Słodycz zapomnienia

Słodycz zapomnienia, to doskonała, świetnie napisana i wyjątkowa pod wieloma względami książka. Rozpoczynając lekturę byłam nastawiona na lekką powieść, z którą być może spędzę kilka godzin. Początek historii Hope choć ciekawie napisany, nie ukrywam jest jednak banalny, niczym nie wyróżniającą się opowieścią. Bardzo dobrze się czyta, ale to wszystko.

Wszystko zmienia się na mniej więcej 90. stronie, gdy razem z bohaterkami rozpoczynamy rodzinną podróż w czasie. Z każdym kolejnym rozdziałem coraz bardziej wnikałam w świat Hope, Rose i ich bliskich. Nie zliczę ile razy popłakałam się. Poruszyła mnie nie tylko historia Rose, ale także równolegle toczące się losy Hope, jej walka z codziennymi problemami, otwieranie się na innych, próba panowania nad własnymi emocjami. A zakończenie dot. Rose i najbliższego jej człowieka, łzy leciały mi ciurkiem.

Słodycz zapomnienia, to z pozoru banalna, opatrzona lekką, przyjemną okładką powieść. Ta okładka, choć bardzo udana, pozostaje w ogromnej sprzeczności z treścią książki. Kontrast, zaskoczenie, a przy tym wielka przyjemność płynąca z lektury są niesamowite.

Gorąco zachęcam was do lektury. Kristin Harmel stworzyła mistrzowską, niezwykle mądrą, zmuszającą do chwili zastanowienia się nad życiem powieść.

Niecierpliwie czekam na kolejną książkę autorki.

Bardzo lubię historie z takim drugim dnem, kryją się za nimi niezwykłe, często dramatyczne opowieści z przeszłości. Właśnie taką powieścią jest Słodycz zapomnienia Kristin Harmel. To powieść o poszukiwaniu swoich korzeni, o poznawaniu siebie i najbliższych. O pogrzebanych tajemnicach i dramatycznych wspomnieniach, które pewnego dnia upominają się o swoje i wydobywają na powierzchnię. Z podobnym wyzwaniem musi zmierzyć się bohaterka powieści. Aby spełnić życzenie ukochanej babki wyrusza w podróż do Paryża i próbuje odnaleźć ślady istnienia ludzi, o których nigdy dotąd nie słyszała. Co stało się z członkami rodziny Rose? I dlaczego przez siedemdziesiąt lat babcia nie napomknęła o nich najmniejszym słówkiem?

Opowieść Kristin Harmel to słodko gorzka historia o miłości, wojnie, śmierci i sile przetrwania. A także o wierze, która nie umiera, która żyje przez ponad pół wieku w kochającym człowieku. Gorzka, bo zaprawiona piekłem wojny i Holokaustu, żalem związanym z bezsensowną i tragiczną śmiercią ludzi: mężczyzn, kobiet i dzieci, całych rodzin gnanych na rzeź, jak zwierzęta. Tę gorycz autorka przełamuje klimatem pachnącej cukierni, gdzie powstają najcudowniejsze wypieki: wypieki pochodzące z różnych kultur i od ludzi reprezentujących różne religie. Każdy rozdział dotyczący Rose i jej wspomnień zapoczątkowuje smakowity przepis na słodkości. Jakby sama autorka chciała złagodzić gorzkie, dramatyczne wydarzenia przytoczone na kartach swej powieści...

W powieści Kristin Harmel spotykamy się również z problemami, z jakimi borykają się współcześni bohaterowie. Hope nie potrafi porozumieć się z córką, która wyraźnie obwinia ją o rozpad rodziny, do tego ma kłopoty finansowe i czuje, że już nigdy nie zwiąże się z żadnym mężczyzną. Jest młoda, ale ma wrażenie, że jej życie przystanęło w miejscu i jest pozbawione szans na szczęście. W zetknięciu z dramatem, który stał się udziałem jej babki, musi jednak przyznać, że tak naprawdę jej problemy są błahe i łatwo można im zaradzić. Być może i my, czytelnicy, dojdziemy do podobnych wniosków, gdy uświadomimy sobie z jakimi okropieństwami stykali się nasi przodkowie?

Słodycz zapomnienia jest piękną opowieścią, która mimo smutnej głębi tchnie optymizmem i nadzieją. Daje nam wiarę w to, że jeśli w coś naprawdę wierzymy, to się spełni. Jeśli macie ochotę na przejmującą współczesną opowieść, która nawiązuje do historii II Wojny Światowej i dramatu Holokaustu, ale nie epatuje okrucieństwem, lecz osnuwa wszystko mgiełką wspomnień, polecam Wam Słodycz zapomnienia. To historia, która utoczy nie jedną łezkę wzruszenia, ale równocześnie pokrzepi i napełni serce wiarą w drugiego człowieka.