Śpiew bezimiennych dusz. Prawda zapisana w popiołach. Tom 3

„Śpiew bezimiennych dusz” to trzecia, ostatnia część ukazująca historię Błażeja, Mateusza, Neli, Szymona i Nadii. Bohaterowie muszą stawić czoła rzeczywistości lat sześćdziesiątych. Po wybuchu wojny sześcioletniej zmuszeni są zmierzyć się z osobistymi problemami, a podejmowane decyzje, będą pełne dylematów. Czasy, w których przyszło im żyć, nie są łatwe, a ich sumienia wystawiane są na wielką próbę. Jak poradzą sobie w takiej rzeczywistości? Czy ich wybory będą słuszne? Czy uda im się przekierować swoje życie na właściwe tory? Czy nadzieja na lepsze jutro, przetrwa próbę, przed którą staną bohaterowie powieści? Joanna Jax nakreśliła historię wzruszającą, przepełnioną emocjonalnymi rozważaniami, które nam czytelnikom dadzą możliwość podjęcia przemyśleń na temat własnych wyborów. Trzecia część trylogii „Prawda zapisana w popiołach” tak bardzo realnie ukazuje nam losy bohaterów, że sami mamy wrażenie jak byśmy żyli ich życiem, byli obok nich i wraz z nimi przeżywali życiowe rozterki. Autorka wyjątkowością stylu sprawiła, że nie jesteśmy tylko obserwatorami ich losów, lecz razem z nimi odczuwamy życiowe dylematy. Myślę, że każdy z nas znajdzie wśród bohaterów samego siebie. Ta książka, jak i cała trylogia porywa w inny świat. Świat choć odległy, to dzięki Autorce bliski naszemu sercu. Joanna Jax choć tłem swej powieści uczyniła wydarzenia z historii polski, to nie da się odnieść wrażenia, że możną ją przełożyć na świat dzisiejszy. Gdy sięgniecie po tę powieść, to pewne jest to, że nie zmrużycie oczu, dopóki nie poznacie dokąd los poprowadzi jej bohaterów. A lata 1967-1970 nie będą dla nich łaskawe. Zdecydowanie polecam Wam sięgnąć po najnowszą książkę Joanny Jax. Czyt-NIK poleca! Czyt-NIK patronuje. I tymi oto słowy na skrzydełku tej książki, tak ją opisuje: „Śpiew bezimiennych dusz” jest wołaniem tych, którym wojenna rzeczywistość zabrała najlepsze lata. Warto wsłuchać się w historię ludzi, którzy próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości końca lat sześćdziesiątych. Ostatnia część trylogii „Prawda zapisana w popiołach” to - jak przystało na twórczość Joanny Jax - mistrzowsko poprowadzona fabuła z historią w tle. To kolejna powieść, która zapisze się w kanonie polskiej literatury, po którą sięgać powinno każde pokolenie, by ocalić od zapomnienia historię ludzi walczących o swoją godność. Ta powieść to nie tylko książka, to przede wszystkim świadectwo heroizmu w walce o lepsze jutro. To pomnik ku pamięci tych, których życiowe losy były niczym „toczące się kamienie” po grząskiej drodze życiowej mapy. Niech ta historia będzie dla nas nauką, z której każdy wyciągnie lekcje, że warto schować wzajemne urazy w walce o dobro ogółu! Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Videograf [Adres usunięty]

Ukoronowanie wspaniałej historii. Czytało się wprost wspaniale, towarzyszyły mi skrajne emocje- gniew, radość, strach, rozbawienie i smutek. Nie da się tego opisać, tę książkę po prostu trzeba przeczytać!!! Jak zwykle u Joanny Jax, ciężko się oderwać od treści, słowa uwodzą i nie pozwalają nawet na moment odłożyć czytania na później. Finał jest zaskakujący, mam ciarki gdy o nim myślę... Liczę na ciąg dalszy... Musi być ciąg dalszy!

CZYTAJCIE!!!

W końcu przyszedł czas na to, bym zabrała się za 3. tom Prawdy zapisanej w popiołach, czyli serii, którą bardzo pokochałam. Dalsze losy bohaterów, których poznałam w serii Zanim nadejdzie jutro, były lekarstwem dla mojej duszy i z niecierpliwością czekałam na ostatnią część. Jednak czy to, że czytałam tę książkę aż pięć dni, znaczy, że niezbyt jestem zadowolona z tej lektury?

Dalsze losy bohaterów, którzy muszą zmagać się z coraz większą liczbą dramatów. Burzliwy koniec lat sześćdziesiątych, wojna sześciodniowa między Izraelem a Egiptem, której skutki odczuwane są na całym świecie. W Paryżu dochodzi do zamieszek, a na ulice wychodzą młodzi obywatele Francji. Podobna sytuacja dzieje się w Polsce, gdzie studenci protestują przeciwko cenzurze i zniesieniu Dziadów z desek teatru. Nadchodzi również tragiczny grudzień 1970 roku. Czy bohaterowie w końcu odnajdą swój spokój i rozwiążą ciążące im sprawy?

Nie da się zaprzeczyć, że tutaj to się dzieje naprawdę dużo. Choć szczerze mówiąc, Śpiew bezimiennych dusz jest bardziej stonowany, a akcja zdecydowanie zwalnia w porównaniu do poprzedniej części. Jednak i tak nie zabrakło tutaj wszelkich zaskoczeń, za co Joannę Jax bardzo lubię.

Wiadomo, że nie ma raczej sensu, bym po raz kolejny rozpisywała się o bohaterach, skoro robiłam to już poprzednie dwa razy – niewiele się zmieniło w tym, jak ich postrzegam. Mogę wspomnieć natomiast, że w relacjach pomiędzy postaciami dzieje się sporo i nieraz musiałam zbierać szczękę z podłogi. Myślę, że dzięki temu, że ci bohaterowie popełniają tyle błędów i mają swoje wady, są bardzo ludzcy. Autorka nie tworzy swoich postaci w sposób szablonowy i płaski - czuć tu prawdziwe emocje, a to jest ogromna zaleta wszystkich książek pani Jax.

Tę część “męczyłam” trochę długo. Przeważnie książki, które mają około pięciuset stron, czytam w takie trzy dni (tak wiem, szok 😀), a tutaj lektura zajęła mi 5-6 dni. Oczywiście, nie była to wina książki, ponieważ tę historię się chłonie jak gąbka i ciągle się chce więcej. Wszystko przez mój dziwny i niespodziewany zastój czytelniczy, który dopadł mnie w ostatnim tygodniu (na szczęście już wszystko jest okej!). Mimo tego, że Śpiew bezimiennych dusz czytałam dość długo, czuję radość z tego, że tak przedłużyłam sobie tę przyjemność.

Pisałam to już wcześniej, ale nie zaszkodzi powtórzyć. Styl autorki jest bardzo przyjemny, kreacja bohaterów bardzo dobra, a i sama akcja jest bardzo dobra i całkiem dynamiczna, choć jak wspominałam wyżej znacznie wolniejsza, niż w poprzednich częściach. Czy stanowi to przeszkodę? Absolutnie nie! Powiedziałabym, że wręcz przeciwnie – wzmaga oczekiwanie na coś niespodziewanego, co może wydarzyć się za kilka stron.

Przeczytałam tę powieść i tym sposobem mam za sobą całą trylogię. Uważam jednak, że przydałaby się kolejna część, ponieważ zakończenie tego tomu było... miażdżące. Śmiem nawet rzec, że czuję niedosyt. Dlatego mam cichutką nadzieję na to, że może kiedyś pojawi się tom czwarty – wcale bym się nie obraziła. 😊

Jeżeli lubicie powieści obyczajowe, których akcja toczy się jeszcze przed dwutysięcznym rokiem, to koniecznie czytajcie Prawdę zapisaną w popiołach - całą serię na raz. Nie zawiedziecie się, a ponownie poznacie wydarzenia, o których uczyliście się w szkole, ale w bardziej życiowej formie, a nie tylko na suchych faktach.

Joanna Jax Śpiew bezimiennych dusz, trzecia część Prawdy zapisanych w popiołach, jakiś czas temu pisałam, że Joanna Jax jest jednym z moich odkryć książkowych czasów przymusowej izolacji i spotkań z autorami przeniesionych do internetu. Po jednym z takich sięgnęłam po dwie wcześniejsze części Prawdy zapisanej w popiołach. Niedługo potem przyszła kolej na trzecią i ostatnią. Jej premiera miała miejsce pod koniec maja.

Autorka tym razem przenosi czytelnika do lat 1967-1970. Po raz kolejny bohaterowie przemieszczają się pomiędzy Polską a kilkoma innymi krajami, będąc obserwatorami różnych wydarzeń. Poza przeobrażeniami dokonującymi się powoli w Polsce, wpleciona jest również wojna sześciodniowa, praska wiosna, wojna w Wietnamie czy protesty studentów w Paryżu. Wątek obyczajowy przepełniony jest miłością i nienawiścią, rozstaniami i powrotami, różnymi niewyjaśnionymi sytuacjami i trudnymi wyborami. W dodatku całość kończy się tak niesamowicie, jakby autorka zostawiała sobie i czytelnikowi otwartą furtkę, która za jakiś czas umożliwi ponowne spotkanie z bohaterami powieści lub chociażby ich częścią.

Lubię książki, które mają kontynuację w kolejnych częściach. Pozwalają mi zżyć się z bohaterami, być świadkiem ich dojrzewania, różnych perypetii życiowych, a w przypadku książek Joanny Jax także rozmaitych historycznych wydarzeń, umiejętnie i nienachalnie przeplatających się z historiami bohaterów. Cenię sobie równowagę utrzymującą się pomiędzy wątkiem obyczajowym, opowieściami o losach poszczególnych bohaterów, a wplecionymi faktami historycznymi. A do tego, jeśli są to książki, które czyta się szybko i przyjemnie, mające w sobie coś z sagi, moje zadowolenie z lektury, która pozwoliła miło spędzić czas, jest tym większe.

Zdradzę jeszcze, że skrzydełko okładki zapowiada na jesień dwa tomy nowej powieści Joanny Jax, osadzonej tym razem w początkach istnienia III Rzeszy.