Sieroty

W moim odczuciu książka Sieroty to mocny tytuł zawierający dużo brutalności, obojętności międzyludzkiej oraz szokujących historii. Podczas czytania tej książki byłem nią bardzo pochłonięty. Historia była o tyle ciekawa, że nie byłem w stanie zrobić sobie przerwy w trakcie przerzucania kolejny stron. Nie chce za dużo pisać, aby nie spoilerować, jednak jeżeli jesteś fanem kryminałów z mrocznymi zagadkami to zdecydowanie możesz sięgnąć po tą książkę i nie powinieneś się czuć zawiedziony. To naprawdę fajna opowieść. 

Ania odbiera swojego młodszego brata Marcina z domu dziecka. Rodzeństwo trafiło pod opiekę sierocińca prowadzonego przez siostry zakonne po tragicznej śmierci matki i ojca. Oboje postanawiają, że muszą odnaleźć zabójcę swoich rodziców i rozwikłać zagadkę. Niewiedza nie daje im spokoju, dlatego też biorą sprawy w swoje ręce. Podczas śledztwa na jaw wychodzą bardzo podobne zabójstwa, które podobnie jak to, które dotyczy rodziców Ani i Marcina pozostają bez wyjaśnienia. Czy rodzeństwu uda się znaleźć zabójcę i postawić go przed sądem? Kim jest morderca rodziców rodzeństwa? Dlaczego zostali zamordowani?

Ta książka wciąga od samego początku. Poznajemy wspomnienia Ani i Marcina. Razem z nimi przenosimy się do dawnych czasów i zderzamy się z bólem, sekretami i rodzinnymi tajemnicami. Nieprzepracowane traumy powodują, że rodzeństwo wpada w pewien obłęd. Jesteśmy świadkami desperackiej walki o sprawiedliwość, której powinno stać się za dość przeszło dziesięć lat temu. Rodzeństwo ujawnia nieudolność policji, której do tej pory nie udało się trafić na trop osoby odpowiedzialnej za tą straszliwą zbrodnię. Ania posiada kontakty w świadku przestępczym, ale również w policji. Marcin z kolei zna dobrego hakera, który też może się przydać. Pojawiają się też inne postaci, które razem z rodzeństwem mają ujawnić to, czego nie zrobiono 10 lat temu. Czy przez to wszystko sami nie staną się celem? Ile będą w stanie zaryzykować dla dobra sprawy?

Uważam, że autor stworzył genialny kryminał, który wciąga już od pierwszej kartki i nie pozwala się odłożyć ani na moment. Uważam, że intryga uknuta została doskonale, osobiście nie udało mi się zgadnąć kto był mordercą i zaskoczyłam się prawdą ogromnie. Książka jest pełna napięcia, ale nie przytłaczająca. Pióro autora jest bardzo ciekawe, czyta się z łatwością i zrozumieniem. Jestem zadowolona, że skusiłam się na tę pozycję i z przyjemnością zamówię sobie coś innego właśnie od Pana Igora.

Drugie spotkanie z autorem i chyba ostatnie. Po książce "Wiatr", która mimo, że ciekawiła i angażowała, to nie zachwyciła, przyszedł czas na najnowszą - "Sieroty", ale sytuacja się powtarza.

To historia społeczno- kryminalna, która porusza temat dzieciństwa, wychowania w domu dziecka, a wszystko to jest tłem dla rozwiązania zagadki tajemniczego morderstwa rodziców Anki i Marcina. Bohaterzy są raczej ciężcy do polubienia, z traumami, wplątani w dziwne relacje. Ale właśnie ta dwójka wpada na trop zabójcy.

Dużo tutaj momentów nierealnych i oderwanych od rzeczywistości, co dla mnie jest raczej minusem niż plusem. Ta mnogość wątków też raczej wprowadzała zamęt, chociaż trzymanie w niepewności autor ma opanowane do perfekcji. Ale mimo tego, książka jest wciągająca, bo pan Brejdygant potrafi stopniować napięcie tak, że ciężko nam, ot tak porzucić czytanie.

Liczyłam na coś więcej, ale to moje odczucia, a sądząc po innych opiniach, chyba jestem w mniejszości. Nie odradzam, ale też polecić z czystym sercem - nie mogę.

Ania i Marcin stracili swoich rodziców. Po tym, jak zostali oni brutalnie zamordowani, rodzeństwo trafiło do sierocińca prowadzonego przez siostry zakonne. Nie było to przyjemne miejsce, raczej kojarzyło się z piekłem. Teraz gdy Marcin staje się pełnoletni, w końcu mogą oni ruszyć dalej i zapomnieć o przeszłości, ale by to zrobić, muszą odkryć prawdę na temat tragedii sprzed lat. Czy uda im się rozwikłać zagadkę?

Niestety ta książka nie przekonała mnie do siebie, nie potrafiłam się w nią wczuć, przez cały czas mnie nudziła. Największy problem miałam chyba z językiem, był on prosty, aż za prosty, dialogi płytkie, opisy nic niewnoszące. Nie znam poprzednich dzieł autora, więc nie mam odniesienia do ogółu jego twórczości, lecz opierając się na samych „Sierotach”, stanowczo nie mam ochoty się w nią zagłębiać.

Zakończenie mnie nie zaskoczyło. Niemal od początku wiedziałam, jakie będzie rozwiązanie. Żeby jednak nie pisać tylko o samych wadach, zdradzę, co mi się spodobało. Na plus była według mnie kreacja głównych postaci i ich relacje. Choć rodzeństwo wiele w życiu przeszło, zawsze mogło na siebie liczyć. Mimo iż całość była dla mnie przerysowana, to spodobał mi się fakt śledztwa na własną rękę i chęć pomszczenia najbliższych osób.

Ciężko mi rozwodzić się na temat pozycji, która nie spełniła moich oczekiwań. Mogłabym długo dywagować, chociażby nad totalnym odrealnieniem fabuły, lecz na tych słowach zakończę, zachęcając Was do samodzielnego zapoznania się z tą pozycją i wrobienia własnego zdania. Widziałam kilka pozytywnych opinii, więc moja czysto subiektywna ocena może się różnić od Waszej.

Ania wyciąga nieletniego jeszcze brata Marcina z domu dziecka. Pobyt w tej placówce obojgu kojarzy się tylko z traumatycznymi wydarzeniami. Chcą zamknąć za sobą ten rozdział, a do tego potrzebują dowiedzieć się dlaczego zginęli ich rodzice. Przy okazji trafiają na schemat, który może świadczyć o seryjnym mordercy. Czy te sprawy coś łączy? Prywatne śledztwo zaczyna zostawiać po sobie ślad w postaci trupów. Ktoś ewidentnie nie chce, aby dotarli do prawdy, a co gorsze, jest o krok przed nimi.

Ania ma kontakty w świadku przestępczym stolicy, ale także wśród stróżów prawa. Deweloper Bernard sieje postrach samym swoim imieniem nie tylko w Warszawie, a aspirant Adrian Nowaczyk ma do niej niebywałą słabość. Piękna kobieta z premedytacją wykorzystuje znajomości, podobnie z resztą czyni jej brat, którego współlokatorem i dobrym kumplem z bidula jest całkiem niezły haker. Doliczając do tego jeszcze emerytowanego alkoholika, który prowadził kiedyś śledztwo śmierci ich rodziców i kilkoro innych nieco bardziej drugoplanowych, ale nie mniej barwnych postaci, tworzy się całkiem skuteczny zespół, który ma za zadanie dokończyć coś, co kiedyś zostało zamiecione pod dywan. I choć sami są celem, nie chcą aby policja ponownie ukręciła sprawie łeb. Jak bardzo będą w stanie zaryzykować, aby dowiedzieć się prawdy?

Autor stworzył świetny kryminał, który wciągał od pierwszej strony i zniechęcał do odkładania książki przed jej zakończeniem. I choć przeszło mi przez myśl kto jest sprawcą, to niczego nie byłam pewna, a typ też był jednym z wielu. Misternie uknuta intryga, kolejne ofiary i coraz liczniejsze powiązania pomiędzy sprawami, zdawały się wcale nie przybliżać rodzeństwa do podstawowego pytania: kto jest zabójcą?

Okładka wydaje mi się najsłabszym punktem tej książki, za to cała reszta jest świetnie skomponowana. Wątek kryminalny, prowadzone po nitce do kłębka śledztwo, błyskotliwe dialogi i intrygujący bohaterowie tworzą ciekawy klimat. Pełen napięcia i oczekiwania, jednocześnie dość lekki i nieprzytłaczający czy ponury.