Śmierć nadchodzi jesienią

Pięknie wydana, cieszy oko, zaraz zabieram się za czytanie (póki jest jesień).

Jesień kojarzy mi się z coraz wcześniej zapadającym zmrokiem i pogodą, która z pięknej złotej październikowej aury wpada w przygnębiający i mglisty listopad. Ten zbiór opowiadań nie łączy się ze sobą konkretną porą roku, a raczej właśnie poczuciem jakie niesie ze sobą późna jesień. Są to opowieści ze śmiercią w tle, bardziej mroczne niż zazwyczaj u Christie, tajemnicze i nieoczywiste.

Moja przygoda z twórczością Christie jest stosunkowo krótka, bo w tym roku minie nam wspólne trzy lata, ale jest to jednocześnie bardzo intensywny czas prawie trzydziestu przeczytanych książek. Co powoduje, że znam jej styl dość dobrze, a tu takie zaskoczenie, że jednak nie każda jej twórczość idzie w stronę logiczności i stworzyła też opowiadania na granicy paranormalności.

To drugi zbiór opowiadań stworzony specjalnie dla tej jubileuszowej kolekcji zbierający w sobie opowiadania z wcześniej powstałych książek i jak pierwszy „Zbrodnie zimową porą” mnie nie zachwycił doborem opowiadań co do tematu i była dość duża rozbieżność względem ich stopnia polubienia przeze mnie, tak tutaj nie ma chyba opowiadania, które uważałabym za zbyteczne. Wielkie brawa dla osób, które zajmowały się ich doborem, bo ich klimat tajemniczości, ciężkości i ciekawości był zachowany każdorazowo.

Oczywiście z zachowaniem przez autorkę odpowiednich standardów wykrywalności zbrodni przez detektywa Poirota czy pannę Marple, bo ich opowiadania, chociaż tajemnicze to kończą się logicznie, co w ich przypadku, wręcz musiało się zdarzyć. 😆 W innych dostaniecie [Adres usunięty]. seanse spirytystyczne, nawiedzone domy i lalki, zakonnicę z nadprzyrodzonymi zdolnościami, radio z zaświatową audycją, widma i krwawą zemstę. Jeżeli chcecie poznać Christie w innym wydaniu niż zazwyczaj to sięgnijcie po ten zbiór. 🔥

Dzisiaj przychodzę z recenzją zbioru opowiadań "Śmierć Nadchodzi Jesienią" od naszej mistrzyni Agathy Christie wydaną przez Wydawnictwo Dolnośląskie.

Jeśli istniała by książka jako międzynarodowy symbol jesieni to byłaby to na pewno ta, która nie tylko zabiera nas w rozwiązywanie krótkich spraw Herculesa Poirota i panny Marple, ale także wkracza na inne gatunki udowadniając że Agatha Christie nie jest tylko mistrzynią kryminałów, ale po prostu wybitną pisarką. (Opowiadanie "Domek Pod Słowikami" to istne mistrzostwo przez które prawie zapomniałem oddychać).

Ze względu na obraną formę książka cierpi na podobne przypadłości co większość tego typu zbiorów opowiadań - a mianowicie są te lepsze i gorsze, te bardziej przypadające do gustu i mniej. Ale także trudno wczuć i zaangażować się w historię gdy zaraz się kończy i zaczyna kolejna. Przez to rzadko chwytam opowiadania, ale Śmierć Nadchodzi Jesienią udowadnia, że czasami naprawdę warto! Agatha Christie sprezentowała nam książkę wręcz idealną na jesień, z odrobiną duchów, thrillera i mroku w sosie z kryminału.

To też moja pierwsza książka, w której poznałem panią Marple, co dodatkowo zmotywowało mnie do sięgnięcia po tytuły z nią w roli głównej. Jeśli ktoś jeszcze nie poznał najlepszego detektywa wszechczasów - Herculesa Poirota to ten zbiór również będzie ku temu świetną okazją.

Śmierć Nadchodzi Jesienią udowadnia, że Agatha Christie była naprawdę wieloaspektowo utalentowaną pisarką, nie tylko w kryminałach. Książkę czyta się szybko, łatwo i przyjemnie (oczywiście w zależności od opowiadania), ale myślę że przypadnie do gustu wszystkim Jesieniarzom, którzy wręcz chcą ponownie poczuć ten halloweenowo-jesienny klimat złotej tajemnicy.