Spójrz mi w oczy, Audrey

Sophie Kinsella jest moją ulubioną pisarką. Przeczytałam wszystkie jej książki, prócz tych dotyczących „Zakupocholiczki”. Moja przygoda z nią zaczęła się przypadkowo, gdy szukałam dla siebie jakiegoś lekkiego ebooka. Pokochałam ją całym sercem, zwłaszcza za to, że pomogła mi przetrwać najgorszy okres w moim życiu. Nie wiem, dlaczego jej dzieła są tak nisko oceniane na portalach czytelniczych, dobrze, że sięgając po jej powieści, nie sugerowałam się opiniami innych, tak jak to zawsze robię.

W „Spójrz mi w oczy, Audrey” mamy do czynienia z rodziną składającą się ze sfiksowanej mamy, nieco wyizolowanego taty, córki z problemami i normalnego syna, który dorasta i lubi gry komputerowe. Z całej ekipy do gustu przypadła mi najbardziej postać mamy. Jest tak niedorzeczna w swym zachowaniu, że aż śmieszna. Stara się wychować swoje dzieci zgodnie z poradnikami i programami telewizyjnymi, co chwilę wprowadza w życie inny pomysł, a dialogi między nią, a jej synem są mistrzowskie. Śmiałam się, czytając te nonsensowne wymiany zdań.

Narratorką jest tytułowa Audrey. Czytelnik ma okazję zajrzeć w głąb czternastoletniej dziewczynki, która przez nękające ją koleżanki zachorowała na depresję. Najmniejszy kontakt z obcym człowiekiem budzi w niej paniczny lęk. Nie wychodzi z domu i przez cały czas nosi okulary przeciwsłoneczne. Dopiero spotkanie z Linusem – kolegą jej brata sprawia, że nastolatka powoli zaczyna wracać do zdrowia. Czy uda jej się zapanować nad demonami przeszłości i zatrzymać swój „gadzi mózg”?

Powieść czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie, jednak nie zachwyciła mnie ta książka, tak jak inne pozycje autorki. Mam wrażenie, że została napisana w zupełnie innym stylu, być może dlatego. że do tej pory głównymi bohaterkami były młode kobiety, a tym razem mamy do czynienia z nastolatką, która ma problemy. Nie jest to typowa komedia, z jakich słynie pisarka. Niemniej jednak uważam, że przedstawiona historia jest ciekawa.

„Spójrz mi w oczy Audrey” jest ciepłą, barwną powieścią, której bohaterowie są różnorodni. Książka momentami śmieszy do łez, a momentami zmusza do refleksji. To smutne, że w realnym świecie naprawdę istnieją osoby, które poprzez sprawianie przykrości innym odczuwają przyjemność i radość. Myślę, że owe osoby powinny zapoznać się z tą pozycją. Polecam ją wszystkim bez względu na wiek. Nie bójcie się, nie jest to trudna, przytłaczająca historia, to lekka opowieść o cudownej rodzinie z problemami.

Każdego dnia spoglądamy w setki par oczu. Nasze spojrzenia rozjaśniają się widząc kogoś znajomego, na widok bliskich w naszych oczach pojawiają się wesołe iskierki, prześlizgujemy się wzrokiem po obcych mijanych na ulicy. Patrzenie w oczy nie sprawia nam żadnego problemu. A gdyby jednak było inaczej? Gdybyśmy podobnie jak Audrey nie potrafili wytrzymać czyjegoś spojrzenia i kryli się za szkłami przeciwsłonecznych okularów?

Mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy i bez wątpienia jest w tym wiele prawdy. Dzieląc się spojrzeniem oddajemy komuś fragment siebie, posyłamy dalej skrawek naszych myśli i garstkę uczuć. Nie zawsze jednak jest to możliwe i dopóki nie dotknie nas taki problem prawdopodobnie nie zdajemy sobie z tego sprawy. Patrząc na słoneczną okładkę książki ciężko było mi uwierzyć, że treść powieści może faktycznie skupiać się na tematach istotnych i trudnych. Tymczasem otrzymałam ważne przesłanie ukryte pod płaszczykiem lekkiej i miejscami zabawnej powieści przeznaczonej dla młodych osób, choć jestem pewna, że spodoba się ona nie tylko im.

W swojej najnowszej powieści Kinsella łączy światy nastolatków i dorosłych, ukazując trudności, z którymi musi mierzyć się każdy z nich. Nie jest łatwo być nastolatkiem- zdaje się krzyczeć z kolejnych książkowych stron, ale i dorosłości czasami ciężko sprostać. A kiedy już te dwie rzeczywistości się zetkną, może to grozić prawdziwą katastrofą. Każdy z bohaterów jej powieści musi zmierzyć się z własnymi obawami i dylematami, niezależnie od wieku. Bardzo podoba mi się, że autorka potrafi opowiadać lekko, z poczuciem humoru i przymrużeniem oka, nawet o sytuacjach trudnych, stresujących i budzących obawy o przyszłość.

W stosunkowo krótkiej powieści Kinselli udało się nie tylko opowiedzieć o rzeczach ważnych, ale także w sposób interesujący nakreślić sylwetki bohaterów. Każdy z nich jest charakterystyczny i pochłoniętymi swoim światem, nie zapomina jednak o bliskich i o tym, co w życiu najważniejsze. Bardzo polubiłam Audrey i cieszę się, że za jej sprawą mogłam dowiedzieć się nieco więcej o schorzeniu, jakim jest fobia społeczna. Być może w naszym otoczeniu żyją ludzie z podobnymi problemami, a my nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy?

Mogłoby wydawać się, że to niewyszukana książka, opowiedziana prostym językiem i przedstawiająca życie miałkich postaci, jednak w moim odczuciu to realistyczna historia o byciu sobą, rodzinnej bliskości i tym, że życie czasami przytłacza, a mimo wszystko warto unieść głowę, uśmiechnąć się i optymistycznie spojrzeć na przyszłość. A przede wszystkim to świetna propozycja dla młodzieży i o młodzieży, umożliwiająca nam spojrzeć na pewne sprawy z innej perspektywy.

„Spójrz mi w oczy, Audrey” to połączenie mądrej opowieści o dylematach nastolatków z przyjemną historią okraszoną rodzinnym ciepłem. Bardzo cenię takie książki, które w lekki i przyjemny sposób traktują o ponadczasowych problemach, pozwalając czytelnikowi zarówno się zrelaksować, jak i spędzić trochę czasu z własnymi refleksjami. Kinsella ma lekkie pióro, potrafi także pisać zabawnie, z dużym dystansem. Jestem przekonana, że każdy z Was spędzi z tą powieścią kilka wartościowych chwil.

„Spójrz mi w oczy, Audrey” to powieść adresowana przede wszystkim do młodzieży, ale mogą po nią sięgnąć także dorośli, by poznać świat dorastających dzieci z perspektywy rodziców.

Tytułowa bohaterka to wrażliwa nastolatka, o której z początku wiemy niewiele. Z niedopowiedzeń i przemilczeń dowiadujemy się, że cierpi na zaburzenia, które uniemożliwiają jej normalny kontakt z obcym otoczeniem, jednak musi minąć sporo czasu, zanim odkryjemy, dlaczego tak się dzieje.

Audrey nie zdejmuje przeciwsłonecznych okularów nawet w domu, gdyż dzięki nim odgradza się od świata. Boi się wyjść na dwór, bywa jedynie u swojej terapeutki, która namawia ją do nakręcenie filmu o rodzicach i dwóch braciach. Ta decyzja staje się przełomowa, podobnie jak poznanie kolegi starszego brata. Nie od razu jednak dziewczyna pokonuje lęki. Powrót do normalności okazuje się trudniejszy niż mogłoby się wydawać.

Mimo poważnej tematyki, w powieści jest miejsce na sporą dawkę humoru. O swoich perypetiach opowiada nam sama Audrey, która krytycznie, ale i z miłością patrzy na rodziców, zwłaszcza na pełną sprzeczności matkę. Nastolatka ciekawie i dowcipnie przestawia też swoje relacje z braćmi oraz z nowopoznanym chłopakiem.

Narratorka zwraca się bezpośrednio do czytelnika, dzięki czemu szybko wczuwa się ON w jej rolę i wraz z nią emocjonalnie przeżywa wszystkie trudności, które zdrowemu człowiekowi mogą wydawać się niezrozumiałe.

Mocnym atutem fabuły są też fragmenty będące zapisem filmowego scenariusza, który staje się dziełem Audrey. Dzięki niemu lepiej poznajemy rodzinę dziewczyny i nią samą.

Sophie Kinsella podjęła w swej powieści ważny temat dorastania i dojrzewania, relacji z rówieśnikami, którzy potrafią być okrutni, i z bliskim, którzy nie zawsze umieją się porozumieć, ale są dla siebie wsparciem.

Istotną rolę w książce odgrywa rodzina. Nie musi ona być doskonała, mogą zdarzać się w niej różne nieporozumienia i katastrofy, ale ważne jest, by jej członkowie starali się naprawiać swoje błędy i by się kochali. Brzmi to może nieco banalnie, ale jest ważną prawdą, o której czasem zapominamy.

Po powieść „Spójrz mi w oczy, Audrey” warto sięgnąć z różnych powodów. Przede wszystkim to świetnie i z wyczuciem opisana historia problemów zagubionej nastolatki i jej bliskich. To również literatura lekka w swojej formie, ale ważna pod względem problematyki. Całość napisana jest barwnie, żywiołowo i błyskotliwie.

Polecam z czystym sumieniem – i młodszym, i starszym czytelnikom.

BEATA IGIELSKA

Narratorem jest sama bohaterka i dlatego właśnie jest ON tak ważny w opowieści. Komentarze są rozbrajające. Prawdziwe życie z przymrużeniem oka, życie nastolatków i rodziny w krzywym zwierciadle.