Spektrum. Leonidy

Zdarza Ci się czasami sięgnąć po książki dla młodzieży? 💬

Osobiście sięgam po nie ostatnio znacznie częściej. Ba! Nawet zaczęłam czytać fantastykę młodzieżową, którą zachwycałam się, mając czternaście lat! Tym oto sposobem trafiłam na serię Spektrum autorstwa Nanny Foss.

„Leonidy” to pierwszy tom serii Spektrum. Fabuła opowiada o grupie znajomych, których łączy coś niezwykle silnego i ważnego. Posiadają zdolności, o których nawet nie śnili, a które mogą okazać się przydatne w walce z niebezpieczeństwem czającym się za każdym rogiem.

Muszę przyznać, że nie spodziewałam się, iż ta książka aż tak bardzo mnie wciągnie! Akcja jest dynamiczna, pełna zagadek i tajemnic. Przygody bohaterów intrygują już od pierwszych stron i sprawiają, że trudno się od nich oderwać. Może właśnie dlatego „połknęłam” tę książkę w dwa dni i cieszyłam się, że kolejne tomy już czekają na półce! Motyw podróży w czasie został świetnie ukazany, a supermoce bohaterów dodają całości smaczku i nadają książce klimat sci-fi.

Same postacie są dość specyficzne (przynajmniej ja je tak odebrałam). Jednak właśnie ta specyfika sprawia, że stają się tak urocze. Każdy z bohaterów jest inny (i nie chodzi tu tylko o moce), czymś wyróżnia się na tle pozostałych. Co najważniejsze, autorka nie pozbawiła ich wad. Każdy z nich popełnia błędy, z których się uczy i wyciąga wnioski. Jednym idzie to szybciej, innym wolniej, ale przecież tak wygląda to także w prawdziwym życiu.

Do czego mogę się doczepić? Może do języka, którym książka została napisana. Jest prosty, ale momentami „przestarzały”. Powieść ukazała się około ośmiu lat temu, więc wiele dialogów, wtrąceń czy ogromna ilość angielskich zwrotów może dziś irytować. Jednak w tamtym czasie było to na topie i całkowicie normalne. Dlatego ten minus jest w pełni do wybaczenia – wtedy nie byłby nawet postrzegany jako wada.

„Leonidy” to naprawdę wciągająca młodzieżówka z elementami fantastyki i motywem podróży w czasie. Jeżeli szukasz zajmującej lektury i chcesz oderwać się od rzeczywistości, to ta książka jest dla Ciebie. Serdecznie polecam!

Czytacie science fiction? Ja nie! A przynajmniej do tej pory raczej nie, ale coś czuję, że seria "Spektrum" to zmieni.😊

Ten gatunek zawsze kojarzył mi się ze statkami kosmicznymi, skomplikowaną technologią i ufoludkami.🤭

Kiedy jednak została mi przedstawiona seria Nanny Foss, coś mnie skusiło, może gwiazdy? Może podróże w czasie? Może obietnica ciekawych przygód i relacji między bohaterami? A może ich przeciekawe moce, które stopniowo odkrywają?

Cokolwiek to było, cieszę się, że się skusiłam.😊

"Zawsze uważałam, że jestem silna. Nie odważna, w ogóle nie odważna, ale silna. Cichą siłą, jak dąb, który przeciwstawia się szaleństwu żywiołów i z każdym rokiem ma coraz grubszą i piękniejszą korę."

"Leonidy" to pierwszy tom tego duńskiego bestsellera, w Polsce wydany w 2017 roku, wiec być może ktoś kojarzy.😊 Opowiada on o losach szóstki bohaterów, które w nagły i nieoczekiwany sposób się połączą. Część z nich będzie łączyć przyjaźń, część niechęć, a część będzie miała status "to skomplikowane".🤭

Życie jednak zmusi ich do pewnego rodzaju współpracy, a z każdym kolejnym rozdziałem, ta współpraca będzie zmieniać swoje tory.

Nastolatków zaczną spotykać dziwne rzeczy, prorocze sny, niewytłumaczalne zjawiska oraz zastanawiające przedmioty, do tego niejasne przepowiednie i dziwaczni ludzie. Czyhające za rogiem niebezpieczeństwa doprowadzą do dezorientacji, ale również, chcąc nie chcąc, zbliżą ich do siebie.

Właśnie ci bohaterowie sprawiają, że ta książka jest tak ciekawa. Nie sądziłam, że tak spodoba mi się kreacja nastolatków, bo sama już dawno jednym z nich nie jestem, a jednak! Autorka stworzyła naprawdę świetne i różnorodne postacie, pełne tajemnic, różnic, wyrazistych charakterów, które wrzucone to tego jednego kotła, tworzą mieszankę wybuchową... czasem nawet dosłownie.🤭

Mamy tutaj przeciekawy motyw podróży w czasie i choć w tym tomie dopiero zaczynamy tę przedziwną podróż, to bardzo podobał mi się sposób, w jaki fabuła w tym kierunku kroczyła. Niby nie działo się tu od początku jakoś bardzo dużo, a jednak nie mogłam się oderwać i te około 550 stron przeczytałam w mgnieniu oka, ciągle obiecując sobie, że "jeszcze tylko jeden rozdział".😁

Uważam, że w powieściach, zwłaszcza fantastycznych, niesamowicie ważny jest rytm i dynamika, tutaj było to idealnie wyważone, więc mogliśmy zarówno dobrze, ale też stopniowo poznać bohaterów, mogliśmy wpaść w wyjątkowy nastrój, gdzie nic nie było pewne na 100 procent i mogliśmy poznawać nowsze i nowsze fakty, odkrywać wraz z bohaterami ich moce oraz wczuwać się w ich emocje, zastanawiając się, jak ich relacje się rozwiną.

Zakończenie było typem zakończenia dla mnie idealnego - jednocześnie niektóre wątki zostały zamknięte, nie mamy uczucia cliffhangera, ale też wiemy, że w kolejnych tomach czeka nas jeszcze mnóstwo fascynujących zdarzeń, a to dopiero początek.

Ja jestem zachwycona, nawet nie spodziewałam się, że spodoba mi się AŻ tak!

Czuję, że jest to seria, która zasługuje na większy rozgłos, bo skradłaby serca niemal wszystkich czytelników.

Dobra zarówno dla nastolatków, jak i takich starszych pań jak ja.🤣

Gorąco Wam ją polecam i lecę czytać drugą część!

8,5/10!💜

„Leonidy” to pierwszy tom napisanej przez duńską autorkę serii Spektrum, to fascynująca opowieść o grupie nastolatków, którzy na skutek tajemniczego wypadku zyskują nadnaturalne zdolności. Bardzo lubię elementy fantastyki w książkach, dlatego kiedy tylko dostrzegę cos nowego, interesującego zaczynam wpisywać tą pozycje do przeczytania. Dawno nie sięgałam po nic młodzieżowego, dlatego zdecydowałam się na przeczytanie tego fioletowego grubaska autorstwa duńskiej pisarki Nanny Foss. Jakie były moje wrażenia po przeczytaniu książki?

„Być może istnieje granica, ile cierpienia tych, których kochamy, można zabsorbować, nie rozpadając się”.

Zaczęło się od tajemniczej przepowiedni za sprawą, której koszmary zaczynały stawać się rzeczywistością,

a szkolne problemy sięgają rangi „kaszki z mleczkiem”, a dalej było tylko ciekawiej.

Bohaterką książki jest piętnastoletnia Emilia, pewnej nocy doświadcza dziwnego snu, który zaważył na całym dalszym jej życiu. Widzi w nim nieznanego jej chłopaka o turkusowych oczach i fioletowe światło promieniujące z jej własnych dłoni. Coś w nim sprawia, że dziewczyna decyduje się na wykonanie jego portretu, rysowanie jest jednym z zajęć, które naprawdę lubi. Nigdy nie należała do dziewczyn, które uwielbiały błyszczeć i wyróżniać się z tłumu. Przyjaźni się z braćmi Albanem i Linusem, nie jest taką outsiderką, za którą mogłaby uchodzić. Alban jest niewidomy, ale pozostałe zmysły pozwalają mu postrzegać świat w sposób niedostępny innym ludziom. Linus jest miłośnikiem nauki, kocha fizykę i astronomię. Emi w szkole doznaje szoku, kiedy chłopak z jej snu wchodzi do klasy, Noa wspólnie z siostrą bliźniaczką Pi przeprowadza się do miasta. Dziwny zbieg okoliczności prawda? Zwłaszcza, że coraz dziwniejsze sytuacje mają miejsce, jak to, że na dłoniach dziewczyny pojawiają się trójkątne znaki, których nie rozumie, a kilka osób z jej klasy potrafi robić niewytłumaczalne rzeczy.

„Nie da się uniknąć odczuwania strachu, ale można uniknąć poddawania się jego rządom”.

Szkolny projekt, który przyszło jej wykonać wspólnie z Noa sprawia, że trafiają do miejsca, w którym znajdują pewien artefakt, kompas, który stanie się przyczyna wielu zaskakujących wydarzeń. Co mogę powiedzieć o bohaterach?

Noa jest buntownikiem, takim typem złego chłopca, który podejmuje decyzje pod wpływem impulsu. Pi z kolei to indywidualistka, która swoją odmienność podkreśla wyszukanym strojem i fryzurą. Adriana jest sztywną perfekcjonistką, która każdą ocenę poniżej piątki uważa za porażkę przez wpływ jaki ma na dziewczynę apodyktyczna matka. Kreacja bohaterów jest realistyczna, charakterystyczna dla nastolatków, bywają emocjonalni, narwani, rozchwiani. Romans między bohaterami wisi w powietrzu, jednak jest subtelnie opisany, jakby autorka czekała, aby w dalszych częściach książki dokładniej się na tym skupić.

„Nie jest się słabym, jeśli się samemu ustanawia reguły. Gdy się zna odpowiedzi, ale samemu decyduje, kiedy je wypowiedzieć. Nie jest się słabym, gdy się człowiek kontroluje”.

Historię poznajemy z punktu widzenia Emilii, w narracji pierwszoosobowej. Akcja książki nie jest równomierna, na początku płynie stosunkowo wolno, z czasem kiedy brniemy dalej w dziwne wydarzenia przybiera na sile. Mamy tutaj wielowątkowość i mnogość sekretów, które tylko czekają na to, aby je rozeznać. Jednym słowem opowieść wciąga! Styl autorki jest prosty i lekki, dzięki czemu rozbudowana książę czytało mi się bardzo szybko. Należy pamiętać o tym, że jest to literatura młodzieżowa, więc nie powinno się od niej wymagać dorosłości, czy recepty na życie. To wstęp do bardzo fajnej serii, mam nadzieję, że nie zostanie przerwana.

„Spektrum. Leonidy” to przyjemna powieść young adult z zarysem wątków fantasy, mam nadzieję, że zyska swoich fanów.

fragment recenzji z bloga :zatraceni w kartkach

Wszyscy byli bardzo zaciekawieni i zachwyceni tą książką. Nie wiedziałem dlaczego, więc stało się tak, że i ja stałem się posiadaczem egzemplarza recenzenckiego Leonid. Moja mała cegiełka zajmuje miejsce na półce z moimi ulubionymi książkami. Dlaczego? Zapraszam do czytania! ;)

Kiedy tylko paczka do mnie dotarła, czułem lekką niepewność czy wyrobię z czytaniem. Powieść ma 544 strony i no jakby nie patrzeć jest dość gruba. Chociaż w porównaniu z „To” Kinga to „Leonidy” są cienkie :P Jednak książka wciągała tak bardzo, że żadna siła nie mogła mnie oderwać od niej. Pochłaniałem kolejne słowa, strony, kartki, rozdziały, aż dotarłem do tyłu okładki.

Każda strona to jakby większy bieg w samochodzie. Im dalej, tym szybciej, aż następuje koniec- szybki znak stopu, którego nie można przekroczyć. Tak bardzo brakowało mi ciągu dalszego, że skusiłbym się nawet po całą trylogię w jednej książce. Oczywiście czytanie byłoby iście trudne, ale dałbym radę ;)

Autorka ma bardzo delikatny i płynny styl pisania. Idealnie wymierzyła złoty środek między dialogami, opisami i fabułą. Niesie też ze sobą informacje o tym, jak bardzo ważna jest dla nastolatków przyjaźń, której często unikamy.

Książka bardzo mi się podobała. Autorka trafiła w mój ulubiony gatunek. Gabaryt przeszkadzał mi tylko w noszeniu książki do szkoły. Okładka jest piękna, treść super. Już dziś z niecierpliwością czekam na kolejne części

Lubię sięgnąć od czasu do czasu po powieści młodzieżowe, jeszcze chętniej zaś sięgam po te, które obiecują opowieść z ciekawymi wątkami fantastycznymi. Tajemnicze zdarzenie, niezwykła zdolność, pojawienie się zagadkowej postaci – jeśli znajdę coś takiego w opisie fabuły książki, od razu nabieram ochoty, by ją przeczytać. Tak właśnie było z powieścią „Leonidy”, która otwiera cykl zatytułowany „Spektrum” autorstwa duńskiej pisarki Nanny Foss.

(...)

Przyznać muszę, że za sprawą pierwszej trójki bohaterów powieści Nanna Foss od razu zdobyła moją uwagę. Emi jest utalentowana plastycznie, a za sprawą jej snów i rysunków w książce znalazły się pełne barw opisy. Alban jest niewidomy, ale inne zmysły pozwalają mu postrzegać świat w sposób niedostępny innym ludziom. Linus zaś jest miłośnikiem nauki, kocha fizykę i astronomię, co jest dla fabuły książki istotne. Ta trójka już stanowiła obiecującą zapowiedź.

Niemniej interesująca jest trójka pozostałych bohaterów. Noa to buntownik, typ bad boya, który podejmuje decyzje pod wpływem impulsu. Pi to indywidualistka, która swoją odmienność podkreśla wyszukanym strojem i fryzurą. Adriana zaś to sztywna perfekcjonistka, która przez wpływ apodyktycznej matki każdą ocenę poniżej piątki uważa za osobistą porażkę.

Narratorką powieści jest Emi, z perspektywy której śledzimy całą historię. To nastolatka z typowymi dla jej wieku problemami, które blakną jednak w obliczu niezwykłych wydarzeń, jakie rozgrywają się z jej udziałem.

Początek książki, poza snem i Emi i niezwykłym spotkaniem z Noa jest ciut rozwleczony przez szkolną codzienność. Ciekawiej zrobiło się, gdy doszło do wydarzenia, które odmienia życie szóstki nastolatków. Od chwili zaś, kiedy wokół bohaterów zaczęły dziać się dziwne rzeczy, a oni sami zaczęli przejawiać niezwykłe zdolności, nie mogłam się już od książki oderwać. Byłam bardzo ciekawa, co też jeszcze odkryją na temat swoich nowych możliwości i tego, co z tym się wiąże. Ostatnie 150 stron książki zaś wciągnęło mnie bez reszty i pozostawiło z ogromnym apetytem na więcej.

W powieściach młodzieżowych często pojawia się romans, tutaj jednak tak wyraźnego romansu nie ma. Są natomiast pewne delikatne wątki romantyczne i nastoletnie fascynacje płcią przeciwną, a autorka zaczyna zarysowywać coś, co ma szansę rozwinąć się w kolejnych częściach.

Przyznać muszę, że nie spodziewałam się, że powieść ta okaże się tak wciągająca i zaskakująca. Różnorodność postaci, ich charakterów i zdolności oraz nieoczekiwane zwroty akcji sprawiły, że naprawdę dobrze się przy niej bawiłam. Autorka sięgnęła po jeden z moich ulubionych motywów literacko-filmowych, czym jeszcze bardziej mnie przyciągnęła. Nie chcę Wam psuć zabawy, dlatego też nie mogę zdradzić, jaki to motyw. „Leonidy” to bardzo obiecujący początek ciekawie zapowiadającej się serii i z całą pewnością sięgnę po kolejne jej tomy.

Żeby nie było zbyt różowo, na koniec drobne żale. Zastrzeżenia mam do tłumaczenia, które chwilami sprawiało wrażenie niedbałego. W tekście odnalazłam błędy, niektóre rzeczy nie zostały zaś przetłumaczone wcale, co momentami wyglądało dziwnie. Sądzę, że tłumaczka postanowiła zostawić angielskie wtrącenia, jakie prawdopodobnie pojawiały się w duńskim oryginale, ale czasami to brzmiało po prostu źle.

Jeszcze jednym z moich zastrzeżeń jest mieszanie czasów. Nie wiem, czy to kwestia tłumaczenia, czy stylu autorki, ale kiedy jedno zdanie napisane jest w czasie przeszłym, a kolejne zaraz w teraźniejszym, to robi się mały chaos.

Mimo tych uwag umiałam cieszyć się lekturą, po prostu starałam się wszelkie zgrzyty ignorować.

Jeśli lubicie pełne tajemnic powieści młodzieżowe, których bohaterowie zyskują niespodziewanie niezwykłe zdolności i umiecie przymknąć oko na drobne niedociągnięcia, „Spektrum: Leonidy” to coś dla Was. Dla jej fabuły warto po nią sięgnąć. Polecam!

Cała recenzja na: [Adres usunięty]

Właściwa akcja powieści zaczyna się dość szybko, nowo przybyłe rodzeństwo wzbudza wiele emocji w szkole Emi, jej samej ciężko jest przejść do porządku dziennego nad niedawnym snem. Cały czas też ma w głowie drugi sen, niezwykle brutalny i trudny. Wydarzenia doprowadzają do stworzenia pewnej grupy przez uczniów klasy Emi, wszyscy razem przeżyją też wydarzenia, które zmienią ich postrzeganie świata.

Mimo szybkiej akcji, podobały mi się rozmyślania głównej bohaterki, jej rozterki i dylematy na temat wydarzeń, które miały miejsce. Pokazuje to realizm tamtego świata, nie ma czegoś, co zawsze mnie drażni - wydarza się coś niezwykłego, co nie ma prawa się zadziać i za chwilę wszyscy przechodzą nad tym do porządku dziennego. Tym razem wszystkie wydarzenia Emi roztrząsa w swojej głowie, próbuje sobie je wytłumaczyć i zastanawia się co może robić, a czego nie.

Mimo, że ta trylogia, ze względu na wiek bohaterów, jest skierowana do czytelników nastoletnich, to również w późniejszym wieku można mieć dużo radości z lektury tej książki. Czuć tu młody wiek bohaterów, jednak wydarzenia są ciekawe i wciągające.

Pewnej nocy nastoletnia Emi doświadcza dziwnego snu: widzi nieznajomego chłopaka o turkusowych oczach i fioletowe światło promieniujące z jej własnych dłoni. Tworzy rysunek przedstawiający tajemniczego chłopaka, a następnego dnia doznaje szoku, gdy widzi go wchodzącego do jej klasy w szkole. Okazuje się, że Noa właśnie przeprowadził się do miasta wraz ze swoją siostrą bliźniaczką. Wkrótce Emi zauważa, że przybyciu bliźniaków towarzyszą coraz dziwniejsze zjawiska - na jej dłoniach pojawiają się trójkątne znaki, a kilkoro z jej kolegów i koleżanek potrafi robić nadnaturalne, niewytłumaczalne rzeczy.

Dziewczyna szybko zaczyna zastanawiać się, czy, to, co dzieje się wokół niej, jest rzeczywistością, czy może kolejnym wybujałym snem. Ogarnia ją coraz większy chaos, w którym ciężko jest jej myśleć racjonalnie. Wkrótce jednak zdarzy się coś, co raz na zawsze rozwieje jej wątpliwości. To tylko kwestia czasu...

Od pierwszej chwili, gdy dostałam propozycję przeczytania Spektrum, byłam tą książką zafascynowana. Nie da się ukryć, że dużą część pracy, mającej na celu zachęcenie mnie do lektury, odegrała okładka, która wygląda przecudownie, jednak sama fabuła przedstawiała się tak samo interesująco. Gdyby moje relacje z tą książką przedstawić w postaci wykresu, pokazałby on, że początkowo powieść nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia, stopniowo stawała się jednak coraz lepsza, wręcz fascynująca, aby na koniec zakończyć naszą znajomość rozczarowaniem. Ale od początku...

Pierwsze rozdziały wydały mi się dosyć typowe - zjawił się obowiązkowy w powieściach młodzieżowych bad boy, mający cały świat w głębokim poważaniu i budzący postrach u połowy szkoły. Była też nasza główna bohaterka Emi - szara myszka, nigdy niezabierająca głosu na lekcji, całkowicie zanurzona w swoim szkicowniku i rysunkach. Aby dopełnić całości, musiałaby pojawić się także klasyczna piękność i klasowa kujonka w jednej osobie, która samą siebie ceni w świecie najbardziej. I w istocie, taka osoba także się pojawia. Ten cały schemat nie napełnił mnie bynajmniej nadzieją na dobrą lekturę - jest to jeden z najbardziej irytujących motywów dla mnie. Gdzieś tam w tle (bardzo odległym tle) czaiła się tajemniczość, na którą czekałam...

I doszła ona do głosu, gdy książka nieco się już rozkręciła. Z biegiem czasu Spektrum zdawało się rozkwitać, łapiąc czytelnika w swoją sieć. Bohaterowie odkrywali w sobie coraz to nowe nadnaturalne umiejętności, które były dla nich tak samo wielką tajemnicą, jak dla mnie. Były to zdolności, których nie powstydziłby się żaden superbohater Marvela, przyrzekam. Książka stawała się coraz bardziej fascynująca, jednak była zajmująca w taki niewymuszony sposób - nie zajmowała myśli całkowicie, lecz stanowiła przyjemny umilacz gdzieś w tle. Wiecie, nie wszystkie książki od razu porywają nas w wir wydarzeń, nie dając czasu na jedzenie, oddychanie, czy jakiekolwiek inne czynności życiowe. Niektóre stanowią po prostu miłą odskocznię, do której z chęcią wraca się wieczorami, i Spektrum było jedną z nich.

Nasza postać bad boya, czyli Noa, zasługuje na jeszcze jedno wspomnienie. Z tego schematu postaci da się zrobić dużą zaletę historii i mogłabym naprawdę wymienić kilku takich bohaterów, których naprawdę uwielbiam. Jednak czasem taka osoba staje się tylko upierdliwym elementem powieści, który nie daje o sobie zapomnieć, jakkolwiek bardzo się tego pragnie. Noa doprowadzał mnie do białej gorączki za każdym razem, gdy otwierał usta. Był to chłopak, któremu nieustannie towarzyszyła ogromna porcja pogardy dla całego świata oraz odpowiednia porcja uwielbienia dla samego siebie. Autorka zapewne chciała stworzyć bohatera-buntownika, jednak bunt Noa przeciwko wszystkim i wszystkiemu nie miał najmniejszego sensu i tym samym chłopak ten stał się najsłabszym i najbardziej nieznośnym elementem Spektrum.

Sprawą, której nie potrafię zrozumieć, jest fakt, że naprawdę sporą liczbę słów w książce stanowią wstawki z języka angielskiego. Wiecie, są to zwroty, których używają bohaterowie, typu ,,smart-ass", ,,survival of the fittest" lub ,,loverboy", a które nie zostały przetłumaczone na język polski. Podejrzewam, że był to zabieg zastosowany przez samą autorkę, a tłumacze z duńskiego na polski dostosowali się do jej koncepcji, ale taka stylizacja tekstu wypadła moim zdaniem bardzo sztucznie. Rozumiem, że młodzi ludzie nieraz używają słów pochodzenia obcego, ale tutaj było to za bardzo przerysowane i nieco przeszkadzało mi w czytaniu.

Zanim zabrałam się za Spektrum, zdążyłam już zobaczyć kilka pierwszych recenzji tej książki, które rozpływały się w zachwytach. Możecie więc uwierzyć, że miałam co do niej całkiem spore oczekiwania. Patrząc na jej całokształt, była to powieść całkiem ciekawa, jednak odbieram ją raczej jako wstęp do naprawdę interesującej historii, przedsionek czegoś lepszego, co mam nadzieję przeczytać w przyszłości. Nie mogę jednak ukryć, że zdołałam wyłapać kilka znaczących wad Spektrum, które sprawiły, że po zakończeniu książki byłam lekko rozczarowana.

Spektrum. Leonidy to pierwszy tom serii, która ma potencjał, aby w przyszłości rozwinąć się w dobrym kierunku i stać się czymś wyjątkowym. Sama książka miejscami mnie zachwycała, czasem irytowała - ogólnie rzecz biorąc była więc ciekawa, jednak nieco niedopracowana. Na pewno dam szansę kolejnym tomom i trzymam kciuki, aby okazały się lepsze.

[Adres usunięty]

Sny - niektórzy twierdzą, że odzwierciedlają nasze pragnienia i lęki, inni sądzą, że to tylko sposób organizmu na relaks. Jedno jest pewne - przenoszą nas do innej rzeczywistości, w której wszystko jest możliwe. Czasami są niepokojące, nie pozwalają zmrużyć oczu do świtu. Wywołują w nas przerażenie. Nie możemy o nich zapomnieć. W innym przypadku, chcielibyśmy, by wyśniona historia toczyła się dalej, nie chcemy się obudzić. Potraficie sobie wyobrazić, że sny są zapowiedzią nadciągających kłopotów? Ostrzegając pojedyncze jednostki o tym, co niedługo może się zdarzyć? Czy jest to możliwe? Nasze fantazje mogą okazać się prawdą. Wizje, które nam ukazują, być może posiadają moc zniszczenia znanego nam świata lub są swoistym ostrzeżeniem, przed niebezpieczeństwem, które nadciąga. Czy potrafilibyście uwierzyć, że sny potrafią ukazać przyszłość?

Tajemnicze urządzenie, niezwykłe moce, przyjaźń mogąca przetrwać najgorsze bitwy - to słowa krótko definiujące powieść Nanny Foss, która nie tak dawno pojawiła się w naszych księgarniach. ,,Leonidy" to jedna z najlepszych książek tego roku. Niesamowicie wciągająca, urokliwa i mroczna historia, która bez zawahania skrada serca czytelników i sprawia, że ich myśli później wciąż krążą wokół szóstki nastolatków - niektórzy z nich od dziecka się ze sobą przyjaźnią, inni są rodzeństwem, a jeszcze kolejni wrogami. Co takiego może ich ze sobą połączyć? Jeśli chcecie przeżyć niezapomnianą przygodę pełną mrocznych cieni, niewytłumaczalnych zjawisk i pięknej relacji między bohaterami sięgnijcie po pierwszy tom zaczarowanej serii ,,Spektrum". Jednak zanim to nastąpi, zapraszam was do zapoznania się z całą recenzją!

,,- A czy to faktycznie coś znaczy? - pyta Linus. - Myślałem, że o jakieś bzdety.

- Horror vacui to wyrażenie używane w malarstwie, gdy się próbuje wypełnić całą powierzchnię papieru czy innego materiału - wyjaśniam. - Oznacza ,,lęk przed pustką".

Emi woli nie wychylać się z tłumu. Piętnastolatka woli pozostawać na uboczu i przysłuchiwać się rozmowom innych, zamiast w nich uczestniczyć. Ma w szkole opinię dziwaczki, co w dużej mierze zawdzięcza swojemu prześladowcy - koledze z klasy, który z jakiegoś powodu postanowił uprzykrzyć jej życie. Emilia, aby odciąć się do całej rzeczywistości, sięga po swój rysownik stanowiący bezpieczną przystać i umożliwiający przeniesienie na papier za pomocą farb swoich myśli. Pewnego dnia dziewczynie śni się chłopak o pięknych, turkusowych oczach i zadziornym uśmiechu. Na jego szyi znajduje się tajemniczy pryzmat. Emi postanawia go narysować i nie może o nim zapomnieć. Kolejnego dnia wyśniony chłopiec wchodzi do jej klasy. Czy to możliwe? Skąd pojawił się w jej snach?

Jakby nie dość było dziwactw, w szkole pojawia się nowy nauczyciel, który zachęca sześcioro różnych osób do pójścia na wykład o kosmosie. Emi wraz z najlepszymi przyjaciółmi - Albanem i Linusem, znajomą ze szkoły Adrianą oraz dwójką nowo przybyłych uczniów - Pi oraz jej bratem bliźniakiem Noa, który okazuje się chłopcem ze snu, nie wiedzą, że wejście do starego domu zmieni ich życie. Nastolatkowie znajdują tajemnicze urządzenie, które wypala na ich dłoniach trójkątne rany. Z czasem odkrywają w sobie niezwykłe moce. Co tak naprawdę stało się w trakcie wykładu? Czemu nikt im nie chce pomóc? Co oznaczają sny Emi? Jedno jest pewne - ich życie już nigdy nie będzie takie same jak wcześniej...

,,Nie jest się słabym, jeśli się samemu ustanawia reguły. Gdy się zna odpowiedzi, ale samemu decyduje, kiedy je wypowiedzieć. Nie jest się słabym, gdy się człowiek kontroluje."

,,Leonidy" zabiorą was w sam środek spadający gwiazd pełnych tajemnic i niezwykłych mocy, zakręcą się wokół przeszłości i wpłyną na teraźniejszość, ukażą miejsca i przedmioty, które nie śniły się filozofom, aż w końcu wydrążą otwór głęboko w waszych sercach i nie pozwolą go zasklepić. Napisana z wielką pasją, intrygująca do ostatniej strony, wyważona i misternie skonstruowana powieść, która zaskakuje czytelnika. Nanna Foss stworzyła historię, obok której nie można przejść obojętnie. Przyciąga niczym magnes i zachwyca okładką zapowiadającą niezapomnianą przygodę, w której wszystko jest możliwe. Zachwycająca, wciągająca, osobliwa - mogę z ręką na sercu powiedzieć, że to jedna z najlepszych książek 2017 roku! ,,Leonidy" poruszają ważne tematy, ukazują różne temperamenty osób, które z jakiegoś powodu zostają połączone. Czy pragniecie wraz z bohaterami wyruszyć w nieznane miejsca i odkryć prawdę o tajemniczym przedmiocie, który przekazał im niebezpieczne dary? Jeżeli szukacie powieści, która zachwyci was wykreowanym światem i zapierającą dech w piersiach historią, to zakończcie swoje poszukiwania. Pierwszy tom serii ,,Spektrum" skradnie wasze serca!

,,Na przeciwległej kartce napisałam ozdobnymi literami gutta cavat lapidem, to znaczy ,,kropla drąży kamień". Przypominają mi o tym, że coś, co na pierwszy rzut oka wydaje się słabe i uległe, może mieć w sobie dość siły, by zwyciężyć nawet najtwardszy opór."

Emi to spokojna, nielubiąca zwracać na siebie uwagi dziewczyna, która nigdzie nie rusza się bez swojego szkicownika. Artystka o niezwykłym sercu, popełniająca błędy, ale zarazem się na nich ucząca, lojalna i sprawiedliwa, opanowana, a zarazem waleczna. Niepoprawna marzycielka i inteligentna młoda kobieta. Emi spotyka coś niewytłumaczalnego. Dziewczyna musi poradzić sobie z nową sytuacją - chłopak, który się jej przyśnił, istnieje naprawdę, nękają ją koszmary, a na rękach za sprawą małego urządzenia pojawiają się trójkątne rany. Co tak naprawdę się dzieje? Emi musi rozwikłać tę zagadkę, co może okazać się bardzo niebezpieczne. Na szczęście nie jest sama. Od dziecka może liczyć na Albana - najlepszego przyjaciela, który jest jej największym powiernikiem i jego młodszego brata - geniusza Linusa będącego niezawodnym obrońcą. Poza tym życie kieruje na jej drogę bliźnięta nowo przybyłe do szkoły Emi - nieobliczalnego Noa, który jest chłopakiem z jej snów oraz Pi - zakręconą, temperamentną dziewczynę pełną dobroci. To nie koniec. W tej powieści pojawia się również Adriana - prymuska, nieskazitelna uczennica, przykładna córka, która pragnie czegoś więcej. Czy tej szóstce obcych sobie ludzi uda się odkryć prawdę?

,,Czasami chciałabym, żeby Alban nie potrzebował tej przeklętej laski. Żeby nie musiał wciąż na nowo ustosunkowywać się do tego niezręcznego milczenia ze strony sprzedawczyń czy ludzi na ulicy, którzy najpierw patrzą na jego biało - czerwonego pomocnika, a dopiero potem na niego. I przyklejają mu łatkę nieszczęśliwca, jeszcze zanim w ogóle zaczną z nim rozmawiać."

,,Leonidy" to pasjonująca, tajemna powieść, która zabiera czytelnika do świata, w którym podróże w czasie są możliwe, wybrane osoby zyskują niesamowite moce, a horror vacui nadciąga i nikt nie będzie mógł go powstrzymać. Zachwycająca, zabawna i fantastyczna historia, która skradła moje serce może również przenieść was tam, gdzie rzeczywistość odchodzi w zapomnienie. Polecam!

Dzisiaj przychodzę do was z recenzją powieści, która zachęciła mnie do siebie przede wszystkim swoją cudowną okładką, od której ciężko było mi oderwać wzrok. Okładka niewątpliwie przyciąga nasze spojrzenie, kryje w sobie jakąś niesamowitą magię, która nie pozostawia innego wyjścia jak tylko sięgnąć po tę pozycję. Po zapoznaniu się z opisem, moja ciekawość co do tej historii jeszcze bardziej wzrosła i po prostu wiedziałam, że muszę poświęcić jej trochę czasu i uwagi. Kiedy więc otrzymałam propozycję zrecenzowania pierwszej części serii Spektrum, czyli "Leonidy", nie wahałam się ani sekundy i od razu z radością się zgodziłam. Miałam co do tej książki spore oczekiwania i wprost nie mogłam doczekać się lektury. Czy pierwszy tom tego cyklu okazał się godny polecenia? Czy będę chciała sięgnąć po kolejne części? Zapraszam do zapoznania się z całą recenzją, z której z pewnością się tego dowiecie.

Piętnastoletnia Emi śni o chłopaku z turkusowymi oczami. Kiedy nazajutrz w jej klasie pojawiają się bliźniaki - Noa i Pi - dziewczyna nie może uwierzyć w to co widzi. Chłopak jest niemal identyczny jak ten spotkany we śnie. Od tego momentu nic w życiu głównej bohaterki nie jest już takie samo, a wokół niej zaczynają dziać się naprawdę dziwne rzeczy. Wspólny szkolny projekt, który muszą wykonać sprawia, że grupka całkowicie różnych od siebie dzieciaków nagle staje się sobie bliska. Wkrótce połączą ich przygody, które mogą okazać się niebezpieczne.

Muszę przyznać, że kiedyś powieść trafiła w moje ręce ogromnie się przeraziłam, a to wszystko za sprawą objętości jaką posiada "Spektrum. Leonidy". Pięćset czterdzieści cztery strony wydawały mi się naprawdę sporym wyzwaniem i trochę obawiałam się czy mu podołam. Bałam się, że jeśli powieść kompletnie mi się nie spodoba to dokończenie jej czytania okaże się dla mnie jedną wielką męczarnią. Całe szczęście rzeczywistość okazała się zupełnie inna, a pierwsza część serii Spektrum nie dość, że wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, to jeszcze przeczytanie jej nie zajęło mi zbyt wiele czasu.

Fabuła książki jest ciekawa i muszę przyznać, że zaintrygowała mnie już od pierwszych stron. Choć początkowo niezbyt dużo się dzieje, niewątpliwie urzekł mnie cały ten fantastyczny i magiczny klimat, który stworzyła autorka. Wydaje mi się, że kolejne części tej serii będą dużo bardziej dynamiczne, a losy bohaterów nabiorą większego rozpędu. Nie ulega wątpliwości, że "Leonidy" to tylko wstęp do całej historii, a także zaledwie skrawek umiejętności Nanny Foss, który ma zachęcić czytelnika do sięgnięcia po kolejne tomy. Według mnie autorka całkiem dobrze poradziła sobie z kreacją własnego świata, a także świetnie poprowadziła wszystkie fantastyczne wątki.

Bohaterowie są poprawnie wykreowani, chociaż wydaje mi się, że mogliby być odrobinę mocniej rozbudowani. Chciałabym jeszcze lepiej poznać Emi i jej przyjaciół, dowiedzieć się o nich znacznie więcej. Główna bohaterka niejednokrotnie mnie denerwowała, przede wszystkim swoim brakiem zdecydowania i nieumiejętnością podejmowania poważniejszych decyzji. Mimo wszystko jestem w stanie jej to wybaczyć, ponieważ dziewczyna ma dopiero piętnaście lat. Mam nadzieję, że kolejne tomy ukażą jej nieco doroślejszą twarz.

Dużym plusem tej powieści jest język, którym posługuje się autorka. Nanna Foss pisze prosto i przekazuje wszystkie informacje z ogromną lekkością, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę szybko. Już pierwsze rozdziały zapewniły mnie, że nie będę miała większych problemów ze zrozumieniem fabuły i tak się rzeczywiście stało.

"Spektrum. Leonidy" to książka, która nie jest pozbawiona wad, ale myślę, że jest absolutnie godna waszego czasu i uwagi. Skierowana jest przede wszystkim do młodzieży, ale jestem pewna, że starsi czytelnicy, którzy gustują w podobnych tematach, również będą usatysfakcjonowani. "Leonidy" to dobra młodzieżówka, którą czyta się z ogromną przyjemnością. Nie żałuję ani sekundy spędzonej z tą lekturą i już nie mogę się doczekać kolejnych części. Mam nadzieję, że wydawnictwo nie będzie kazało nam zbyt długo czekać na kontynuacje losów głównej bohaterki i jej przyjaciół.

Deszcz meteorów

Kosmos fascynował ludzi od wielu wieków, a astronomia matematyczna i naukowa, rozwinięta już przez Babilończyków, na wysokim poziomie funkcjonowała również w starożytnej Grecji i świecie helleńskim. Tak naprawdę jednak obserwacji nieba dokonywano już w paleolicie, choć wówczas ograniczało się to do skupienia na zjawiskach widocznych tzw. gołym okiem. Przypuszcza się nawet, że część malowideł jaskiniowych prezentuje właśnie obiekty astronomiczne, na przykład plejady. Z kolei przed 1833 rokiem zaobserwowane zostały po raz pierwszy leonidy, czyli rój meteorów, niekiedy widoczny w postaci spektakularnych widowisk na nieboskłonie.

Co jednak wspólnego mają leonidy z powieścią przeznaczoną dla młodych czytelników, opublikowaną nakładem Wydawnictwa Driada? Poza tytułem oczywiście, bowiem „Leonidy” to pierwszy tom wyjątkowej serii fantasy „Spektrum”, autorstwa Nanny Foss. Sięgając po książkę, przekraczamy granicę ziemskiego pojmowania, wikłamy się w niezwykłą historię o zagadkowej fabule i przygodach, które przeżywa grupa pozornie różniących się od siebie młodych ludzi. To sprawia, że lektura zachwyci zarówno miłośników fantastyki, jak i młodych naukowców, którzy czytając, będą mogli wysnuwać i obalać kolejne hipotezy.

Autorka przedstawia nam nastoletnią Emilię, pochodzącą z wielodzietnej rodziny dziewczynę, uważaną w szkole za dziwadło. Wyalienowana, wciąż trzymająca się na uboczu nastolatka, z nieodłącznym szkicownikiem, ma za przyjaciela równie dziwnego jak ona chłopaka – niewidomego Albana. Wszystko zmienia się, kiedy pewnej nocy Emilia śni o niezwykłym chłopcu o niemal turkusowych oczach z pryzmatem na szyi, a następnego dnia … pojawia się ON w szkole. Co więcej Noa – tak ma bowiem na imię chłopak ze snu, jest bratem bliźniakiem równie dziwnej jak ON sam Pi, charyzmatycznej i brawurowej nastolatki z burzą dredów w kolorze ognia.

Od tej chwili zaczynają dziać się niewyjaśnione rzeczy, poczynając od nowego nauczyciela o niepokojącym wyglądzie, poprzez wizytę nastolatków w domu pewnego astrofizyka, Christensena. Emilia odkrywa, iż wnętrze jego domu do złudzenia przypomina to ze snu, a dzięki tym wspomnieniom odkrywa dziwny przedmiot niewiadomego pochodzenia. Podobne do kompasu z widniejącym na nim szyfrem znalezisko, uruchamia się za pomocą … wisiora Noa, powodując poważne oparzenia całej grupy nastolatków.

Czy to jednak ów przyrząd uaktywnia nadnaturalne umiejętności nastolatków? A może istniały one już wcześniej? Pytania mnożą się wraz z kolejnymi niezrozumiałymi dla bohaterów wydarzeniami – Adriana, ambitna uczennica, która przez przypadek znalazła się w ich grupie, potrafi poruszać z daleka przedmioty, Noa i Pi potrafią czytać sobie w myślach, a Pi ma ponadto zdolność wzniecania ognia, kiedy jest zdenerwowana. Czy to już koniec darów (a może przekleństw) posiadanych przez grupę? Czym tak naprawdę jest niezwykły przedmiot należący ponoć do ojca astrofizyka, dlaczego Emilia wciąż ma sugestywne sny, które zdają się przepowiadać pewne wydarzenia?

Wszystkie te wątpliwości rozwiać może lektura niezwykle zajmującej książki, która tak naprawdę wciągnie nie tylko nastoletnich czytelników. Brawurowo prowadzona akcja, sprawne dialogi, umiejętnie wykreowani, charakterystyczni bohaterowie, reprezentujący różne środowiska i typy osobowości, a jednak połączeni wspólnym celem – to główne atuty powieści. Od „Leonidów” trudno jest się oderwać, a stosunkowo prosty, choć barwny i plastyczny język sprawia, że książkę czytamy z … prędkością spadających meteorów, z niecierpliwością czekając na kolejne tomy!

Justyna Gul

Qultura słowa

Trudno sobie wyobrazić, że ktoś mógłby podróżować w czasie. Może i to jest możliwe, ale nam szarym myszkom raczej nie będzie to znane...Ale gdyby się okazało, że należysz do grona nielicznych, którzy potrafią przemieszczać się do przeszłości i przyszłości? Jak byś przyjęła /przyjął taką wiadomość?

Emilii ma dziwny sen,a gdy się budzi w pamięci ma chłopaka, którego szybko rysuje. Gdy w szkole spotyka chłopaka ze snu jest w szoku. Jednak to dopiero początek dziwnych niespodzianek.

Emilia wraz z przyjaciółmi jedzie na wykład do profesora astrofizyki...okazuje się, że nie ma takiego wykładu, ale w domu wykładowcy dochodzi do dziwnego zdarzenia. Grupka sześciorga nastolatków zostaje naznaczona...z czasem owa grupa zaczyna mieć dziwne zdolności, a rany na rękach zaczynają świecić.

Co spotkało Emilii i jej przyjaciół?

"Leonidy" to pierwsza część powieści przygodowo-fantastycznej adresowanej dla nastolatków z niższego progu wiekowego. Jest to historia o grupie młodych ( średnia wieku piętnaście lat) ludzi, którzy są wybrani do podróżowania w czasie. Jednak jakie są ich cele, jeszcze autorka nie zdradziła.

Tom pierwszy jest bardzo dokładnym wprowadzeniem do dalszych części. Pomimo cząstkowych wyjaśnień twórczyni, w głowie kumuluje się wiele pytań, które zachęcają do dalszego odkrywania tajemnic.

Pisarka ciekawie wykreowała wszystkich bohaterów. Do literackiego życia powołała grupę bardzo różnorodnych nastolatków, którzy chcą czy nie muszą trzymać się razem.

Bardzo trudno wybrać faworyta, gdyż każda postać jest warta uwagi. Twórczyni ma rękę do obrysowywania postaci, ponieważ ma się wrażenie ich realnego bytowania.

Literatka powieść napisała prostym, zrozumiałym stylem oraz odpowiednim językiem, przeznaczonym dla młodych, chętnych literackich przygód czytelników.

Najsłabszą stroną powieści, a zarazem największym minusem jest tempo akcji. Niestety fabuła rozwija się bardzo ociężale. Powieść ma ponad pięćset stron, a autorka opisała na nich zaledwie trzy dni z życia bohaterów. Fakt,że wydawnictwo wykorzystała duży rozmiar czcionki, ale to nie zmienia [ istnienia] ślimaczego rozwijania się fabuły.

Tak jak wspomniałam na początku, powieść jest typową książka dla młodych. Ja jako osoba dorosła nie odnalazłam się w wydarzeniach, aczkolwiek czytało mi się ją szybko i lekko. Najbardziej zaciekawiającym etapem są ostatnie rozdziały. Wówczas najwięcej się dzieje i autorka zdradza główny wątek cyklu.

W tej części nie odczułam klimatu s-f, ale być może w kolejnych będzie ON bardziej widoczny. Nie ma tutaj ani cukierkowych romansów, ani skomplikowanych trójkątów, jest za to ponadczasowa przygoda.

"Leonidy" to ciekawa powieść z interesującym tematem przewodnim oraz barwnymi bohaterami. To książka dla młodych czytelników, którym zapewne przypadnie do gustu. I im polecam powieść. Natomiast osoby starsze niekoniecznie się w niej odnajdą.

[ blog niebo - piekło - ziemia]

„Spektrum. Leonidy” to pierwszy tom serii „Spektrum”.

Piętnastoletnia Emily jest zwyczajną i niczym niewyróżniającą się nastolatka. Dziewczyna chodzi do szkoły, spędza czas z dwójką swoich najlepszych przyjaciół, jednym słowem – prowadzi normalne i spokojne życie. Jednak wszystko zaczyna się komplikować, gdy pewnego dnia to zostaje zatrzymana przez staruszkę, która wypowiada tajemnicze proroctwo. Zdezorientowana dziewczyna, chwilę po tym dziwnym spotkaniu, śni o chłopaku z turkusowymi oczami i rzucającym się w oczy pryzmatem, który ma zawieszony na szyi. Emi postanawia go narysować. Jakim zdziwieniem dla niej jest, gdy następnego dnia obraz wyśnionego chłopaka staje się realny i młodzieniec pojawia się w jej szkole.

Szklony projekt daje tej dwójce okazję do bliższego poznania się i rozpoczęcia wspólnej nieziemskiej przygody, w którą zostaną wplątani także ich znajomi. Dużą rolę w tym wszystkim odegra tajemniczy przedmiot, łącząc ich wspólnym sekretem i nadprzyrodzonymi zdolnościami.

Zupełnie nie spodziewałam się, że ta historia okaże się tak emocjonująca i wciągająca. Początkowo myślałam, że książka Nanna Foss jest odwzorowaniem utartych już schematów, jednak myliłam się. Fabuła może i kojarzy się z wieloma innymi fantastycznymi przygotówkami, ale wiodące wydarzenia i sytuacje autentycznie zaskakują. Mamy wiele mniejszych niewiadomych i zagadek, ogromną tajemnicę oraz sporo zwrotów akcji. Po wprowadzeniu do życia Emily całość nabiera dynamizmu i nie sposób oderwać się od lektury na dłużej. Świetna kreacja bohaterów, żadna obecnych w książce postaci nie wzbudziła mojej irytacji ani zniechęcenia. Charaktery zostały tak wyrysowane, że sprawiały mocne wrażenie prawdziwości i realności. Ich postępowanie czasami było zbyt pochopne i kierowane emocjami, dzięki temu stawali się czytelnikowi bliżsi. Lekkie i przyjemne pióro autorki sprawiało, że mimo dość sporej objętości w kwestii treści, całość błyskawicznie się pochłaniała.

Zakochałam się zarówno w okładce, jak i w treści.

Zasłużone 10/10.

Powieść fantasy połączona z nurtem New Adult to wciąż nieodkryte dla mnie tereny. Lubię jednak przekonywać siebie, że to co inne nie znaczy złe - i tak właśnie trafiłam na pierwszy tom serii Leonidy. Czy wybór był słuszny? Myślę, że tak, ponieważ czuję się usatysfakcjonowana lekturą.

Powieść opowiada o losach piętnastoletniej Emi, dziewczynie wyróżniającej się na tle swoich rówieśników. A można to łatwo zaobserwować za sprawą nawiązania autorki do typowego życia szkolnego. Fabuła powoli wprowadza czytelnika w świat głównej bohaterki opisując miejsce akcji - nie rzadko zmienione - oraz pokazując jak wygląda codzienność dziewczyny. Kiedyś byłabym przeciwna takiemu rozleniwianiu fabuły, ale w przypadku tej książki właściwie uważam, że drobiazgowość wyszła jej na dobre. Dzięki temu mogłam poznać całą prawdę o życiu Emi i przybliżyć się do niej, a pierwszoosobowa narracja jednocześnie ułatwiła mi kontakt z główną bohaterką i jej myślami.

Muszę oddać autorce, że miała pomysł na swoją powieść i wykorzystała kryjący się w niej potencjał. Historia bardzo szybko wciągnęła mnie do swojego świata i nawet nie miałam nic przeciwko stosunkowo młodym bohaterom. Emi początkuje szereg nieoczekiwanych wydarzeń zupełnie nieświadomie - rysuje chłopaka o turkusowych oczach bazując na swojej wyobraźni. Nosi ON na szyi tajemniczy pryzmat co ma być jego znakiem rozpoznawczym. Wszystko wywraca się do góry nogami, kiedy ten sam chłopak wchodzi drugiego dnia do klasy dziewczyny. Wówczas rozpoczyna się prawdziwa przygoda, odrobinę magiczna, w której bohaterowie mogą pozwalać sobie na niewytłumaczalne na pierwszy rzut oka działania a w powietrzu wisi wyczuwalna ingerencja sił magicznych.

Wszystko rozpoczyna się stosunkowo szybko. Najpierw czytam o przyziemnych sprawach nastolatki a następnie znajduję się w samym środku magicznych wydarzeń. Dzięki temu poczułam się dokładnie tak samo jak główna bohaterka, która chociaż czuła kompletną dezorientację - nie pozwoliła by to wszystko złamało jej hart ducha. Tutaj powija się pomysłowość autorki, która nie tylko stworzyła wiarygodne postacie, ale i sam pomysł na wydarzenia okazał się trafiony. Akcja jest szybka i dynamiczna, dzięki czemu czytelnik nie ma ochoty odchodzić od fabuły a nieoczekiwane zwroty akcji dodają tylko uroku.

Zatarcie granic między snem a jawą wyszło tutaj naprawdę dobrze. Nieświadoma niczego główna bohaterka potwierdza swoją realność walcząc racjonalnie o prawo do wyjaśnień. Musi szybko przyjąć za pewnik to co nierealne, ale walczy i za to bardzo ją lubię. Autorka wykonała kawał dobrej pracy angażując w swoją powieść mnóstwo wartych poznania emocji - jej tworzenie nici porozumień między przyjaciółmi czy przedstawienie własnej interpretacji miłości przekonało mnie do siebie. Bez wątpienia seria znajdzie uznanie wśród grona fanów fantasy, ale myślę, że nie tylko miłośnicy tego gatunku poczują się mile zaskoczeni.