Spojrzenie w otchłań. Neuropsychiatra i tajemnice ludzkich umysłów

„Spojrzenie w otchłań” to niezwykle interesujący reportaż, który dotyczy naszego ciała, funkcjonowania, a przede wszystkim stanu umysłu.

Jak funkcjonuje mózg, na pewno każdy z nas ma chociaż minimalne pojęcie, natomiast jeżeli chodzi o choroby, które najczęściej go dotykają, to już nie jest prosta sprawa.

W tej książce dostajemy zbiór opisów różnych pacjentów leczonych, bądź w pewien sposób spotkanych przez autora-neuropsychiatrę. W każdym z poszczególnych rozdziałów jest przytoczona jedna opowieść, jeden przypadek i jedna osobowość, która jest szalenie ważna dla autora. Najbardziej zaciekawiła i jednoczesne przeraziła mnie, historia pewnej młodej kobiety, cierpiącej na pewną przypadłość umysłową – schizofrenię. Jennifer, która wcześniej opisywana jako młoda kobieta, mająca zadatki na artystkę nagle trafia do szpitala. Jej stan z dnia na dzień się pogarsza, a ona nadal w swojej głowie słyszy głosy, które ją besztają, potępiają i wyzywają od najgorszych. Ten szczególny przypadek nie bez przyczyny został przestawiony w książce „Spojrzeć w otchłań”. Autor na kartach tego rozdziału przedstawia nam, praktycznie całą historię choroby pacjentki. Pokazuje, iż w medycynie granica pomiędzy schizofrenią, a chorobą Parkinsona jest bardzo cienka i równie łatwo ją przekroczyć. W pewnym momencie, podczas lektury napotykamy bardzo zwięzłą, aczkolwiek treściwą notatkę wyjaśniającą nam nazewnictwo medyczne. Pewne nieścisłości zostają całkowicie rozwiane, a nawet na dodatek dostajemy łatwe do zrozumienia wyjaśnienie, czym tak naprawdę jest dopamina w umyśle człowieka. Wraz z posuwaniem się akcji, a raczej relacji na przód, dostajemy także informację o tym czym jest katatonia na przykładzie żywej osoby, którą jest Jennifer.

Dalsze losy młodej kobiety są opowiedziane równie ciekawe, mamy tutaj przedstawiony problem przekroczenia, bądź niedoboru dopinamy, co skutkuje w popadanie w jeszcze gorszy stan, niż Jennifer znajdowała się dotychczas.

„Spojrzenie w otchłań”, to coś więcej niż autentyczne relacje osób chorych, czy w jakikolwiek sposób sparaliżowanych. Opisy, które autor stosuje w tej książce sukcesywnie zachęcają czytelnika do dalszej lektury. To naprawdę pouczająca i dająca do myślenia literatura, na którą nie każdy jest gotowy. Dzięki tym krótkim opisom, przedstawieniom obrazów, bądź skutków różnych, niekiedy bardzo szczególnych przypadków, mamy szansę spojrzeć w ludzki umysł. Dowiedzieć się, co tak naprawdę kryje pod sobą czaszka i jak funkcjonuje mózg, ponieważ ten cel, jako priorytet przyświecał autorowi. Zgłębić niezbadaną dotąd otchłań umysłu, a także tym samym uświadomić czytelników jak funkcjonuje ludzkie ciało.

Niektóre przytoczone historie w „Spojrzeniu w otchłań” niejednokrotnie chwytały mnie za serce, ilość bólu, jaki człowiek potrafi udźwignąć na swoich barkach naprawdę jest zadziwiająca, tym bardziej kiedy wszyscy bliscy opuścili chorego.

Książka, która jak najbardziej godna jest polecenia! Dobre Recenzje

Anthony David – „Spojrzenie w otchłań. Neuropsychiatria i tajemnice ludzkich umysłów.” Wydawnictwo Znak.

Zbiór niecodziennych przypadków, najtrudniejszych pacjentów doktora Anthonego, jednego z najwybitniejszych ekspertów w dziedzinie psychiatrii klinicznej.

W książce poznamy Patrica, Emme, Caitlin, oraz wielu innych pacjentów, którzy swoimi przypadkami zadziwili nie jednego eksperta.

Dokładnie zobrazowano ich historię niemalże od najmłodszych lat, opisano także punkt widzenia rodzin oraz osób bliskich. Przedstawiono z jakimi trudnościami, przeciwnościami losu oraz smutkami i zmartwieniami musieli zmierzyć się w walce, niekiedy z zupełnie nowym, lub nieznanym im przeciwnikiem.

Wspaniała walka doktora z sytuacjami nam zupełnie niezrozumiałymi.

Kiedy wszyscy zaczynali się poddawać, ON szukał, szukał w miejscach do których nikt by nie zajrzał.

Może to brzmieć jak kolejna narcystyczna opowieść chełbiąca własne dokonania.

Nic bardziej mylnego.

Znajdziemy tu sukcesy, ale i upadki. Historie ze szczęśliwym zakończeniem oraz takie po których będziemy płakać, lub załamywać ręce.

Walka z czasem, z Bogiem, z systemem, z Publiczną Służbą Zdrowia, niekiedy z własnymi ograniczeniami, czy nawet z własną niewiedzą.

Porządna książka. Niesamowicie wciągająca. Momentami odnosiłam wrażenie, że znajduje się na oddziale i biorę udział w wielkim odkryciu, wręcz zaczęłam kibicować niektórym pacjentom i trzymałam za nich kciuki.

Książka jest podzielona na wprowadzenie, siedem rozdziałów, podziękowania i przypisy.

Dla zafascynowanych neurologią, ale i dla psychologów oraz psychiatrów.

Polecam, warto do niej zajrzeć.

To, co mi się zdecydowanie podoba to fakt, że nie ma tu wielkich, długich, nudnych wykładów medycznych. Niektóre książki o ludzkiej psychice musiałem odkładać w połowie, ponieważ znajdowałem tam zbyt wielką ilość nudnych wykładów, które w żaden sposób nie były w stanie podbić mojego serca. W przypadku tej książki jest zupełnie inaczej. Już się nie dziwie, że Anthony David nazywany jest następcą Oliviera Sacksa. Jeżeli ktoś jest ciekaw tego, jak funkcjonuje ludzka psychika i na jakie otchłanie można się tam natchnąć, to musi koniecznie to dzieło przeczytać. Książka jest naprawdę genialna i wciągająca.

To doskonała pozycja dla wszystkich, których interesują tajniki ludzkiego umysłu. Książka jest zapisem terapii, jakim poddawani byli pacjenci jednego z najbardziej znanych światowych autorytetów w dziedzinie psychiatrii klinicznej – Anthonego Davida. Mimo że zawiera dość szczegółowe opisy przypadków i chorób oraz medyczną terminologie, jest prosta w odbiorze. Dzieje się to za sprawą języka, który nie jest zbyt skomplikowany. Dlatego też pozycja nadaje się zarówno dla znawców tematyki, jak i laików. Książka jest interesująca, przypadki ciekawe, a styl sprawia, że nie sposób się nudzić.

Autor „Spojrzenia w otchłań” jest dyrektorem Instytutu Zdrowia Psychicznego Londyńskiego Uniwersytetu. Ma wieloletnie doświadczenie w pracy psychiatry w rozmaitych szpitalach i nim właśnie dzieli się z czytelnikami. A jest z czego czerpać.

Tytułowa „otchłań” jest zaś przestrzenią dzielącą Go od umysłów pacjentów z rozmaitymi problemami psychicznymi i neurologicznymi. Sama książka to studium siedmiu różnych przypadków, z jakimi zetknął się Antygony David w swej karierze. Nie pierwszych lepszych, a starannie wybranych przez swoją nietypowość i unikalność.

Każdy z siedmiu rozdziałów przedstawia osobnego pacjenta i zawiłości jego diagnozy. Czytanie przypomina poniekąd serial o doktorze Housie. Na początku poznajemy dany przypadek i autor wprowadza nas w drogę dedukcji, która doprowadzić ma do wyleczenia. A spektrum problemów jest ogromne.

Czytamy więc o schizofrenii połączonej z chorobą Parkinsona, o ciężkiej depresji, zaburzeniach odżywiania, autyzmie, poważnych urazach mózgu, czy wręcz w ostatnim rozdziale o sytuacji, gdy mamy objawy i kolejne przypuszczenia i badania lekarzy spęłzają na niczym - nadal nie można znaleźć odpowiedniej diagnozy.

W gruncie rzeczy o to właśnie chodzi - trafne zdiagnozowanie pacjenta, co w przypadku chorób psychicznych i neurologicznych jest niezwykle trudne. Wszak nie mamy do czynienia ze zwykłą grypą.

Książka jest napisana w sposób niezwykle intrygujący. Zaciekawia momentalnie czytelnika i choć sam wstęp autora wydaje się nieco zbyt naukowy - powoduje stres, czy czytelnik-laik poradzi sobie z trudną tematyką, jednak już pierwszy rozdział rozwiewa te wątpliwości - opowieść jest zrozumiała i zajmująca. Zwłaszcza, że David okrasza historie anegdotami ze swojej pracy.

Publikacje polecam wszystkim miłośnikom zagadnień medycznych i zainteresowanych tą sferą medycyny. Dzieło Davida czyta się szybko i z przyjemnością. Poza duchową, otrzymujemy również namacalną - piękne wydanie w twardej oprawie z wytłoczonymi literami.

Dodatkowym atutem książki jest jej objętość, nieprzekraczająca 250 stron czystego tekstu. Większa ilość trudnych przypadków mogłaby przytłoczyć, a dzięki przemyślanemu doborowi caseów lekturę można skończyć za jednym zamachem. Oby więcej takich „medycznych” i przystępnych pozycji na rynku!