Skrzypce Goebbelsa

Literatura wojenna w zupełnie nowym wydaniu, która przypadnie do gustu zarówno miłośnikom literatury faktu, jak i powieści obyczajowych.

Nejiko Suwa, młoda japońska skrzypaczka, pewnego dnia staje się symbolem przyjaźni japońsko-niemieckiej. Otrzymuje bowiem z rąk Josepha Goebbelsa wyjątkowy prezent. Podarowane jej bezcenne skrzypce skrywają jednak krwawą tajemnicę, a sama Nejiko z ich powodu popada w coraz większy obłęd.

"Skrzypce..." to historia oparta na faktach. Autor wykonał ogrom pracy, przeczesując liczne archiwa, aby jak najlepiej oddać wydarzenia i życiorys japońskiej skrzypaczki. Yoann obrał specyficzny sposób na opowiedzenie tej historii. Bliżej jej do książki historycznej niż buzującej od emocji fabularyzowanej biografii à la obyczajówka. Dobrze mieć to na uwadze przed rozpoczęciem. To nie jest łatwa w odbiorze książka, przez którą się płynie. Liczne wstawki z archiwów i fragmenty dziennika artystki mogą wybijać z czytelniczego rytmu, ale niewątpliwie dodają autentyzmu. Mimo że temat II wojny światowej jest już mocno wyeksploatowany w literaturze, okazało się, że istnieją jeszcze szerzej nieznane historie, które pozwalają ujrzeć ten potworny czas z jeszcze innej perspektywy.

Historia Nejiko i "przeklętych" skrzypiec potwierdza, że życie pisze najlepsze scenariusze. Mimo że nie znajdziecie tu brutalnych opisów zbrojnych działań i okrutnych poczynań nazistów, nie brakuje bólu i gniewu. Kontrast między pięknem sztuki (muzyki) a potwornością działań agresora daje przejmujący efekt. Cała opowieść jest nieśpieszna, zdecydowanie refleksyjna, ale i pouczająca. Pokazuje, że nic nie jest czarno-białe, a życie zmusza do często amoralnych wyborów. Jeśli lubicie literaturę piękną i interesują Was zagadnienia polityczne oraz historyczne, to zdecydowanie powinniście sięgnąć po "Skrzypce...".

Nejiko Suwa to młoda japońska skrzypaczka. W czasie wojny otrzymuje prezent – Joseph Goebbels przekazuje jej skrzypce, o których mówi się, że to Stradivarius. Dla artystki prezent staje się jednak przekleństwem. Nie potrafi ich ujarzmić, przez co nabiera wątpliwości co do swoich umiejętności.

Jeszcze długo po wojnie ten prezent budzi kontrowersje. Skąd pochodzi? Kto był ich poprzednim właścicielem i jaka jest jego historia?

"Skrzypce Goebbelsa" zainteresowały mnie dzięki możliwości zetknięcia się z japońską kulturą i muzyką klasyczną. Iacono Yoann jednak wysunął tu na pierwszy plan uniwersalizm.

Nejiko Suwa kocha muzykę i bez względu na czasy, wydarzenia historyczne uznaje, że to sztuka, która wychodzi poza wszelkie ramy. Choć ona sama i prezent, jaki otrzymała, a także muzyka, miały zostać wykorzystane jako środek do propagandy, Nejiko Suwa musi z tym walczyć jeszcze długo po wojnie.

I druga rzecz: wojna. Tło historyczne jest w powieści niezwykle ważne. Czytelnik zobaczy przede wszystkim to, co dzieje się w zakresie sztuki na najwyższych szczeblach władzy. Wojna zdominowała każdy element życia, ale okazuje się, że dla bohaterki stała się szansą: poznania świata, największych miast, czołowych dyrygentów, przebywania wśród ówczesnej śmietanki towarzyskiej. Bohaterka ma tego świadomość, a mnie samą uderzyło spojrzenie na wojnę z takiej perspektywy.

Iacono Yoann napisał tę powieść w oryginalnym stylu, który czytelnicy mogą odbierać w najróżniejszy sposób. To fakty są na pierwszym planie, a nie emocje. Powieść jest oparta na autentycznych wydarzeniach i one tu właśnie dominują. Strach, niepewność, a nawet depresja Nejiko Suwy są gdzieś dalej, choć stanowią istotny element historii instrumentu.

Ten brak emocji w powieści "Skrzypce Goebbelsa" zrekompensowało mi zakończenie. W kilku zdaniach Autor był w stanie oddać okrucieństwo wojny, ogrom cierpienia i brak sprawiedliwości. To znakomite dopełnienie tej historii, idealna kropka nad i.

Każdy z nas czasem podejmuje trudne decyzja decyzje... Cześć okazuje się dobrych, a część fatalnych.

Czasem są one mało znaczące, o których szybko zapominamy, inne mogą mieć wpływ na historię i nasze całe życie. Jeśli chcecie poznać skutki decyzji japońskiej artystki, w czasie wojny, sięgnijcie po książkę:

Skrzypce Goebbelsa- Yoann Iacono

Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, mimo, że nie jest to mój ulubiony gatunek. I myślę, że dla każdego książki które poruszają ważne tematy, bez względu na gatunek literacki są prawdziwymi dziełami. Znajdziecie tu dużo pasji, ale też bólu, rozterek i ludzkich dramatów. Wiele z rzeczy opisanych w tej książce, było dla mnie ciężkich do emocjonalnego przeżycia, ale bardzo dużo momentów zmusza do myślenia i zadumy. Książka pokazuje to co się już wydarzyło, ale czasem czytając opisy niektórych wydarzeń wydaje się, że to nie możliwe aby jakikolwiek człowiek mógł posunąć się do takiego okrucieństwa i szaleństwa. Wraz z wojennymi wydarzeniami, poznajemy tu utalentowana artystkę, jej dylematy i problemy związane z tak znaczącym podarkiem. Poznajemy też historię skrzypiec i znaczenie jakie za sobą niosły.

„Pozostawienie świata bez opieki na jedną sekundę jest niemożliwością. Człowiek jest nienasycony w dziedzinie hegemonii i wojny, siły i brutalności“.

Ciężko mi ubrać w słowa emocje towarzyszące mi podczas czytania powyższej książki. Miałam ich dostać całą gamę, a dostałam zaledwie namiastkę. Chciałam chwytać za chusteczki leżące na stole, ale nad zwyczajniej nie miałam takiej potrzeby. Byłam przyszykowana na rozdzierającą duszę powieść, a dostałam prostą historię. Pomimo że na swój sposób bolesną, zatrważająco, to nadal zbyt niewymyślną, zwyczajną.

Nie zrozumcie też mnie źle, bo to nie jest tak, że „Skrzypce Goebbelsa“ są złą książką. To jest piękna i prawdziwa historia, ale mi w niej czegoś zabrakło. Zabrakło mi emocji. Życie Nejiko Suwy od pierwszych stron zdaje się fascynujące. Rozwija swój talent, dostaje prezent od propagandy III Rzeszy, wspaniałe skrzypce, które sprowadzą na nią niejeden problem. Tytuł ten, pomimo że pełny skomplikowanych relacji rozwijającego się talentu, miłości i dramatów jest wypruty z jakichkolwiek uczuć.

Moje srogie wymagania były spowodowane blurbem, który zdwukrotnił moje wymagania w stosunku co do tej książki. Wiem i czuję, że „Skrzypce Goebbelsa“ pokocha wielu czytelników, dlatego też nie odradzam Wam sięgnięcia po tę książkę. Powiedziałabym nawet, że Was zachęcam, bo jestem ciekawa jak Wy odbierzecie historię pięknej, młodej i sławnej skrzypaczki.

Rozdarta między szaleńczą pasją a dojmującą moralnością, o niewątpliwie wielkim talencie, którego nie może w pełni wykorzystać – Nejiko Suwa, skrzypaczka zmuszona do stanowienia symbolu jedności Niemiec i Japonii. „Skrzypce Goebbelsa” to sfabularyzowana opowieść o życiu młodej artystki, którą wciągnięto w sieć nazistowskiego piekła. Delikatność i ulotność sztuki kontrastuje i jednocześnie splata się z jarzmem wojny, jej bestialskim oraz ponurym obliczem. To również zagadkowa po dziś dzień historia podarowanych Nejiko skrzypiec, która stają się dla niej wymarzoną namacalnością i dokuczliwym przekleństwem. Drewniany przedmiot z duszą i przeszłością, z którego unoszą się wydobywane za pomocą smyczka zachwycające dźwięki, niesie za sobą swoją własną opowieść – smutną, zabarwioną niesprawiedliwością, niepotwierdzoną, ale wprost nasuwającą się odbiorcy. Autor tka fabułę w sposób niespieszny, lekko chaotyczny, wzbogacając treść fragmentami pisanych przez skrzypaczkę dzienników, które owiewają książkę jeszcze większą dozą autentyczności rozegranych na jej kartach wydarzeń. Nie nakreślono w treści dosłownych, brutalnych obrazów toczącej się w tle wojny, ale ta powierzchowna kreacja zła, przedstawiona z dwóch perspektyw, mimo to wzbudza u odbiorcy potężne emocje, doświadcz go za pomocą pełznącego po karku poruszenia. Wszechogarniające poczucie nostalgii, melancholijny klimat i muzyka rozbrzmiewająca w każdym aspekcie tej powieści sprawiają, że jej wydźwięk będzie przez bardzo długi czas niezapomniany. Okryta całunem dramatyzmu fabuła o trudnych wyborach oscylujących między tym, co dobre, a tym, co słuszne, do których los zmusza samotną, młodą dziewczynę wzbudza całą paletę uczuć. Wyraźnie nakreślone realia historyczne, w tym portret powojennego odnalezienie się w rzeczywistości, polityka osadzona na fundamencie propagandy, ujmująca tęsknota i refleksyjny sznyt zamknięte na niecałych trzystu stronach w postaci zachwycającej literatury pięknej przeplecionej z biografią w zbeletryzowanej formie. Gorycz mieszająca się ze słodkością pasji, namiętna miłość natomiast z rządzącą światem nienawiścią – niesamowita historia, którą napisało życie.

Uwielbiacie książki z historią w tle? Ja bardzo i coraz częściej po takie właśnie sięgam. „Skrzypce Goebbelsa” to francuski debiut Yoanna Iacono, który jest powieścią opartą na prawdziwej historii.

Autor zabiera nas w przeszłość, do roku 1943, gdzie poznajemy Ministra edukacji i propagandy III Rzeszy. Joseph Goebbels, bo o nim jest mowa przekazuje dziewczynce, która ma zaledwie kilkanaście lat skrzypce. Ale nie są to to zwykłe skrzypce. Mówiono, że mają one duszę i skrywają krwawą tajemnicę. Jaką? Skrzypce, nie były też zwykłym prezentem. One i ich właścicielka stały się przymierzem pomiędzy Niemcami i Japonią.

Na początku młoda Nejiko ucieszyła się z faktu, że to właśnie do niej trafił ten instrument. Ale szybko okazało się, że nie potrafi go ujarzmić w konsekwencji czego niemiecka orkiestra nie jest z niej zadowolona. Stopniowo skrzypaczka popada coraz to w większy obłęd. Za cel w życiu stawia sobie odnalezienie pierwszego właściciela skrzypiec. Czy się jej to uda? Czy instrument jest darem czy przekleństwem?

Książkę czyta się szybko, ale nie jest to lekka lektura. Jak każda zresztą, której akcja dzieje się w czasie II Wojny Światowej. Jest na pewno dla nas lekcją historii.

W powieści mamy nie tylko opis przeżyć młodej skrzypaczki. Jej bólu, tęsknoty za tym co było przed Wojną. Tęsknotą za spokojem. Chęci poznania prawdy o instrumencie. Autor opisał tu z szczególną dbałością życie w czasie okupacji, jej brutalność. Nasza bohaterka znajduje się w samym środku tego horroru.

A co dzieje się z naszą bohaterką po wojnie? Czy potrafiła odnaleźć szczęście w nowym świecie? Czy dalej grała na tych skrzypcach? Przeczytajcie a sami się dowiecie. Jeśli lubicie książki z gatunku literatury historycznej to „Skrzypce Goebbelsa” są właśnie dla Was. Polecam!