Sierota z Warszawy

Czy wypada napisać, że książka, którą trzymam w rękach, mi się podobała? Bo i owszem, jestem w pełni zachwycona historią spod pióra Kelly Rimmer, ale czy krzywda oraz zło, z którym musieli zetknąć się kiedyś w rzeczywistości ludzie, może się podobać? Po lekturze książek, których fabuła rozgrywa się na tle drugiej wojny światowej, zawsze w mojej głowie obijają się o siebie myśli, jak ująć w słowa to, co czuję w sercu. Czytałam niezliczoną ilość tytułów o tej tematyce, ale ten zostanie w mojej pamięci w specjalnej szufladce, a to dlatego, że opowieść koncentruje się na dzieciach i młodych osobach, które zmuszone były wyrzec się swojej niewinności, beztroski i niczym niezmąconej radości w ciągu minuty, może nawet sekundy. Ta historia roztrzaskała mi serce, wzruszyła do łez i złapała w szpony bezradności powodującej poczucie pustki. W pewien sposób jest przepiękna, obrazująca zmiany zachodzące w bohaterach i samej Warszawie. W „Sierocie z Warszawy” poruszono wiele wojennych kwestii, ale wizja upadku warszawskiego getta i rozgrywającego się w nim powstania jest w stanie emocjonalnie czytelnika zmiażdżyć. Podkreślenie niegasnącej nadziei bohaterów w obliczu tak beznadziejnej sytuacji te emocje jeszcze potęguje. Sama musiałam nabrać powietrza, odetchnąć i ochłonąć, by móc kontynuować lekturę. Autorka w nieschematyczny sposób nakreśliła nie tylko motyw straty, ale również miłości młodych ludzi w obliczu wojny. Nie tylko jej fizyczny aspekt stoi na drodze ich szczęścia, ale również tkwiące wewnątrz nich demony, a dotąd rzadko spotykałam się z właśnie takim sposobem zobrazowania uczuć w czasach wojennej zawieruchy. Natomiast największym zaskoczeniem była dla mnie informacja, że jest to kontynuacja poprzedniej książki autorki, gdyż ani razu nie odczułam, że brakuje mi głębszej znajomości któregoś z wątków, więc z całą pewnością można zacząć przygodę z twórczością Kelly Rimmer od tego tytułu. Wielbicieli tego gatunku zapewne nie muszę dłużej przekonywać do tej historii – jestem nawet całkowicie przekonana, że Emilia i Roman skradną wasze myśli na bardzo długi czas, a serca na zawsze.

,, Sierota z Warszawy " to niezwykle poruszająca, chwytająca mocno za serce i przesiąknięta brutalnymi realiami okupowanej Polski, najnowsza powieść Kelly Rimmer.

To opowieść o bardzo młodych niewinnych nastolatkach, ich bohaterstwie, niezwykłej odwadze, poświęceniu oraz rodzącym się uczuciu, w czasach mrożącego krew w żyłach zniewolenia i upodlenia ludzkości.

Autorka, w niebywale realistyczny sposób, słowami namalowała obraz okupowanej, ciemieżonej stolicy, płótno na którym ból i cierpienie grają pierwsze skrzypce. Lecz kiedy przypatrzysz się bardzo uważnie gdzieś daleko, daleko w tle zauważysz nieśmiały uśmiech pięknej dziewczynki oraz ukradkowe spojrzenia pewnego młodzieńca, którzy patrzą na przyszłość z nadzieją i myślisz sobie, że to nie jest ich miejsce. Nie powinno ich tam być. A jednak byli i mimo przeżytego okrucieństwa trwali nadal. Zmęczeni, głodni, zhańbieni, pełni strachu, walczą o każdy dzień, każdy oddech, każde mrugnięcie okiem.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i od razu zaiskrzyło nieprawdopodobnie. W tej powieści podobało mi się wszystko, nie widzę tutaj żadnych niedociągnięć, dlatego jedyne co mogę zrobić to polecić wam tę książkę z nadzieją, że pokochacie tę historię równie mocno jak ja, dacie się oczarować autorce aby przeżyć wraz z bohaterami wielokrotnie łamiącą serce, lecz dającą nadzieję historię.

"Sierota z getta" to było moje pierwsze zetknięcie z prozą Kelly Rimmer i muszę przyznać, że się w niej zakochałem od pierwszego wejrzenia. Po prostu nie mogłem się oderwać od tej książki, nawet nie wiem kiedy zleciał czas, kiedy ją czytałem. To wzruszająca do łez opowieść o nadziei, miłości i dobroci serca, która przezwycięża mrok i zło wojny. To również fascynujący portret okupowanej Warszawy, bardzo realistyczny, ale to nie jest proza historyczna. To relacje międzyludzkie i emocje, z którymi zmagają się bohaterowie są tu najważniejsze, więc dla miłośników literatury faktu, książka ta może być lekkim rozczarowaniem.

Pierwsze spotkanie z piórem Kelly Rimmer należało do bardzo udanych. Do dzisiaj pamiętam emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury głośnej w 2020 roku książki „Tego Ci nie powiedziałam”. Pamiętam łzy cisnące się do oczu i nadzieję, która rodziła się w moim sercu w trakcie poznawania historii rodzinny z poprzedniego stulecia… Jak było tym razem?

Mamy rok 1942, na kartach powieści przenosimy się do wojennej Polski. Tam w samym centrum Warszawy Żydzi stłoczeni w getcie walczą o przetrwanie, a mieszkańcy stolicy starają się zrobić wszystko, aby tym ludziom pomóc.

Powieść toczy się dwutorowo – najpierw poznajemy Romana, który jest jakoby ilustracją każdego młodego mężczyzny mieszkającego w getcie warszawskim. Szlachetnego, ale przede wszystkim wiernego ideałom w które wierzy. Dalej ukazana zostaje nam postać Emilii, młodej wówczas dziewczyny, która po tragicznej stracie bliskich zostaje przygarnięta przez małżeństwo mieszkające w Warszawie, nie posiadające potomków. Mianownikiem dla tej dwójki młodych ludzi staje się pielęgniarka będąca łącznikiem getta z aryjską częścią Warszawy.

Opowieść o silnej miłości, o chęci do życia, o wierze w wyznawane ideały, o honorze ale też skrywająca ból niesiony przez bohaterów. Ból z którym przyszło im się niejednokrotnie zmierzyć i z którym musieli nauczyć się żyć. go pokonać, a nawet wykrzesać z niego coś dobrego. Sama autorka przyznaje, że głównym celem powstania takiej, a nie innej historii było wzbudzenie ciekawości w odbiorcy. Takiej ciekawości, która przerodzi się do poszukiwania większej wiedzy na temat wydarzeń zamieszczonych w książce.

Na koniec dodam jeszcze, że kolejny raz jestem zafascynowana ilością wiedzy zagranicznej autorki o wydarzeniach II wojny światowej mających miejsce na ziemiach Polski.

Polecam całym sercem… Książka dla której warto na chwilę zatrzymać się w naszym codziennym biegu…

Kelly Rimmer "Sierota z Warszawy",

Taka to już moja ciekawość, żeby co jakiś czas zajrzeć do kolejnej, osadzonej w czasach II wojny światowej, historii. Od małego ciągnęło mnie do tematyki wojennej w literaturze. Niewiele jednak wydawano wtedy takich książek. A już tych, które były kierowane do dzieci i młodzieży i losy ówczesnych nastolatków przedstawiały, w ogóle było jak na lekarstwo.

Kiedy zobaczyłam tytuł tej książki w zapowiedziach, poczułam skojarzenie z dawno, jeszcze w dzieciństwie, czytanymi "Chłopcami ze Starówki" Haliny Rudnickiej, kiedyś nawet lekturą szkolną. Kiedy miałam kilkanaście lat nastoletni bohaterowie byli mi bliscy, z resztą jak zapewne każdemu innemu czytelnikowi. Tamci chłopcy również musieli przetrwać, co prawda już w powojennej Warszawie. I w tym aspekcie "Sierocie z Warszawy" bliżej jest do tamtej lektury niż, chociażby, do nadal czytanych w szkole "Kamieni na szaniec".

"Sierota z Warszawy" zaczyna się niezwykle obrazowo, bo w marcu 1942 roku od scen, w których to dwaj bracia mieszkający wraz z rodzicami i malutką siostrą w getcie warszawskim, a pracujący tam przy uprzątaniu z ulic dziecięcych ciał, poszukują również czegoś do jedzenia. Muszą wyżywić matkę, żeby ta była w stanie nakarmić ich niedawno narodzoną siostrę. Te sceny, z resztą jak wiele innych, które się pojawią, opisane niezwykle sugestywnie i z dużą pisarską wrażliwością, na długo pozostają w czytelniczej pamięci.

Cała historia natomiast opowiedziana jest z perspektywy dwójki nastoletnich dzieci. Elżbietki, którą po śmierci rodziców, po aryjskiej stronie wychowuje bezdzietne małżeństwo oraz kilkunastoletniego Romka, który wraz z rodziną mieszka w getcie. Rozpoczyna się w marcu 1942 roku, a kończy już po wyzwoleniu w czerwcu 1946.

Autorka prowadzi czytelnika, niejako za rękę, poprzez najważniejsze wydarzenia związane z gettem warszawskim, czy potem - z Powstaniem Warszawskim. Tak więc na swojej drodze bohaterowie spotkają postać, której pierwowzorem była Irena Sendlerowa. Nie zabraknie również Janusza Korczaka i sceny z maszerującymi na Umschlagplatz dziećmi. Bohaterowie staną się również świadkami powstania w getcie, pojawi się symboliczna karuzela, postawiona tuż za murem getta, która bawiła mieszkańców Warszawy, a w przypadku Powstania Warszawskiego - rzeź Woli czy też czołg pułapka przy ulicy Kilińskiego.

Trochę tych kalek z historii jest. Dla znającego historię II wojny światowej czytelnika nie będą one nowością. Co jest ważne, są przedstawione rzetelnie, bez naginania ówczesnej rzeczywistości. Inna sprawa, że bardziej wymagający czytelnik, może poczuć, że o tych wydarzeniach już niejednokrotnie czytał, bo tło opowieści o Elżbiecie i Romku jest mu doskonale znane, tworząc mały szkolny podręcznik historii. Takie też odczucie towarzyszyło mi podczas lektury. Mam jednak świadomość, że młodszy czytelnik bądź osoba, która historii II wojny światowej nie zna aż tak dobrze, odbierze "Sierotę z Warszawy" jako naprawdę interesującą powieść o losach zamieszkujących stolicę Polaków i Żydów, realistyczny obraz wojennego bytowania najmłodszych, głos nawołujący do ocalenia od niepamięci bohaterskich postaw dzieci i młodzieży podczas II wojny światowej.

Zdaję sobie sprawę, że najcenniejszym źródłem ocalenia od zapomnienia są wspomnienia, książka historyczna albo reportaż, tym niemniej na pewno warto też dać szansę "Sierocie z Warszawy." Książka przeczytana dzięki uprzejmości Wydawnictwa Znak Horyzont.