Seria W poszukiwaniu straconego czasu - Marcel Proust

"W poszukiwaniu straconego czasu" Marcela Prousta jest zbiorem siedmiu powieści, które zahaczają, podejmują, a czasem nawet wyczerpują wiele zagadanie psychologicznych i filozoficznych. Choć w roku 1913 recenzja pierwszego tomu serii brzmiała w wolnym tłumaczeniu "Życie jest za krótkie, a Proust za długi" i pomimo samego tytułu książek, ich lektura na pewno nie będzie stratą czasu, co potwierdzają miliony fanów na całym świecie.

Seria opowiada o subiektywnym odbiorze otaczającego nas świata. Rozważa na temat siły podświadomości, miłości, zazdrości, chorób, wojny, perwersji seksualnych, jak i delikatności oraz kruchości życia i śmierci. Marcel Proust pozostaje niedoścignionym mistrzem w żywym i niezwykle dokładnym opisie każdego aspektu bytu człowieka.

"W poszukiwaniu straconego czasu" jest długą serią, która pozwala nam wkroczyć w bardzo głęboki i ciekawy umysł autora. Powieści te są narracyjnym eksperymentem opowiadającym o życiu samego autora, który zdołał je opisać jedynie dzięki sensorycznym doznaniom, które umożliwiły mu dostęp do wspomnień.

W pierwszej książce Proust opisuje swój dom w Combray i piękny ogród, moment, gdy jego matka zapomniała o co wieczornym całusie na dobranoc, a wszystko to dzięki ciastu zamoczonemu w herbacie, które przywołało wspomnienia. Proust snuje opowieść o swojej pierwszej miłości - Gilberte Swann, historii ich znajomości, mówi też o jej rodzicach. Poznając tę historię, czytelnik przechodzi do tomu drugiego, a zanim się obejrzy, kończy już siódmy.

Odbiór "W poszukiwaniu straconego czasu" był różny, ale już w 1919 roku, Marcel Proust odebrał najważniejszą literacką nagrodę francuską - nagrodę Goncourtów. Początkowe trudności odbioru powieści nie przeszkadzają dziś uważać jej za jedne z najważniejszych dokonań literackich XX wieku.