Somorra: Miasto Kłamstw - Tom 1

Somorra to miasto, w którym policja jest bardziej zepsuta niż [Adres usunięty] Zasady gry są tu proste - albo trzymasz sztamę z półświatkiem albo giniɛsz. 😵 Dla pewnej policjantki uczciwość to jednak rzecz święta, więc ma problem, bo w związku z tym jej przełożeni chcą się jej pozbyć. 😲 Jakaś tajemnicza siła nie pozwala jej jednak zgïnąć... Czy kobieta wygra nierówną walkę o sprawiedliwość❓️ To zależy tylko i wyłącznie od naszych wyborów.

Ta książka to coś więcej niż zwykła lektura. To interaktywna przygoda, która zmusza nas do podejmowania decyzji i brania odpowiedzialności za losy bohaterki. 👍 Każdy podjęty krok ma swoje konsekwencje, a historia przy każdym podejściu może potoczyć się zupełnie inaczej. A przeżyć, czy wyjść cało z opresji łatwo nie jest, 🙅‍♀️ bo bɛzwzględnøść świata przedstawionego i skomplikowane sytuacje naprawdę szokują. 😱 Mamy tu do czynienia z głównym wątkiem śledztwa, ale też z zadaniami pobocznymi, co sprawia, że jeśli chcemy, możemy mocno zaangażować się w rozgrywaną na kartach książki historię. 🤩

"Somorra. Miasto Kł@mstw" to mrøczne urban fantasy, w którym atmosfera gęstnieje z każdą stroną, a poczucie osaczɛnia i niɛbɛzpiɛczɛństwa towarzyszy nam niemal na każdym kroku. 🫨 Jeśli jesteście fanami kryminałów, klimatów noir, moralnie dwuznacznych bohaterów, a do tego nie boicie się wyzwań, to jest to coś zdecydowanie dla Was. Gorąco polecam❗️☺️

Czy prawdziwa fantastyka / sci – fi już nie ma prawa bytu na naszym rodzimym rynku? Czy już nie ma dobrych książek, gdzie fantazja gra pierwsze skrzypce?

Chyba największą niespodzianką dla mnie był fakt, że ów tytuł okazał się grą paragrafową. Rzadko sięgam po takie książki, bo zwyczajnie w świecie nie mam na nie czasu, a trzeba im się oddać całym sobą. Nie zmienia to jednak faktu, że to rodzaj zabawy, który wielbię całym serduchem i bawię się doskonale za każdym razem!

Miasto Kłamstw przede wszystkim cieszy oko oprawą graficzną – ilustracje, znaczniki, obrazki = pełen profesjonalizm włożony w stworzenie tej pozycji. Ogromnie to zachęca do zabawy i jak już wspomniałam, po prostu cieszy. Wcielamy się w młodą policjantkę, która oczywiście walczy o sprawiedliwość, jednakże wrogowie nie śpią i odbierają jej wszystko – rodzinę, reputację, stanowisko. A jednak istota z ciemności, należąca do Somorry nie chce pozwolić na nasze fiasko… A łatwo wcale nie jest, żeby to było jasne! To oczywiście dodatkowy atut, bo jakby było za prosto — wiadomo, zjadłaby nas nuda.

Bawiłam się rewelacyjnie! Na samym wstępie Autorzy pouczają nas, żeby iść stricte za tokiem podjętych przez nas decyzji, ale wiadomo, jak jest, ja zawsze chcę odkrywać, co by było, gdybym objęła inną opcję wyjścia z danej sytuacji. Oczywistością jest, że podejmujemy trudne wybory, miasto samo w sobie nas osacza, otula niczym ciężka mgła – dusznym, kłamliwym klimatem. Ciemne zaułki i zgniłe dzielnice są naszą codziennością. Nie brakuje obskurnych biurowców, ale mamy też wiele tętniących własnym życiem małych barów, z których korzystają ludzie o różnym statusie społecznym. Taka trochę huśtawka między biedą, a bogactwem, bo przecież każdy dba tylko i wyłącznie o własne interesy.

Każda nasza decyzja ma znaczenie. Czasem fabuła wraca nas do miejsca, gdzie już byliśmy, a czasem pcha nas do momentu, w którym nasza decyzja ma znaczenie pt. „walka na śmierć i życie”. Finalnie i ogólnie – jestem baaaaaaardzo mocno oczarowana, polecam bardzo!

„Somorra. Miasto kłamstw” to książka, która na pierwszy rzut oka zapowiada się intrygująco – obiecuje mroczny klimat, złożoną intrygę i możliwość współtworzenia historii poprzez wybory czytelnika. Niestety w praktyce ta forma okazała się dla mnie bardziej męcząca niż angażująca. Chociaż doceniam sam pomysł na konstrukcję fabularną, sposób jego realizacji zupełnie do mnie nie trafił.

Największym problemem był dla mnie styl pisarski autorów. Proza Subnerów jest dość chłodna, sucha i pozbawiona płynności, którą cenię w tradycyjnych narracjach. Zamiast zanurzyć się w fabule i dać się porwać opowieści, wielokrotnie łapałam się na tym, że muszę na nowo skupiać się na tekście, próbując odnaleźć klimat, który wciąż wymykał mi się z rąk. To nie był styl, który prowadzi czytelnika — raczej taki, który stawia przed nim kolejne przeszkody.

Drugim, jeszcze bardziej uciążliwym elementem był sam mechanizm książki paragrafowej. Ciągłe szukanie odpowiednich numerów, przerzucanie stron tam i z powrotem, zastanawianie się, czy nie pomyliłam ścieżki — wszystko to wybijało mnie z rytmu lektury. Zamiast poczucia sprawczości i immersji pojawiło się znużenie. W teorii forma „wybierz swoją przygodę” ma dodawać dynamiki, ale tu stała się raczej ciężarem, który nie pozwalał mi w pełni skupić się na treści. Fragmentaryczność narracji sprawiła, że trudno było mi przywiązać się do bohaterów czy poczuć spójność świata przedstawionego.

Historia, którą czytelnik ma niby samodzielnie „układać”, paradoksalnie traci przez to siłę oddziaływania. Brakuje jej jednego prowadzącego głosu, który potrafiłby nadać całości wyrazisty kierunek. Zamiast emocji czułam pewien chaos, a im dalej brnęłam, tym bardziej brakowało mi klasycznej opowieści, której rytm i rozwój leżą w rękach autora, a nie w systemie odnośników.

Choć „Somorra. Miasto kłamstw” była dla mnie odmianą, to właśnie dzięki niej uświadomiłam sobie, że po prostu nie lubię tego typu literackich eksperymentów. Zdecydowanie bardziej odpowiada mi tradycyjna narracja – ciągła, płynna i prowadzona w sposób, który pozwala skupić się na treści, a nie na technicznej stronie lektury. Ta książka okazała się więc nie tyle rozczarowaniem, ile lekcją czytelniczych preferencji. Cieszę się, że spróbowałam, ale wiem też, że kolejne historie w formie paragrafowej raczej nie trafią już na moją listę lektur.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].