| Wydawnictwo: | Austeria |
| Oprawa: | Miękka |
| Rok wydania: | 2021 |
| Ilość stron: | 68 |
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska
Autor z miłością opisuje swoją podróż, która jest nie tylko fizycznym przemieszczaniem się z miejsca na miejsce, ale także możliwością poznania swojego innego ja.
Pokazuje nam, że warto znaleźć w sobie odwagę do opuszczenia "wygodnego życia" aby móc poznać swoją inna tożsamość, uwolnić się, nauczyć się czerpać ze świata.
Cudowne opisy pozwalają poczuć jakbyśmy sami mu towarzyszyli. Słowem autor pokazuje co widzą widza oczy, ale także co odczuwa widząc dane miejsce, jak wyobraża sobie w nim samego siebie.
Myślę, że jest to lekka książka, zupełnie inna od dotychczas czytanych przeze mnie, ale warto czasami sięgnąć po coś innego. Można się w ten sposób przekonać, czy inne tematycznie książki są lub nie są w naszym guście.
Na pewno to była miła odskocznia, miło mi będzie raz na jakiś czas przeczytać tego typu książkę.
Na pewno polecam ją dla wszystkich tych którzy chcą sprawdzić co można znaleźć w książkach tego gatunku, ponieważ nie jest ona przerysowana, ale też nie nudzi.
Widzę tuman kurzu, który wzlatuje w powietrze, gdy „szutrową, pomarszczoną jak dno Bałtyku drogą" jedzie samochód. Widzę zamki „piękne w swojej dysfunkcyjności", domy z akcentami w kolorze „błękitu nidziańskiego" oraz dzikie plaże, gdzie za ludźmi „nikt (...) nie tęsknił". Widzę długie zmierzchanie, „ślizgającą się po przybrzeżnej płyciźnie deskę" i „warstewkę porannej rosy wylanej na namiot". Oczyma wyobraźni widzę pustkowia Litwy, Łotwy i Estonii.
Krzysztof Żwirski pisze o terenach, które przez swoją nieatrakcyjność turystyczną stanowią niewiadomą, jaka może przyczynić się do lepszego poznania swojego wnętrza. Autor podróżuje przez „turystyczne centrum" (co oznacza jedyną asfaltową drogę, sklep i garstkę mijanych osób) oraz niemalże pozbawiony ludzi las. Przez własne życie oraz piękno chwili aktualnej. W świecie, do którego trafia łatwiej złapać oddech i łatwiej docenić niepozorne.
Już rozumiem, dlaczego ludzie, którzy choć raz sięgną po tytuł serii „z rękopisów" od wydawnictwa Austeria, już ciągle zerkają łakomie w stronę kolejnych pozycji! „Sierpień" wygląda bardzo niepozornie, ale na zaledwie 69 stronach skrywa sporo treści i to treści nieprzegadanej, podanej z dużym smakiem. Krzysztof Żwirski zauroczył mnie swoim spojrzeniem na świat i pozwolił choć na moment zobaczyć oczami wyobraźni prawdziwe oblicze wybrzeża liwońskiego. To rozleniwione, dające odpocząć od pędzącego społeczeństwa. To w którym rozkładamy namiot w lesie, a na dwóch wielkich sosnach wieszamy hamak. Zdradził jedynie fragment, który zachęca do podróży, a swoje obserwacje ujął w sposób, jaki zmusza do zastanowienia się nad dzisiejszym światem. Dzięki niemu odkryłam, że właśnie takie eseje pragnę czytać i zamówiłam dwa starsze z serii. Co jednak ważniejsze — Żwirski ujął mnie swoją wrażliwością i uważnym okiem. Zaabsorbował mnie swoją powolną opowieścią i zachwycił wstawkami z cytatami osób takich jak Tove Jansson czy Czesław Miłosz, bo wstawki te umieścił w tekście bardzo zgrabnie. Nie stanowią jedynie upiększacza i chwała mu za to! W dodatku w książce znajduje się kilka zdjęć autora, ale nie są one obrazem krajobrazu, a... Odbiciem nastroju, na jaki trafili. Co za cudowne dopracowanie dobrej treści! Treści, która zahacza o historię i zahacza o krajobraz.
