Sinobrody

Kurt Vonnegut jest zdecydowanie jednym z moich ulubionych pisarzy. "Sinobrodego" stworzył w formie autobiografii fikcyjnego malarza, gdzie wątki z przeszłości przeplatają się z teraźniejszymi wydarzeniami. Tytuł nawiązuje do znanej, XVII-wiecznej baśni. Piękne, nowe wydanie od Wydawnictwa Zysk i -Ska dodatkowo zachęca do sięgnięcia po pozycję.⠀

⠀

W luksusowej rezydencji nad brzegiem oceanu żyje zgorzkniały staruszek, były malarz - Rabo Karabekian. Pustelniczy tryb życia jest jego własnym wyborem - artysta pragnie być sam, strzegąc swojego drogocennego sekretu - zawartości przepastnego spichrza na kartofle na terenie posiadłości.⠀

Niespodziewanie w życiu bohatera pojawia się energiczna wdowa, trudniąca się pisaniem poczytnych książek dla młodzieży. Ekscentryczna towarzyszka podkręca stateczne tempo życia Karabekiana, motywując go do napisania autobiografii i tym samym rozrachunku z przeszłością. Pisanie książki okazuje się mieć moc niemal terapeutyczną. Okazuje się, że Rabo ma do opowiedzenia ciekawą historię, był bowiem jednym z założycieli szkoły malarstwa ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Artysta stopniowo odkrywa kolejne karty, lecz uparcie nie udziela wścibskiej wdowie odpowiedzi na jedno jedyne pytanie: co u diabła, kryje się w spichrzu na kartofle?⠀⠀

⠀

Vonnegut po raz kolejny zabiera czytelników w podróż pełną życiowych prawd i filozoficznych zaułków. Po drodze pochyla się nad sztuką, człowieczeństwem, miłością, szaleństwem... Pisze w lekkim tonie, o ciężkich tematach. Pisze po prostu tak, że chce się czytać, chce się dać porwać tej tragikomedii pomyłek, którą ostatecznie jest życie każdego z nas.⠀

Sporo miejsca autor poświęcił sytuacji kobiet we współczesnym świecie, [Adres usunięty]. powołując do życia bohaterkę, która ewoluuje na niezwykle silną, wyrazistą i kluczową dla fabuły postać, stającą się głosem tych, którym nie pozwolono przemówić. Uwielbiam ten wątek.⠀

⠀

Zresztą kreacje bohaterów to majstersztyk. Nawet te trzecioplanowe żyją własnym życiem. Wielowarstwowość powieści także robi wrażenie. Konsumpcjonizm, komercjalizacja sztuki, upadek wartości, wojna... wszystko to znajduje swoje miejsce w tej niezbyt długiej historii, będącej owocem ogromnego talentu, spostrzegawczości i błyskotliwego poczucia humoru autora. Jednocześnie zdaje się różnić od innych znanych mi dzieł pisarza - jest bardziej melancholijna i sentymentalna.

⠀

Nie jest to moja ulubiona książka Vonneguta, ale nie żałuję żadnej spędzonej z nią minuty. Moim zdaniem nie nadaje się na sam początek przygody z twórczością pisarza, ale dla osób już zaznajomionych z dziełami KV to absolutny must-read :)

Muszę przyznać, że jest to moje pierwsze spotkanie z K. Vonnegutem i po lekturze, zdecydowanie nie ostatnie. Z całą pewnością mogę stwierdzić, że nie jest to książka dla każdego, nie wszyscy zrozumieją poczucie humoru oraz żarty, którymi obdarza nas autor.

Tym razem dostajemy fikcyjną autobiografię malarza, który w pewnym momencie swojego życia postanawia je diametralnie zmienić i z artysty staje się kolekcjonerem sztuki. Niegdysiejsi mało znani malarze a teraz wielcy tego świata, pomagają mu powiększyć kolekcję najdroższych dzieł sztuki amerykańskiego ekspresjonizmu. Gdy wydawać by się mogło, że ma już swoim życiu wszystko, pojawia się kobieta. Punkt zwrotny w życiu naszego artysty-kolekcjonera. Zamożna wdowa, za wszelką cenę chce odkryć co takiego ukrywa stary malarz w spichlerzu na ziemniaki. Tu wkracza stara baśń o Sinobrodym i jego martwych żonach, które nie słuchały jego poleceń i próbowały wejść do zakazanego pokoju. Jak skończy się współczesna historia?

Po przeczytaniu recenzji kilku poprzednich książek, mniej więcej wiedziałam czego się spodziewać, choć byłam zaskoczona rozmachem, ironią oraz wyobraźnią autora. Tym razem wziął na warsztat malarzy, pokazał ich mały zamknięty dla zwykłych śmiertelników świat, nie bał się ich ośmieszyć ani obedrzeć z iluzji, które często skrywają prawdziwego człowieka. Dostajemy świetnie skrojoną historię, trochę zagubionego Rabo Karabekiana, malarza, syna uchodźców. Wielu weźmie go za lekko szalonego, choć ON wzbudzał we mnie sympatię a czasem było mi go po ludzku żal. Circe Berman, nasza wdowa bywała momentami irytująco wścibska, zawsze chciała by wszystko było po jej myśli, co minimalnie przeszkadzało w jej odbiorze, ale trzeba przyznać, że Vonnegut pokazał niesamowity kontrast pomiędzy tą dwójką.

Tak jak wiele poprzednich historii tak tutaj mamy przesłanie, które skrywa się na kartkach książki. Nie jest to opowieść łatwa, choć duża ilość żartów czy ironii oraz rzucanych kąśliwych uwag mogłaby temu przeczyć. Znajdziemy w niej kontrolowany chaos, z powodu mnogości postaci, jak na artystów przystało, zbyt barwnych momentami. To co była najpiękniejsze w tej książce to wspomnienia Karabekiana, który przywoływał dawne życie. Ukazanie prawdy o dążeniu do sukcesu oraz to, że czasem pomimo drogi, nigdy nie uda nam się osiągnąć zamierzonego celu, choćbyśmy się bardzo starali. Wiele decyzji nie należy bowiem do nas.

Po tej lekturze z pewnością sięgnę po inne książki Kurta Vonneguta w przyszłości, bo jestem bardzo ciekawa jakie historie oraz przesłania one skrywają. Tą konkretną pozycję polecam, bo choć ja skusiłam się na tytuł, to decyzji nie żałuję. Odkryjcie sami to tak naprawdę skrywa stary spichlerz...

Sylwia "Sirroco" Stinia

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]".

Myślę że osoby, ktore jak ja nigdy nie słyszały o autorze nawet słowa czytając opinie zdziwiły się liczebnością stwierdzeń typu: "Wiedziałam, że to będzie dobra książka; Autor jak zawsze dał sobie radę; Kurt po raz kolejny mnie nie zawiódł itp." Nie wiem jak was, ale mnie zadziwił ten entuzjazm, pewność czytelników i zaufanie do autora. Właśnie ono oraz nawiązanie do legendarnego Sinobrodego zachęciło mnie do przeczytania tej konkretnej powieści.

Po lekturze już rozumiem tę wiarę w pisarza. Kurt Vonnegut od pierwszych stron wprowadza nas w specyficzny, prawdopodobnie typowy dla jego dzieł klimat. Książka przeplata zwykłą historię, porusza poważne tematy, jednak wprowadzając w treść dozę humoru.

A o czym "Sinobrody" w ogóle jest?

To pytanie zadałam sobie gdy tylko książka rzuciła mi się w oczy, podwójnie zadaję je sobie właśnie teraz ("świeżo" po przeczytaniu).

Nadal ciężko mi złapać całkowity jej sens. Jednak mój problem nie wynika z "źle napisanej książki" lub zbytniej powierzchowości, z którą został podjęty temat. Wręcz przeciwnie, tam tak wiele zostało dobrze powiedziane, że nie potrafię skupić się na ogólnym końcowym wyrazie.

Autor przedstawia czytelnikom historię ponad pięćdziecioletniego mężczyzny, który wiele w życiu przeżył. Wojenny weteran, malarz, a także głowa rodziny to nie jedyne profesje Rabo Karabekina. Rodowitego Ormianina spotykamy jako samotnego mężczyznę mieszkającego w wielkim, pustym domu z widokiem na morze. W swojej rezydencji posiada kolekcję znakomitych obrazów wartch majątek zbieranych na przestrzeni lat. Całą wystawę udostępnia zwiedzającym turystom, jednak przydomowy spichrz na kartofle jest zamknięty na sześć kłódek i nikt nie ma do tego pomieszczenia wstępu. Możemy jedynie domyślać się zawartości spichlerza. Główny bohater wiódłby tak stateczny żywot, a my nie poznalibyśmy jego historii,spisanej w tej autobiografii gdyby nie przypadkowa kobieta, która znalazła się na posesji Rabo witając się z nim słowami: "Jak umarli Pana rodzice?".

Nietypowy sposób zawierania znajomości prawda?

Kurt Vonnegut przedstawia nam wiele nietypowych spojrzeń na przeróżne sytuacje i za to właśnie tak bardzo doceniam jego pracę.

Czy dowiecie się co jest w spichrzu na kartofle? A jeśli tak to co to może być i jak na was wpłynie?

Tego musicie dowiedzieć się sami.

Słyszałam że głównym celem autora było ukazanie w książę świata artystów, przybliżenie ich codzienności, problemów, a także ogólnego pojęcia sztuki i stanowiska świata co do niej. Myślę że Kurt osiągnął ten cel, przy okazji tworząc wartościową autobiografię wymyślonej postaci, którą polecam przeczytać, bo na pewno zostanie w waszej pamięci.

Po Vonneguta sięgam w ciemno - niejednokrotnie o tym wspominałam. Tak dla zasady. Pokochałam go od pierwszej książki i to namiętne uczucie wciąż nie zgasło. No, a mam także szczerą nadzieję, że prędko nie zgaśnie, bo dobrą książkę zawsze miło jest przeczytać. Z Vonnegutem często nadaję na podobnych falach, co w ,,Sinobrodym" również dostrzegłam. Ten autor jeszcze mnie nigdy nie zawiódł i zawsze jestem zauroczona jego ironią i absurdalnym humorem. Jednak czy tym razem historia szczerze mnie zaintrygowała, czy może był to wyłącznie kolejny średniak, którego mimo wszystko pokochałam przez styl i sympatię do autora, tak jak to było w przypadku ,,Galapagos"?

Cóż... nie ukrywam, że byłam ciekawa, co też Robo Karabekian trzyma w swoim schowku na kartofle. I to tak naprawdę.

Książka jest autobiografią (chociaż o wiele bardziej pasuje tutaj określenie "dziennikiem") amerykańskiego malarza (ormiańskiego pochodzenia), oraz jednookiego weterana drugiej wojny, światowej - Robo Karabekiana. Pewnego razu postanawia jednak raz na zawsze zakończyć karierę artysty na rzecz kolekcjonowania dzieł sztuki. Niespodziewanie wprowadza się do niego pewna wścibska wdowa - Circle Berman - pisarka wydająca pod pseudonimem kontrowersyjne książki, a także pragnąca odkryć sekret skrywany w schowku byłego malarza. W tym celu namawia go do napisania swojej biografii. Czy uda jej się dzięki temu osiągnąć postawiony przez siebie cel? Czy odnajdzie sposób, by Robo Karabekian w pełni się przed nią otworzył? A to już akurat kompletnie inna historia... Bo Vonnegut bardzo lubi mieszać. Dlatego też wszystko dzieje się niechronologicznie, a przez to poznanie głównego bohatera może okazać się nieco bardziej zagmatwane, niż się to na początku wydaje.

Książka zaintrygowała mnie już od pierwszych stron, chociaż dopiero później zaczęłam dostrzegać jej prawdziwe przesłanie oraz wszystkie warte zapamiętania sentencje. Bo jest to tak naprawdę historia drwiąca ze sztuki tworzonej wyłącznie dla zarobku, a także (jak to już u Vonneguta bywa) odsłaniająca i cynicznie komentująca ludzką naturę. Pojawiają się również wątki antywojenne oraz feministyczne. Całość jest dzięki temu bardzo aktualna i uniwersalna. A diagnoza społeczeństwa jest - jak to zawsze u tego autora - trafna. Nawet jeśli ocena sama w sobie niewątpliwie należy do pesymistycznych.

Chyba nigdy nie przestanę się zachwycać lekkim i dosadnym językiem Vonneguta. Nie jest to być może styl szczególnie poetycki i kwiecisty, jednak dzięki temu historia wydaje się bardzo swojska i prosta w odbiorze. Autor w prosty sposób przekazuje nieco głębsze przemyślenia oraz niejednokrotnie zmusza do refleksji na temat otaczającego nas świata. Nie tworzy skomplikowanych metafor, nawet jeśli czasem używa nieco trudniejszego (bo abstrakcyjnego) języka.

Nie mam pojęcia dlaczego, jednak w mojej pamięci najbardziej

Robo Karabekian uzyskał u mnie miano niejakiego "Vonnegutowskiego gaduły", opowiadającego historię swojego życia w sposób dość specyficzny, jednak niewątpliwie intrygujący. Bo u autora pojawiają się motywy stałe i obecne w praktycznie każdej książce. Jednak czy to źle? Oczywiście, że nie. Bo dzięki temu można w pewien sposób poznać tak szaloną personę, jaką jest Kurt Vonnegut.

Ja ,,Sinobrodego" polecam każdemu - nawet osobom, które swoją przygodę z twórczością tego autora mają dopiero przed sobą. Bo choć jest to świat dość zwariowany, w tej książce na pewno można się bez jego znajomości idealnie odnaleźć. Zwłaszcza, że jest to historia uniwersalna i bardzo aktualna. Zdecydowanie warto bliżej poznać Robo Karabekiana i jego życiorys - można się z niego wiele nauczyć.

Powieść Vonneguta została skonstruowana w bardzo ciekawy sposób. Jest to autobiografia, ale wydarzenia nie są w niej ułożone chronologicznie, tylko Kaberkian skacze pomiędzy różnymi okresami swojego życia. Wymaga to pewnego skupienia, ale wszystko jest na tyle jasno opisane, że trudno się pogubić, co się kiedy wydarzyło. W związku z tym, że jest to autobiografia, to mamy okazję poznać wiele ciekawych przemyśleń głównego bohatera na temat życia, kobiet, czy wojny, w której walczył i stracił na niej oko. Oczywiście nie brak również refleksji nad sztuką, w szczególności nad tą nowoczesną. Bohater zastanawia się również nad rolą, jaką odgrywa sztuka i rodzina w radzeniu sobie z traumatycznymi wydarzeniami, np. II wojny światowej.

Cała powieść została napisana bardzo lekkim, chwilami ironicznym i zabawnym językiem, przez co książkę czyta się szybko i zanim się obejrzałem dotarłem do końca. Co więcej, sytuacja w której pod koniec życia znalazł się Kaberkian zmienia się bardzo pod wpływem wdowy Circe Breman, którą spotyka na plaży i zaprasza do swojej posiadłości. Od tego momentu jego życie nie będzie już takie samo i nie chodzi tutaj o wątek romantyczny, ale o niezwykłą relację, jaka powstaje pomiędzy nimi. Dzięki Circe, bohater postanawia napisać autobiografię, opowiada o swojej przeszłości i snuje przy tym wiele ciekawych rozważań i refleksji na temat życia, wojny i malarstwa. Dodatkowo cały czas ciekawość czytelnika jest podsycana przez sekret kryjący się w starym spichrzu na kartofle, a który wychodzi na jaw dopiero pod koniec książki. To, co się tam znajduje stanowi piękne zakończenie historii i całego przesłania powieści.

Sinobrody to kolejna, ciekawa powieść Kurta Vonneguta, która ukazała się w nowym wydaniu w twardej oprawie. Tym razem nieco bardziej humorystyczna i lekka powieść niż poprzednie, które czytałem, ale niemniej interesująca i poruszająca ważne tematy.