Skazane na poniewierkę

Poruszająca opowieść o losach dwóch sióstr. Jest rok 1948, Anglia, Rita ma dziewięć lat, Rosie tylko pięć, straciły ojca w czasie wojny, matka poznaje mężczyznę, brutala i raptusa, który nie ma zamiaru wychowywać cudzych dzieci. Zdesperowana matka oddaje dziewczynki pod kuratelę opieki społecznej zrzekając się do nich wszelkich praw. Dzieci trafiają do prywatnego sierocińca, gdzie panuje niesamowity rygor. Oderwane od matki tęsknią i cierpią, zwłaszcza gdy są surowo karane za najmniejsze przewinienia. Właścicielka sierocińca wysyła grupkę dziewczynek do drugiego swojego sierocińca w Australii. Czy ta przymusowa emigracja poprawi los Rity i Rosie? Czy będą dla siebie wsparciem, czy zostaną rozdzielone? Jak sieroca poniewierka wpłynie na ich dorosłe życie ? Czy będą szukały kontaktu z matką?

Wzruszająca historia, bywa, że łza się w oku zakręci. Polecam 👍

Mavis, wdowa po lotniku, który zginął podczas wojny, samotnie wychowuje dwie córki, dziewięcioletnią Reet i pięcioletnią Rosie. Pewnego dnia poznaje Jimmiego i po niedługim czasie okazuje się, że jest w ciąży. Mężczyzna proponuje jej małżeństwo, jednak warunkiem jest pozbycie się dziewczynek. Pod naciskiem ze strony partnera, Mavis podpisuje dokumenty, w których zrzeka się praw do córek. Od tej pory dziewczynki są pod opieką władz sierocińca. Po pewnym czasie, zostają wysłane do innej instytucji, gdzieś w Australii. Jak będzie wyglądało ich życie? Co takiego czeka ich tysiące kilometrów od rodziny? Czy jeszcze kiedyś wrócą do domu?

Wzruszająca, przejmująca i bardzo wstrząsająca. Taka właśnie jest najnowsza książka Diney Costeloe. Podczas czytania nie mogłam się nadziwić, jak łatwo matka dziewczynek uległa mężczyźnie i przekreśliła własne dzieci dla jego dobra. Ciężko jest uwierzyć w to, co te dwie małe dziewczynki musiały przeżywać, skazane na wieloletnią tułaczkę i cierpienie. Historia opisana przez autorkę jest fikcją, ale wierzę w to, że w tamtych czasach takie historię mogły wydarzyć się naprawdę.

W czasie lektury towarzyszyły mi ogromne emocje, żal i smutek nad losem sióstr a także ogromna złość na ich matkę i urzędniczki sierocińca.

"Skazane na poniewierkę" to przede wszystkim historia o sile siostrzanej miłości, o przyjaźni i odwadze. Czytałam z zapartym tchem, mając nadzieję na to, że ich los się odmieni, że w końcu zaznają szczęścia i prawdziwej miłości, że ich cierpienie się skończy.

Przyznam szczerze, że mimo iż książka jest obszerna, liczy ponad 600 str, fabuła jest ciężka i przygnębiająca, to jednak książkę czyta się niezwykle szybko. Autora ma wspaniały dar do tworzenia pięknych, wzruszających i niezwykle wciągających historii.

Polecam z całego serca "Skazane na poniewierkę", książka trudna ale warta przeczytania.

Dziękuję wydawnictwu za możliwość przeczytania książki ♥️

„Skazane na poniewierkę” to książka pełna wzruszeń, ale także nadziei. Podczas lektury nie zabraknie łez, chwil smutku i zwątpienia.

Książka opowiada historię dwóch sióstr, które tułały się po świecie, mimo tego, że nie były sierotami, miały matkę, ojca straciły podczas wojny. Partner matki, który okazał się tyranem, postanowił się ich pozbyć. Dziewięcioletnia Rita oraz pięcioletnia Rosie trafiają do sierocińca. Matka dziewczynek pod presją partnera podpisuje stosowne papiery, nawet ich nie czytając. Od tej pory placówka, do której trafiają, może decydować o ich losie. Dziewczynki zostają odesłane do Australii, po czym jedna z sióstr zostaje adoptowana. I tylko kochająca babcia martwi się ich losem i stara się odnaleźć wnuczki. Była nawet gotowa je wychować, ale niestety uległa wypadkowi.

To co przeczytałam podczas lektury zaparło mi dech w piersiach. Los okrutnie potraktował dwie małe dziewczynki. Najpierw zostały oderwane od matki, którą kochały nad życie, później przeżyły piekło w sierocińcu. Ta książka pokazuje złe oblicze opiekunek, pod opiekę którą trafiło wiele małych dzieci. Każde nieposłuszeństwo było surowo karane. Ciężko pojąć ile przeszły takie małe istoty. A dorosły, który powinien je chronić stał się ich katem.

To było moje pierwsze zetknięcie z twórczością autorki. Ta historia zostanie ze mną na długo.

Dwie małe dziewczynki gdzieś na końcu świata same, bite, cierpiące.

Kiedy czytając książkę byłam na etapie tego jakie decyzję podejmuje ich matka, jak została osaczona przez swojego partnera to byłam na nią tak zła. Miała wybór, miała koło siebie matkę, swoje mieszkanie , nie miała tylko silnej woli. Niewyobrażalne jest jak pod wpływem innej osoby dorosła kobieta oddaje swoje dzieci. Można powiedzieć, że nie nam ją oceniać. Może obudzi się w porę i nie będzie za późno.

Na szczęście autorka stworzyła postać Lily, cudownej kobiety, babcię dziewczynek .

Początkowo sprawowała nad nimi opiekę, ale kiedy uległa wypadkowi los dziewczynek został przesądzony. Lily walczyła z całych sił, była takim kołem ratunkowym w książce, z ogromną wolą walki. Jak ja jej dopingowałam.

Autorka stworzyła piękną historię, chociaż bardzo smutną i opłakaną w skutkach.

Autorka pokazała nam jak działały w tamtym czasie takie placówki. Liczył się biznes, a nie uczucia.

Na tym chciałabym zakończyć, nie chce Wam za dużo zdradzać, żebyście mieli możliwość odkrywania sami kolejnych zdarzeń i dojścia do końca tej bardzo wzruszającej książki.

Było to moje drugie spotkanie z autorką i napewno nie ostatnie. Autorka ma cudowne pióro i dar wciągnięcia czytelnika w świat przedstawiony w książce.

Dzieci, które w czasie wojny straciły rodziców. Dzieci oddawane do sierocińców. Wreszcie dzieci, które trafiły pod opiekę EVER-Care.

Czasy wojny to nie tylko bitwy i niewinne ofiary w ludziach, ale także dzieci, które zostawały bez opieki, bo np. rodzice zginęli w czasie walk, czy bombardowań. Siostry Rita i Rosie Stevens zostały tylko z matką Mavis. Wszystko jest w porządku, kiedy dziewczynki kończą odpowiednio 9 i 5 lat, a do ich domu coraz częściej przychodzi nowy partner opiekunki, Jimmy Randall. Jest wybuchowy, porywczy i nawet babka Lily się go boi. Jimmy nade wszystko nie chce jednak, by dziewczęta zostały w domu po tym jak urodzi się ich nowe dziecko. Stawia Mavis ultimatum - córki albo on... Biedna kobieta postawiona pod ścianą decyduje się na jedno.

Możemy próbować ocenić Mavis jako złą matkę, która w imię nowego związku poświęciła dobro i bezpieczeństwo Rosie i Rity. Musimy jednak pamiętam, że nic nie jest czarno-białe i nie nam sądzić matkę córek, które zostają skierowane do sierocińca. Niezwykle pozytywną osobą w tej historii jest ich babcia, Lily, która sprawuje nad nimi opiekę, niestety, później ulega wypadkowi. Diney Costeloe opisując los ,,wojennych sierot" pokazuje na przykładzie sierocińca prowadzonego przez renomowaną damę, jak traktowano dzieci, które zostały bez opieki rodziców, dziadków, krewnych. W EVER-Care przestrzegano ściśle narzuconych reguł, a każde nieposłuszeństwo było karane. Co także uderzające, to fakt, że oddając dzieci, rodzice zrzekali się praw i nie mieli możliwości dowiedzenia się o losie krewnych.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, jednak wywarło na mnie tak ogromne wrażenie, zarówno pod względem treści, jak i emocji, które zafundowała nam ta fabuła, że chętnie zdecyduję się także na lekturę poprzedniej wydanej w Polsce publikacji, mowa o ,,Uciekinierach". ,,Skazane na poniewierkę" to przykry los tułaczki, który spotkał powojenne dzieci, w różnym wieku. Te, które osiągnęły nastoletni wiek i nie mogły znaleźć sobie pracy, pozostawały na służbie w EVER-Care. Wstrząsająca, poruszająca, sprawiająca, że trudno o niej zapomnieć. Podobnie jak o dzieciach skazanych na poniewierkę. A przecież one były najmniej winne...