywał ja kilkanaście miesięcy, do czasu wyzwolenia obozu przez amerykanów. Pobyt Anny w obozie przyniosła jej nie tylko stratę, ból i upokorzenie ale też za sprawą Jurgena dziewczyna poznała co to miłość i pożądanie. Po wyzwoleniu obozu drogi Anny i Jurgena rozchodzą się. Czy ta miłość przetrwa obozowe piekło i rzeczywistość powojenną? Czy drogo Anny i Jurgena ponownie złączą?

Debiut Krystyny Toczek można zaliczyć niewątpliwie do udanych! W historii o Annie i Jurgenie poznajemy brutalną rzeczywistość obozową. Pisarce udało się tu jednak przemycić trochę człowieczeństwa w tych okrutnych warunkach. Miłość Anny i Jurgena jest pięknym, czystym i niewinnym uczuciem, które nie powinno sie wydarzyć. Ciekawą postacią jest to zdecydowanie Jurgen, który odstaje od wzorca nazisty, kreowanego w literaturze obozowej. Pomimo swojego przyzwolenia na całe zło, które rozgrywa się za murami obozu, ma on ogromny wkład [Adres usunięty]. w wyzwoleniu obozu. Było kilka nieścisłości fabularnych i niedociągnięć technicznych ale nie wpływało to na jakość czytania. Największym minusem były dla mnie dialogi, trochę zbyt wylewne, przesłaniające wagę niektórych wątków. Akcja owszem dynamiczna, jednak ze zbyt dużymi przeskokami czasowymi. Niektóre wątki mogły być bardziej wyeksponowane, niektóre mniej. Ale jak na debiut to naprawdę ciekawa i porywająca historia. Lubicie literaturę obozową? Jeżeli tak to na pewno ta Książka się wam spodoba!

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🏵 "Spotkaliśmy się w obozowym piekle" autorstwa Krystyny Toczek to romans wojenny, oraz jednocześnie debiut autorki.

🏵 1944 rok

Do obozu koncentracyjnego Dora przybywa Anna, Polska więźniarka, która wpada w oko Jurgenowi Sztochowi, wysokiemu rangą majorowi SS. Jurgen ratuje ją od niechybnej śmierci, i umieszcza w swoim domu, oraz obiecuje jej opiekę i bezpieczeństwo.

Mężczyzna zakochuje się w Annie, i kobieta zaczyna zauważać, że jest on dobrym i empatycznym człowiekiem, który ma nadzieję na szybki koniec wojny.

Major robi co może, aby pomóc więźniom, ale jednocześnie musi uważać, aby nie zwracać na siebie uwagi komendanta obozu, gdyż przez to sam mógłby zostać zabity.

Czy związek pomiędzy więźniarką a gestapowcem ma szansę powodzenia?

Czy Jurgen wykona ostatni wydany mu rozkaz?

Jak zakończy się ta historia?

🏵 Jest to debiut autorki, i muszę przyznać, że jest naprawdę udany. Jako miłośniczka powieści o tematyce wojennej i obozowej, nie mogłam odpuścić sobie przeczytania tej książki.

Autorka ma lekkie pióro, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko.

Podobał mi się pomysł na fabułę, oraz ukazanie ludzkiego oblicza Jurgena, który pomimo tego, że był gestapowcem, to nie popierał bestialstwa i robił co mógł, aby jakoś pomóc uwięzionym. To były ciężkie czasy, i nie wszyscy Niemcy byli źli, dużo z nich samemu padło ofiarą szaleństwa Hitlera, i jako żołnierze musieli wykonywać rozkazy. Jednak nie usprawiedliwia to bestialstwa i tak okrutnego traktowania więźniów przez niektórych Niemców, którym to sprawiało wręcz przyjemność.

Jest to pełna okrucieństwa i bólu historia, która wzbudza mnóstwo emocji, daje nadzieję na lepsze jutro, oraz pokazuje, że miłość nie zna granic, i może narodzić się nawet w piekle.

Jeśli lubicie nieszablonowe romanse osadzone w czasie drugiej wojny światowej, pełne emocji i trzymające w napięciu, to gorąco polecam wam zapoznać się z tą książką.