Splątane winorośla

Ciekawa i intrygująca książka obyczajowa. "Splątane winorośla" ujęły mnie swoim klimatem, obrazami z Toskanii, ciekawymi postaciami i interesującą fabułą. Lubię czytać o zaszłościach rodzinnych, tajemnicach i głeboko skrywanych sekretach.

Podobała mi się.

Świetna historia w sam raz na wakacyjny czas😊

Czasem jeden moment może odmienić całkowicie nasze życie i poprzestawiać je do góry nogami. Życie bohaterki najnowszej powieści Julianne Maclean zmienił nieoczekiwany telefon o poranku.

Fiona odebrała telefon z kancelarii prawnej. Dowiedziała się, że jej biologiczny ojciec umarł i musi się wybrać do Toskanii na odczytanie testamentu. Rodzina zmarłego była w szoku, kiedy dowiedziała się, że kobieta jest ich przyrodnią siostrą. W momencie, w którym nastąpiło odczytanie ostatniej woli zmarłego i okazało się, iż nieznana nikomu Fiona zostaje głównym beneficjentem, szok zamienił się w niedowierzanie, a później w złość i ogromną niechęć. Co tak naprawdę łączyło matkę Fiony z producentem win z Toskanii? Nagle wszyscy zaczęli mieć interes w tym, by zgłębić tajemnicę skrywaną przez lata. Marzą o możliwości podważenia testamentu. Co się stanie, gdy dokopią się do prawdy? Wyjaśni się tajemniczy wypadek człowieka, który ją wychował? Czy Fiona przejmie winnicę, czy raczej ją sprzeda? Od jej decyzji zależy życie wielu osób.

Akcja rozgrywa się tak, jak lubię, czyli dwutorowo z retrospekcjami. Życie Fiony poznajemy na bieżąco a zgłębiając historię Lillian cofamy się do roku 1986. Tempo toczących się wydarzeń jest dość powolne, dzięki czemu w pełni możemy się wczuć w nastroje bohaterów, lepiej ich poznać i zrozumieć. Na wszystkie zaś sekrety, tajemnice i niesnaski świeci toskańskie słońce, pachnie gaj oliwkowy i włoskie jedzenie, a smak wina przyjemnie drażni zmysły. Jest to historia o miłości, namiętności, walce o szacunek dla zmarłych, o pamięci dla rodzinnych wspomnień. To historia o przebaczaniu, o ulotności chwili, o tym, że powinno się mieć wzgląd na drugiego człowieka i jego potrzeby. W końcu jest to powieść o tym, by nie ufać pozorom i nie oceniać pochopnie wydarzeń, które nie są nam bliżej znane, o tym, że zawsze trzeba dążyć do uzyskania szczęścia i spokoju ducha.

Książka jest dość schematyczna i przewidywalna, ale za to pełna uroku i dająca relaks. Podczas lektury Splątanych Winorośli przyjemnie odpoczywałam na bujanym fotelu z kotem na kolanach, delektowałam się smakiem wina i rozkoszowałam promieniami słońca. Takie chwile są w życiu niezwykle potrzebne dla naładowania baterii i poprawy nastroju.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję PORADNI K.

W poszukiwaniu odpowiedniej lektury na wakacyjne, letnie dni, zdecydowałam się sięgnąć po "Splątane winorośle", czyli powieść bardzo zachwalaną na zagranicznych forach. Lektura obiecywała mi motywy, które są mi szczególnie bliskie i wszystko wskazywało na to, że nie rozczaruję się wyborem. Kto nie lubi pięknych miejsc, wyjątkowych bohaterów oraz fabuły silnie wpływającej na zmysły czytelnika? W obyczajowo-romantycznym połączeniu postawiłam więc przeżyć kilka niezapomnianych godzin i uważam, że to był strzał w dziesiątkę.

Julianne MacLean zabrała mnie w malownicza podróż, której na pewno szybko nie zapomnę. Posługując się pięknym, obrazowym, bardzo plastycznym stylem porwała mnie w objęcia swojej powieści nie tylko przez wyjątkowy klimat, ale i losy bohaterów. Poznałam sympatyczne osoby dla których los nie zawsze był dobry, a które walczyły o każdą chwilę szczęścia z dumnie podniesioną głową. MacLean łącząc motywy powieści obyczajowej, romansu oraz sagi rodzinnej mocno bazującej na tajemnicy sprzed lat stworzyła złożony obraz nieidealnie idealnej opowieści. Wielowymiarowa, subtelnie zaskakująca, szczera oraz bardzo dojrzała życiowa proza udowodniła, że na bazie prostych motywów można stworzyć coś naprawdę niepowtarzalnego.

Fiona potrafiła zachować sekrety dla siebie. Przez lata potrafiła utrzymać przed ojcem tajemnicę matki o jej romansie w Toskanii. Jednak pewnego dnia dziedzictwo upomina się o uwagę i kobieta wyrusza w podróż do Włoch, by poznać swoje korzenie. Niestety rodzina biologicznego ojca jest zaskoczona faktem jej istnienia i negatywnie nastawiona do nowego członka rodziny. To miał być nowy rozdział w życiu Fiony, ale wszystko mocno się komplikuje a ona sama, mimo usilnych starań, nie wie jak wybrnąć z całej tej sytuacji. Zjednuje sobie jednak szybko sympatię czytelnika, który kibicuje jej w tej niełatwej podróży i chociaż doświadczenia bohaterki są trudne to przygoda sama w sobie jest piękna, piekielnie klimatyczna i miejscami mocno wzruszająca.

Czytamy o rodzinnych więzach, które powinny być najważniejsze na świecie a jednak zostały wystawione na ciężką próbę, o pokusach, błędnych decyzjach oraz ponoszeniu odpowiedzialności za popełnione czyny. Teraźniejszość łączy się z przeszłymi wydarzeniami, które otrzymują swoje pełne rozdziały, więc autorka w odpowiednich momentach namawia nas do zagłębienia się w tym co było kiedyś, by lepiej zrozumieć to co dzieje się teraz. MacLean wykazała się wielkim wyczuciem w prowadzeniu akcji, wykreowała również złożonych bohaterów co przełożyło się na moje ogromne zaangażowanie w prowadzone wydarzenia.

Przyznaję, że Julianne MacLean bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Dawno nie trafiłam na tak głęboką, chwytającą za serce powieść, która kryła w sobie mnóstwo wartości. "Splątane winorośle" może konkurować z prozą Luciny Riley czy Kate Morton, czyli stawiam ją w czołówce najlepszych rodzinnych opowieści. Jeśli szukacie zatem książki, która pobudzi Waszą wyobraźnię i zapewni kilka godzin wyjątkowej przygody: nie możecie przejść obok niej obojętnie.

Po Splątane winorośle sięgnęłam z dwóch powodów. Pierwszym było miejsce akcji, mam bowiem słabość do powieści, których wydarzenia rozgrywają się na terenie Włoch. Drugim było nazwisko autorki. Jednak to dłuższa historia, niezwiązana w żaden sposób z jej twórczością, bo z jej piórem spotykam się pierwszy raz. Czy ostatni?

Zdradziłam już, co mną kierowało przy wyborze lektury, ale co z samą treścią? Szczerze napisawszy mam nieco mieszane uczucia. Dlaczego? Pierwsze około stu stron nie porwało mnie szczególnie. Czułam wręcz znudzenie i niecierpliwie czekałam, aż wreszcie wydarzy się coś, co pchnie fabułę do przodu i sprawi, że nie będę mogła oderwać się od książki. I stało się tak, gdy na horyzoncie pojawiły się rozdziały dotyczące przeszłości, która ma tutaj ogromne znaczenie, jeśli chodzi o to, co dzieje się w czasach współczesnych głównej bohaterce. I pisząc wprost, to właśnie te fragmenty wciągały mnie bez reszty i sprawiały, że czułam ten włoski klimat, ten ciepły wiatr i emocje, które towarzyszyły bohaterów tamtych wydarzeń. Oczywiście im bliżej zakończenia była, tym ten dysonans między początkowymi rozdziałami malał, niemniej uważam, że Julianne MacLean mogła nieco inaczej ugryźć pomysł na tę książkę.

Denerwował mnie bowiem podział na prowadzenie narracji. Współczesne rozdziały pisane są w pierwszej osobie, te dotyczące wydarzeń sprzed trzydziestu lat w trzeciej. Zdecydowanie lepiej brzmiałaby ta opowieść w spójnej narracji.

Kolejna rzecz, która mnie denerwowała to rozdziały z perspektywy Sloane, które właściwie niewiele wnosiły do całej historii. Miałam wręcz odczucie, że na siłę upychają strony, byle tylko książka miała więcej stron. No i jeśli Sloane miała swoje strony w Splątanych winoroślach, dlaczego autorka nie dała również przestrzeni Connorowi?

Być może Julianne MacLean chciała pokazać siłę więzi między kobietami, tą niepisaną nic porozumienia, którą potrafią nawiązać, szczególnie gdy istnieje między nimi pokrewieństwo, czy to krwi, czy celów.

Jednak wypadłoby to być może dużo lepiej, gdyby wykreowane przez autorkę postaci miały jakąś wyraźną kreskę. Gdyby Sloane i Connor nie brzmieli i nie zachowali się jak rozkapryszone nastolatki, mając na uwadze, że oboje byli po trzydziestce, to wówczas mogłoby to mieć przysłowiowe ręce i nogi. Przyznam szczerze, że ta dwójka, nomen omen rodzeństwo, wybitnie działało mi na nerwy i z trudem przychodziło mi czytanie rozdziałów, w których się pojawiali i wymieniali, jakże górnolotnymi uwagami na temat ojca i przyrodniej siostry.

Fiona zaś, jak i pracownicy winnicy wzbudzili we mnie ogrom sympatii. W większość można by ich opisać jako ciepłych i serdecznych ludzi. Fiona co prawda wydawała się na początku nieco zagubiona, chociaż biorąc pod uwagę to, co na nią „spadło”, nie można się dziwić, to rozdział po rozdziale zaczęła rozpościerać skrzydła. Odkryła też różne perspektywy przeszłości i wyciągnęła z nich, zdaje się, słuszne wnioski.

Pozostaje też para z przeszłości, przez którą, a może dzięki której, życie Fiony wskoczyło na taki, a nie inny tor. Ich historia jest szalenie romantyczna, choć okupiona mnóstwem bólu i poczucia straty. I to ona, ich historia, była tym, co niosło tę historię ku jej finałowi, co porwało moje serce i sprawiło, że chciałam dokończyć tę opowieść.

Co do samego pióra Julianne MacLean, to mogę śmiało napisać, iż w ogólnym rozrachunku jest całkiem lekkie, choć autorka potrzebuje chwili – przynajmniej w przypadku tej powieści – by się rozkręcić. No i ma też ona skłonność do popadania w zbyt szczegółowe opisy, które psują efekt. Wiecie, często mniej znaczy więcej, szczególnie dla wyobraźni, która lubi podążać własnymi ścieżkami... Niemniej te detale „wylewały się” tylko miejscami i to na wstępie. Później zdecydowanie autorka trzymała poziom i budowała nastrój znaczniej mniejszą liczbą przymiotników i epitetów.

Czy zatem warto sięgnąć po Splątane winorośle? Warto. Dajcie sobie tylko chwilę, na przebrniecie przez te pierwsze rozdziały, a późnej będziecie się mogli cieszyć intrygującą historią, która skrywa w sobie rodzinne sekrety i tajemnice oraz opowieścią o miłości, która była silniejsza niż wszystko inne, choć daleka była od ścieżki usłanej różami, tudzież winnym listowiem.

Jeśli więc rozglądacie się za lekturą idealną na lato, to Splątane winorośle będą dobrym wyborem.