Spacer nad rzeką

Są takie książki, które niosą ze sobą ciepło. Są takie, po przeczytaniu których człowiek czuje się lżej. Autorką, która słowem potrafi koić duszę nie od dziś jest dla mnie Monika A. Oleksa. Kiedy więc w zapowiedziach wypatrzyłam jej kolejną powieść, wiedziałam, że będę chciała ją przeczytać. O wielu obliczach miłości, o przebaczeniu i zagmatwanych sytuacjach widzianych z różnych perspektyw opowiada „Spacer nad rzeką”. Jeżeli lubicie więc dojrzałą literaturę obyczajową, klimatyczne miejsca i rodzinne tajemnice, zapraszam na recenzję.

ZARYS FABUŁY

Zosia, świeżo upieczona żona i przyszła mama, wyjeżdża do rodzinnej miejscowości męża, Pawła, by poznać jego rodziców i odetchnąć od zgiełku Warszawy oraz codziennych obowiązków. Tak naprawdę jednak liczy także na to, że odkryje trochę prawdy na temat przeszłości ukochanego, który niechętnie opowiada o tragicznych wydarzeniach minionych lat, kiedy to utracił pierwszą miłość swojego życia – Julię. Kazimierz nad Wisłą i przepełniona życzliwością rodzina Pawła skrywają jednak wiele seretów, które powoli zaczynają opuszczać swoje kryjówki. Zosia przekona się, że życie lubi pisać doprawdy zaplątane scenariusze.

Kim była Julia i dlaczego jej wspomnienie owiane jest tak wielką tajemnicą? Dlaczego pojawienie się Mikołaja, brata Pawła, budzi tak wiele negatywnych emocji? Co wydarzyło się w przeszłości i jakie wrażenia podaruje Zosi Kazimierz nad Wisłą?

ZOSIA, PAWEŁ I JULIA

Skromna, uczynna, czarująca pozytywną energią Zosia – bohaterka, której trudno nie polubić. Wyrozumiała, gotowa na kąpiel w bolesnych wspomnieniach otaczających ją ludzi. Opiekuńczy, poświęcający się pracy, męski, choć często nieobecny Paweł – lekarz i mąż, człowiek, który nosi na swoich barkach zbyt ciężki bagaż rozczarowań. Pojawiająca się w przywoływanych sytuacjach Julia, bezgłośnie przemawiająca ze zdjęć czy zapisków – kontrowersyjna postać wokół której uwita została cała tajemnica tej książki. W ich tle ci zranieni, szczęśliwe zakochani, nękani wyrzutami sumienia i złudną nadzieją. Bohaterowie fundujący paletę wrażeń. Prawdziwi i emanujący niezwykłością zarazem.

KAZIMIERZ DOLNY

Barwnie, klimatycznie, zachęcająco opisała autorka Kazimierz Dolny, będący żywym tłem tej historii. Poruszająca wyobraźnię brukowana uliczka, którą można spacerować przy rzece, otoczony kamienicami Rynek czy wypatrujące przyszłości cyganki. Obok tego wszystkiego mieszkańcy szykujący się do Wielkanocy, plotkujące fryzjerki, zazdrośni sąsiedzi poszukujący tematu do obgadania. Myślami można naprawdę przenieść się do tego pięknego skrawka Polski, z którym aż chciałoby się spotkać osobiście.

NIE TYLKO O MIŁOŚCI

„Spacer nad rzeką” to powieść obyczajowa opowiadająca o zawiłych relacjach ludzi, którym przyszło zmierzyć się z decyzjami zbyt ciężkimi do udźwignięcia w pojedynkę. Historia o wielu twarzach miłości, o uczuciu spełnionym, ale i nieszczęśliwym, o nadziejach, wyrzutach sumienia i oczekiwaniu na swoją szansę. Powieść o zdradzie, o dziecku szukającym kontaktu z ojcem, o zwaśnionych braciach i pięknej twarzy uwiecznionej na zdjęciu, o Julii, która pomimo śmierci wciąż burzy rodzinny spokój. Książka, z której można wyciągnąć wiele wniosków, wielowątkowa fabuła, która otula swoim ciepłem i naprawdę zachęca do tego, by stawić czoła własnym problemom.

PODSUMOWANIE

Monka A. Oleksa, której twórczość ma w sobie magię i wrażliwość pani Michalak, jednak ma także dojrzałość, której u pani Michalak czasami brak, kolejny raz zabrała mnie w świat pięknej, poruszającej powieści. Autorka uczy tego, że niezależnie od charakteru i statusu społecznego każdy z nas szuka tak naprawdę tego samego – akceptacji, miłości i drugiego człowieka. Polecam kobietom twardo stąpającym po ziemi, ale w szczególności sentymentalnym fankom odbijających się echem w sercu historii. Pełna złotych myśli i bohaterów, z którymi warto się zetknąć. Zdecydowanie mi się podobało.

[Adres usunięty]

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Autorki i muszę przyznać, że jak najbardziej udane. Może nie znajdziemy tutaj nie wiadomo jakich zwrotów akcji, ale zdecydowanie miło spędzimy czas na lekturze. Wydarzenia biegną powoli, ale nie jest to jakiś minus. Czytelnik ma czas, by przyswoić sobie wszystko i zrozumieć bohaterów. Jest to naprawdę dobra obyczajówka.

Z bohaterami, Zosią i Pawłem, również się polubiłam i nie chcę za bardzo zagłębiać się w fabułę, bowiem uważam, że warto samemu sięgnąć po tę lekturę. Ta historia to trudne tematy, tajemnice, skomplikowane relacje rodzinne a także miłość.

Pod względem technicznym to nie mam do czego się przyczepić. Język, styl – jak dla mnie ok. Całościowo jest wszystko bardzo w moim guście.

Jeśli macie ochotę na coś spokojnego, ale dobrego, gorąco polecam. Krótko i na temat 😉

Zosia pewnego dnia spotyka na swojej drodze szanowanego lekarza - Pawła, w którym z wzajemnością się zakochuje. Mężczyzna proponuje jej wyjazd do rodzinnego domu w Kazimierzu nad Wisłą. Kobieta z każdym kolejnym dniem jest coraz bardziej zauroczona miasteczkiem i jego mieszkańcami i odkrywa sekrety małe sekrety tego miejsca - te dobre, ale również i te bolesne. Co odkryje Zosia? Dlaczego obecność brata Pawła - Mikołaja wzbudza niepokój? Jak potoczą się losy bohaterów?

Wstyd przyznać, ale było to dopiero moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, a to wydanie książki "Spacer nad rzeką" jest wznowieniem powieści z roku 2017. Ogromnie przypadł mi do gustu styl autorki, napisana jest bardzo przyjemnym językiem, co sprawiło, że książkę czytałam z ogromnym zainteresowaniem i pochłonęłam ją w jeden wieczór. Fabuła została w bardzo ciekawy sposób nakreślona i poprowadzona, a bohaterowie, których stworzyła autorka świetnie wykreowani, to niezwykle realne postaci, z którymi z powodzeniem większość z Nas mogłaby się utożsamić. Poznajemy tutaj w głównej mierze postać Zosi, kobieta będąc w ciąży przeprowadza się do domu rodzinnego swojego męża Pawła i tam mając sporo wolnego czasu stopniowo poznaje tajemnice malowniczego Kazimierza oraz sekrety rodzinne związane ze zmarłą pierwszą żoną Pawła - Julią. Akcja powieści toczy się swoim niespiesznym rytmem, co bardzo mi się tutaj podobało, razem z Zosią odkrywałam skrzętnie skrywane tajemnice i chłonęłam wszystkie emocje z tym związane. "Spacer nad rzeką" to pisana życiem opowieść o trudnych wyborach, sile rodziny, trudnych relacjach rodzinnych, dojrzewaniu do dorosłości, szukaniu swojego miejsca w życiu, przebaczaniu i przede wszystkim o miłość. Porusza, wzbudza wiele emocji i skłania do refleksji. Z pewnością sięgnę po inne książki autorki! Polecam! Moja ocena 8/10.

Pani Monika Oleksa została przeze mnie nazwana Nicholasem Sparksem w spódnicy. Sama autorka już o tym wie, teraz dzielę się tym z Państwem. Powyższa myśl nasunęła mi się gdy jakiś czas temu czytałam „Spacer nad rzeką”. To wznowienie, które dla mnie jest nowością. Pisarka w niesamowicie plastyczny sposób przedstawia losy swoich bohaterów i rysuje tło fabuły. Zupełnie jak zagraniczny tak znany autor. Jestem oczarowana i mam nadzieję, że i Wy będziecie.

Klimatyczny Kazimierz. To tam zaprasza czytelnika Oleksa. Poznajemy Zosię, Pawła oraz resztę ich rodziny oraz przyjaciół. Szczęśliwe małżeństwo kiedy dowiaduje się, że niedługo będą już we trójkę, decyduje się na rozłąkę. Zosia przenosi się do teściów, właśnie do Kazimierza. Tam, otoczona opieką jakiej nigdy wcześniej nie zaznała, regeneruje siły, prawdziwie odpoczywa. Prowadzi całkowicie inne życie niż dotychczas. Rozkrzyczaną szkołę zamienia na ogród, w którym słychać jedynie śpiew ptaków. Poranne zrywanie się z łóżka na niespieszne celebrowanie początku dnia. Czas oczekiwania na zapracowanego męża oraz małą istotkę zapełnia sobie poznawaniem tajemnic rodziny, której zaczęła być częścią. A więc przede wszystkim Julię, pierwszą żonę jej męża. Kobieta intryguje Zosię. Widać, że była dla teściów, i nie tylko dla nich, bardzo ważna. Dlaczego Paweł tak skrzętnie omija jej temat? Co jeszcze odkryje młoda pani doktorowa w uroczym Kazimierzu?

Ta książka ujmuje spokojem. On bije z każdej strony! Pani Oleksa pisze niespiesznie. Daje sobie i czytelnikowi czas na rozsmakowanie się w historii. Nie spodziewajcie się tutaj gwałtownych akcji, które przyprawią o szalone bicie serca. Nie. Tutaj tego nie znajdziecie. Ale to bardzo dobrze. Potrzeba takich lekkich powieści jest duża. Potrzeba takich właśnie historii, podczas których nie musimy się obawiać co też czai się za rogiem. „Spacer nad rzeką” to rzeczywiście spacer a on przecież powinien być powolny. Tytuł idealny na każdy czas. Pokazujący, że to, co proste (chodzi mi tutaj o tą miłość między głównymi bohaterami, która nie zostaje wystawiona na nie wiedzieć jaką gorzką próbę) jest piękne. Tylko my, nie wiedzieć dlaczego, wolimy to, co rozkrzyczane, gwałtowne i jaskrawe.

Historia Pawła i Zosi bardzo koi. Po jej przeczytaniu z prawdziwą przyjemnością powracam do niej pamięcią. Budzi same dobre emocje. Poleciłabym każdej napotkanej kobiecie. Bo ta książka jest tego warta.

Za egzemplarz – niespodziankę dziękuję Wydawnictwu Filia.

„Są takie słowa, które wypowiedzieć można jedynie szeptem, bo tylko on nie zrani i nie zniekształci tego, co tym szeptem zostało przekazane.”

Zosia i Paweł są małżeństwem, między nimi jest spora różnica wieku. Kochają się, niedługo na świat ma przyjść ich pierwsze dziecko. Paweł jest lekarzem w warszawskiej klinice, proponuje Zosi wyjazd do rodzinnego domu, do Kazimierza nad Wisłą. Tam, pod opieką jego bliskich ma spędzić czas do rozwiązania. Ci przyjmują ja bardzo serdecznie, Zosia czuje się wśród nich dobrze. Tutaj czas płynie innym rytmem, wolniej, spokojniej. Zosia jest coraz bardziej zauroczona tym miejscem. Poznaje rodzinne tajemnice, nie zawsze te przyjemne… Kim była Julia i dlaczego Mikołaj, brat Pawła swoją obecnością wzbudza u wszystkich niepokój?

Emocje, emocje, emocje...

Autorka ma naturalny, plastyczny styl, z wyczuciem i subtelnością bawi się słowem. Czytanie od początku do końca było ogromną przyjemnością. Z wnikliwością i empatią oddaje emocje jakie targają naszymi bohaterami. A ci rewelacyjnie ukazani, to zwykli, nieidealni ludzie. Potrzeba zrozumienia i bycia zrozumianym, dojrzewanie do ojcostwa, trudne wybory i ich konsekwencje. Palące wyrzuty sumienia, nadzieja na uzyskanie kolejnej szansy.

Niepowtarzalny urok Kazimierza Dolnego, bliskość i piękno otaczającej natury.

Pisana wrażliwym sercem, życiowa opowieść, bije z niej mądrość i realizm. O zawiłych relacjach między najbliższymi, różnych odmianach miłości, akceptacji, zdradzie, wybaczaniu, tajemnicach... Daje do myślenia, niesie nadzieję na lepsze jutro. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)