Słuchajcie dziewczyny!

Komiks jest formą rozmowy autorki samej z sobą, albo raczej powiedziałabym rozmowy z własną waginą. Nie raz i nie dwa podczas lektury wybuchałam niekontrolowanym śmiechem, szczególnie przy panelach z udziałem Usagi Tsukino (Czarodziejka z księżyca), Harrym Potterem, Hermioną, Voldemortem, a nawet bohaterkami Seksu w wielkim mieście, Star Treka czy Opowieści podręcznej.

Jednak wszystko kręci się niezmiennie wokół kobiecości i różnych stereotypów z nią zawiązanych. Stereotypów, które, jak zawsze, tylko stygmatyzują i wpychają w poczucie wstydu. Młodziutka dziewczyna powinna przecież czuć wstyd z powodu nieogolonych nóg, nie do końca wie czym i do czego jest łechtaczka, jaki jest ten pierwszy raz, a jak już jest w stałym związku, każdy oczekuje od niej, że zajdzie w ciążę i wyda na świat potomka.

Katja tłumaczy jak bardzo przytyki od znajomych, rodziny, a nawet nieznajomych mogą utrudnić kobietom życie. Pokazuje też jak bardzo niesmaczne są komentarze rzucane przez mężczyzn w różnych sytuacji, często zupełnie niezwiązanych z seksualizacją. Ot, choćby żarcik podczas kupowania zupy na wynos: „Weź mnie ze sobą, też Cię rozgrzeję”.

Więcej na: [Adres usunięty]

„Słuchajcie dziewczyny! - to trafne wspomnienia kobiety urodzonej w późnych latach XX wieku. Zabawne ale nie głupie historie. Brak tu fabuły. To raczej luźne historyjki ukazujące Katję w przeróżnych sytuacjach. Znajdziemy tutaj także mnóstwo odniesień do szeroko pojętej popkultury. Można by zauważyć podobieństwo to pewnego serialu ze seksem w tytule, ale na szczęście komiks ten jest o niebo lepszy od wspomnianego przeze mnie serialu. Polecam zatem waszej uwadze.

Słowo feminizm ma dość pejoratywny wydźwięk, zupełnie niesłusznie, ale niestety od wielu lat pokutuje w społeczeństwie. Ostatnio znowu robi się głośniej o prawach kobiet, które niestety często nie są traktowane tak, jak powinny. Sądzę, że musimy mówić o tym głośniej i walczyć o siebie, do czego dopingują nas chociażby autorzy tacy jak Katja Klengel, której "Słuchajcie dziewczyny!" jest idealnym przykładem, jak wygląda kobieca rzeczywistość...

Fizjologia i fizjonomia kobieca wydają się spychane na boczny tor. Wstydzimy się mówić o kobiecym ciele, nadajemy dziwaczne nazwy damskim narządom płciowym, pozbywamy się owłosienia na wszelkie sposoby, ukrywamy wszystko, co naturalne. Od dzieciństwa wbija się nam do głów, że dziewczynka ma grzecznie siedzieć ze złączonymi kolanami i dłońmi wzdłuż ciała, najlepiej nie ruszając się i nie wypowiadając bez pozwolenia. Uczy się nas, że na wszelkie zaczepki mamy odpowiadać uśmiechem, nawet kiedy są one seksistowskie i po prostu bezczelnie chamskie. Zawsze jesteśmy za niskie albo za wysokie, za grube lub za chude, za głupie albo za mądre, za ładne lub za brzydkie. Inni nieustanie uzurpują sobie prawo do komentowania naszego wyglądu i życia, wtykając nos w nie swoje sprawy i nieustannie wypytują o to, co nie powinno ich interesować.

Na osobną pochwałę zasługuje wydanie komiksu, które idealnie trafiło w mój gust. Przepiękna kolorystyka - biel, róż i czerń, a do tego format nadający się do wrzucenia do torebki i czytania gdziekolwiek popadnie. Humor Katji Klengel to mistrzostwo. Przypuszczam, iż nie każdemu podpasuje, ale ja akurat uwielbiam ironiczne żarty, dlatego w moim przypadku do strzał w dziesiątkę.

Uważam, że ten komiks powinien zostać przeczytany przez każdą kobietę. Niemniej rekomenduję go raczej dla dziewczyn od starszego wieku nastoletniego wzwyż, ponieważ pojawiają się tu wulgaryzmy i pewne tematy, które mogłyby być opacznie zrozumiane. Na pewno przekażę go kiedyś swojej córce, uświadamiając jej, że może być tym, kim chce i powinna robić wszystko w zgodzie z własnym sumieniem, a nie oczekiwaniami społeczeństwa. Wszystkie jesteśmy cudowne i wyjątkowe, tylko uwierzmy w to, dopingując siebie nawzajem, bo jeżeli my nie zadbamy o siebie, to nikt tego za nas nie zrobi.

[Adres usunięty]

VIVA LA VULVA!

Komiks kobiecy ma się w ostatnich latach całkiem nieźle. W świecie opowieści obrazkowych spod szyldu superhero przybywa autorek i wnoszą one sporo świeżości do skostniałego schematu. Ale są też i ważniejsze opowieści, tworzone przez kobiety, o kobietach, o ich codziennych sprawach i do kobiet skierowane. Z ich jakością bywa różnie, ale na szczęście „Słuchajcie dziewczyny!”, autobiograficzna powieść graficzna Katji Klengel, to całkiem udana, warta poznania historia, która nie tylko płci pięknej może przypaść do gustu.

Zaczyna się, niczym „Forrest Gump”. Niespełna trzydziestoletnia Katja siedzi na ławce (w metrze, bo w metrze, ale jednak) obok obcych ludzi i zaczyna snuć swoją opowieść. Wy nie znacie mnie. Ja nie znam was. Jednak niebawem się to zmieni…

I tak oto poznajemy jej życie. Życie dziewczyny urodzonej w 1988 roku, miłośniczki komiksów, która po maturze poszła na Akademię Sztuk Pięknych, by przekonać się, że jednak od klasycznego malarstwa woli opowieści graficzne. Ale to nie o tym opowiada niniejszy komiks, a o intymnych szczegółach egzystencji Katji. O jej dojrzewaniu, płciowym, ale i mentalnym. Dojrzewaniu do zrozumienia swojego ciała, własnych potrzeb i tego, co to właściwie znaczy być kobietą. Pierwsza miesiączka, pierwszy raz, odkrywanie znaczenia łechtaczki, a wreszcie próba wyrwania się z klatki stereotypów, w których tkwi społeczeństwo od ponad pół wieku.

Tak w skrócie przedstawia się powieść graficzna „Słuchajcie dziewczyny”. Swoiste rozliczenie zarówno ze wzmiankowanymi stereotypami i własną seksualnością. Przede wszystkim jednak to forma rozliczenia z tematami tabu. Miesiączkowanie, choć zwyczajne, do dziś jest tak wstydliwe, że w reklamach podpasek krew ma kolor niebieski. Łechtaczka to organ tak wyklęty i pomijany, że są osoby, które nie wiedzą o jego istnieniu. A to tylko dwa spośród wielu tematów, o jakich wprost, bez skrępowania i ze szczerością podejmuje się autorka, czasem wspominając rzeczy iście żenujące czy wręcz śmieszne (pokazywanie koleżankom… włosów łonowych).

Jednocześnie są tu rzeczy bardziej uniwersalne. Niewiele, ale jednak. Bo w końcu to także manifest pokolenia wychowanego na „Harrym Potterze”, klockach Lego i mangach, więc każdy czytelnik wychowany w latach 90. znajdzie tu coś dla siebie. A wszystko to podane stylem, na styku mangowej estetyki i amerykańskich komiksów niszowych (autorka sama mówi, że inspirowała się pracami Naoko Takeuchi, mangaczki, która stworzyła „Czarodziejkę z Księżyca”), która dobrze pasuje do „Słuchajcie dziewczyny!”.

Zainteresował Was temat? A zatem sięgnijcie, bo to dobry komiks. Nie wszystko wyszło w nim idealnie, ale jako całość jest udany i wart poznania. Komiks sentymentalny, rozliczeniowy, ale też i stanowiący swoisty pean na cześć kobiecości.