Słup ognia. Filary Ziemi. Tom 3

Książki historyczne cieszą się uznaniem czytelników. Nie tylko ze względu na ciekawe wydarzenia, które miały miejsce, ale i na talent autora do opisywania tychże. Z takiego powodu i ja często sięgam po opowieści z zamierzchłej historii. A Ken Follett, to już całkowity mistrz w tworzeniu porywających opowiastek, które najlepiej czytać przy buzującym kominku… W swoich powieściach nie skupia się tylko i wyłącznie na faktach, ale i przedstawia historie zwykłych ludzi porwanych wirem wydarzeń, które dla przyszłych pokoleń będą niezwykle ważne.

Nie inaczej jest i w tym przypadku.

„Słup ognia”, to nowość wydana w tym roku. Jest to kontynuacja „Filary Ziemi”, oraz „Świat bez końca”. Jednak nie trzeba znać wcześniejszych opowieści. Książki te łączą jedynie kolejne pokolenia tych samych rodzin, które muszą się zmagać z rzeczywistością. Na podstawie powieści Folletta powstały ciekawe seriale, ale to już zupełnie inna opowieść.

„Słup ognia” rozpoczyna się w roku 1558, kiedy to młody Ned, zakochuje się w Margery. Kiedy jednak po dłuższej nieobecności wraca do domu, okazuje się się że jego ukochana ma wyjść za mąż za pewnego szlachcica. Ta opowieść to tylko tło do znacznie ciekawszych. Rozpoczynają się prześladowania za wiarę. W mieście płoną stosy, a nikt nie może się czuć bezpieczny, bowiem ludzie donoszą jedni na drugich. W międzyczasie Ned zostaje szpiegiem, który w ramach misji podróżuje po Europie. Jest świadkiem prześladowań i przysięga sobie że nie spocznie, dopóki tego nie zmieni. Tyle(w wielkim skrócie) książka. Zachęcam do lektury.

Co do warstwy historycznej, autor nie skupia się tylko na prześladowaniach, o których wspomniałem. To również opowieść o spisku Marii Stuart na życie królowej Anglii, jej życie w odosobnieniu, a w końcu stracenie. Przeżyjemy także atak hiszpańskiej Armady. Jednym z ostatnich wątków historycznych, jest Spisek Prochowy i sprawa Guy’a Fawkes’a. I o wiele więcej.

Postaci, na czele z Nedem i jego ukochaną budzą naprawdę wielką sympatię i można im rzeczywiście kibicować. Bohaterowie negatywnie są również godni zapamiętania.

Podsumowując powieść, która w niczym nie ustępuje poprzednim tomom. Porywające opisy walk, wielkie namiętności, nienawiść i historia która puka do drzwi. Pozostało mi tylko polecić.

Tak jak Wam ongi wspominałam, bardzo lubię epickie historie. Epickie czyli z rozmachem, czyli takie solidne cegły. Powoli wyczytuję Folletta, chociaż przyznam się Wam, że wolę jego opowieści obyczajowo-historyczne, które i tak nie są wolne od polityki, wątków szpiegowskich. Zasadniczo Follett kojarzy mi się z takimi spiskowymi klimatami, jeżeli chodzi jednak o jego książki z historią w tle to już zwykle bardzo na nie choruję. Gdy wśród nowości pojawiła się najnowsza powieść Słup ognia będąca trzecim tomem Filarów ziemi, od razu zapolowałam. Pierwszy tom kojarzy mi się z praktykami na studiach, z czytaniem na przystanku, z gonieniem po książce, gdyż bardzo chciałam oglądnąć serial, który jest ekranizacją. Wszystkie powieści Folletta są gorąco polecane w blogosferze byłam ciekawa czy najnowsza nowość ; ) również rozwali system.

Minęło kolejne dwieście lat, gdyby Tom Budowniczy zobaczył Kingsbridge, Anglię, chyba by nie poznał, chociaż… wprawdzie katedra wciąż jest sercem okolicy, a losy maluczkich są zależne od kaprysów możnych, ale czasy się zmieniły. Katolicyzm nie ma już absolutnego prymatu, wręcz przeciwnie, przenosimy się do czasów wojen religijnych, gdy rodzi się anglikanizm, protestantyzm i kalwinizm podnoszą głowy i jeszcze w sekrecie, jeszcze po cichu zaczynają rosnąć w sile. Spiski, tajemnice, tajne misje, to treść Słupa ognia. Follett znowu zabiera nas w podróż w czasie i każe nam polubić bohaterów tragicznych, ludzi którzy kochają i marzą, ale burzliwe wichry historii co i rusz niweczą ich plany. Tragiczne uczucia, złe decyzje. A jednak nadzieja umiera ostatnia. Sięgnijcie, nawet bez znajomości wcześniejszych tomów, bo można tak spokojnie, po ten tom, szesnasty wiek w historii Anglii, czy epizodycznie Francji jest szalenie ciekawy, a za sprawą tej książki możecie oglądnąć go od środka.

Nigdy tak nie zgłębiałam historii wojen religijnych, więc nie jestem w stanie ocenić prawdziwości tego o czym pisze Follett, ale z drugiej strony, gdy kiedyś o tym czytałam, nie myślałam, jak wyglądało to od dołu, czyli od najniższych warstw społecznych. O ile możni zmieniali wyznanie w zależności od kierunku politycznego wiatru, o tyle przecież chłopi, żyli tymi wierzeniami. Inna sprawa, że gdy czyta się u Folletta jak wyglądała posługa duszpasterska to wcale się człowiek nie dziwi reformacji. Kasa, kasa, kasa moi drodzy, traktowanie ludzi jak ciemnoty i gonienie za każdym okruszkiem złota i łaską arystokracji. Mam wrażenie, że widać wyraźnie ewolucję w twórczości Folletta, wydaje mi się, ze pierwszy tom nie był tak polityczny, że jednak codzienności i życia było więcej, chociaż trudno mi to ubrać w słowa. Teraz, jakby autor bardziej akcentował rolę wielkiej historii w codzienności. O może tak to ujmę. Czy to źle?? Bynajmniej!!! Jest to ciekawe, nie nudzi a człowiek może się zainspirować do zgłębiania, akurat danego okresu historycznego, którego wcześniej tak nie znał. Ja jestem na tak.

Mam nadzieję, że tak pozytywne wrażenia i Was przekonają do zapoznania się z twórczością Kena Foletta. Polecam!!