Skazany na porażkę. Tomasz Niefart. Tom 1

Zdarza się Wam, że książka którą kupiliście dla swojej pociechy tak bardzo przypadła Wam do gustu, że zaaneksowaliście ją dla siebie? Ja mam tak z „Tomaszem Niefartem” Kasia Keller . Ta książka jest idealną rodzinną lekturą, bo potrafi rozbawić do łez każdego czytelnika, niezależnie od wieku. A z czego śmiejemy się czytając o szkolnych i poza szkolnych perypetiach nastoletniego pechowca, który miał to nieszczęście, że nazywając się Niefart dostał od rodziców w prezencie imię Tomasz? Nie da się ukryć, że sami z siebie. My dorośli czytając o piłkarskim zwycięstwie z jednorożcem na plecach, czy o próbie pozyskania pieniędzy na lodową degustację w towarzystwie uroczej Cecylki, co skutkowało, co prawda towarzyskim, ale pucowaniem auta taty, możemy wrócić pamięcią do naszych nastoletnich potknięć i porażek. Do historii, które jeszcze tak niedawno wydawały się dla nas końcem świata, a dziś przywołują nostalgiczne wspomnienia. Być może dzięki tej podróży w czasie, którą zafundowali nam Kasia w duecie z Tomaszem, będzie nam łatwiej zrozumieć nasze prawie nastoletnie dzieciaki i ich całkiem dorosłe problemy. Tyle na temat mojej „dorosłej” fascynacji Niefartem. Skupmy się teraz na nieco młodszych czytelnikach, bo nie należy zapominać, że jednak jest to książka napisana z myślą o nich. Dlaczego perypetie skazanego na porażkę chłopaka spowodują, że dzieciaki odkleją się od TikToka, Minecrafta, czy Robloxa? A gwarantuje Wam, że tak będzie! Nie od dziś wiadomo, że każdy prawie nastolatek jest bardzo wyczulony na swoim punkcie i boi się DPS-u, czyli Dokumentnej Publicznej Samozagłady, niczym ogień wody. A cóż bardziej obciachowego może spotkać ucznia w szkole od konieczności publicznego występu w przedstawieniu? Nie należy się więc dziwić, że Tomasz chcąc oddalić od siebie tę totalną, szkolną kompromitację imał się niezwykle śmiałych prób jej uniknięcia. Również temat domowych porządków powodował, że nasz bohater odnajdywał w sobie niezmierzone pokłady kreatywności. Nie da się bowiem zaprzeczyć, że w wieku iście niedorosłym pojęcie bałaganu i konieczności jego likwidacji jest zgoła odmienne od standardów rodzicielskich.

Życiowe problemy Tomasza Niefarta jak sami widzicie są bardzo bliskie naszym dzieciakom, a próby ich uniknięcia i powstały przy tym ambaras, skutkują nie tylko wielokrotnymi salwami śmiechu w trakcie czytania, ale również refleksją, że niekoniecznie to co dziś wydaje nam się towarzyską katastrofą, będzie nią za chwil kilka. I, że warto, za nim schowa się głowę pod koc zapewniając przy tym cały świat, że już nigdy się spod niego nie wyjdzie, spojrzeć na aktualny problem z nieco innej strony i starać się zmienić totalną katastrofę na jeszcze większy sukces.

Jednak nie tylko opisane z dużym poczuciem humoru życiowe perypetie Tomasza Niefarta powodują, że dzieci czytają tę książkę z przyjemnością. Należy tu wspomnieć jeszcze o dwóch nader ważnych rzeczach. Po pierwsze język jakim operuje autorka w sposób intuicyjny pokazuje młodym czytelnikom jak fajnie można się nim bawić unikając przy tym tak popularnych dziś skrótów, zapożyczeń z języków obcych, czy wulgaryzmów. Możemy tu przeczytać o skarpetkach, które zaliczyły czysty strzał, dzieciakach ryczących jak barany na łące, czy lawinowym kataklizmie.

Po drugie należy również zwrócić uwagę na świetnie dostosowaną do wieku czytelników szatę graficzną. Dzieciaki, które jedną nogą są już w nastoletniej rzeczywistości próbując odciąć się od swoich dziecięcy korzeni wolą prostą kreskę, od barwnych, bajkowych ilustracji. Rysunki Tomasza Kopki, nawiązujące do komiksowych historii, idealnie dopełniają treści opowiedziane przez Kasię Keller. Proste w wyrazie, zabawne, oddające charakter i klimat książki powodują, że czytelnicy łatwiej identyfikują się z bohaterem.

Podsumowywując zbiór dziewięciu zabawnych i świetnie zilustrowanych historii Kasi Keller o perypetiach Tomasza Niefarta to świetna lektura, która bawiąc pomoże naszym dzieciakom nieco rozładować emocje, które niejednokrotnie towarzyszą im w ich jeszcze nie dorosłej, ale już nieźle zakręconej codzienności.

Kocham takie książki, które sprawiają, że mój syn zaczyna sam czytać i niespecjalnie muszę go do tego namawiać. Oto jest właśnie taka książka, która kompletnie podbiła serce mojego syna. Chyba powinnam całować Kasię Keller po rękach za tą książkę. Po tym, jak młody sam opowiadał mi o tej książce, postanowiłam sprawdzić z czym mam tak naprawdę do czynienia. Ocena? Szóstka! Poniżej nie schodzę. Można się przy niej naprawdę doskonale bawić. Wcale się nie dziwię, że mój syn był taki zachwycony, ponieważ książka idealnie trafiła w jego gust. Jesteśmy obydwoje ciekawi kolejnych przygód głównego bohatera.